oliefantoom

Met Rutte lachend naar het offerblok

2012-02-08T00:02:00.000+01:00

Maar was u niet verrast, dan?
- Och…
Maar Neelie noemde het toch 'geen probleem'?
- Ja…
Absoluut geen man overboord, zei ze.
- Nee, geen punt. We hadden ze er liever bijgehouden natuurlijk, maar als de Grieken hun afspraken niet nakomen, houdt het een keer op met onze solidariteit. *)

En volgens de gezellige dikkerd is het besmettingsgevaar ook afgenomen.
- Ja, er zijn nu zoveel maatregelen genomen de afgelopen anderhalf jaar, dat we een Grieks bankroet wel kunnen opvangen. ^)
Dat moeten we nog zien. Maar Portugal, dat staat er ook niet zo best voor, toch?
- Ach…
Stel je voor dat die ook moeten afhaken en uit de euro stappen.
- Ja, stel je voor. Maar zo'n vaart loopt 't niet hoor.
Hoe weet u dat?
- Portugal is niet vergelijkbaar met Griekenland. Daar komen ze hun verplichtingen wél na.
En Spanje? Daar gaat het ook niet best momenteel.
- Spanje doet wat het kan met een nieuwe bezuinigingsronde.
Maar zowel Spanje als Portugal kampen met een krimpende economie, de werkloosheid bedraagt ruim 20% en de jeugdwerkloosheid 40 à 50%. Bezuinigingen zullen de situatie dan toch alleen maar verergeren?
- Wij hebben met alle Europese leiders een weg uitgezet om de staatsfinanciën van de eurolanden weer onder controle te brengen. Daar zijn offers †) voor nodig, maar als we nu niet ingrijpen, zijn de problemen over een paar jaar nog veel groter.º)
Dat laatste is zeker waar, en nu gaan alle Europese landen tegelijk bezuinigen op de overheidsuitgaven. Dan is een algehele Europese recessie toch onontkoombaar? In de meeste landen is het overheidsaandeel in de economie zo rond de 50% van het bbp!
- We hebben maatregelen genomen om groei [brede lach] waar mogelijk te stimuleren. We gaan een moeilijke periode tegemoet in Europa, maar als we gezamenlijk de schouders eronder zetten, komen we er sterker en meer verbonden uit.
Dat hebben wij vaker gehoord, maar de vraag is, wie zijn 'we'? ¹)

------------------
*) Solidariteit
- wij blijven de Grieken steeds meer geld lenen om hun schulden aan Europese banken te kunnen blijven betalen, zonder dat ze er ooit bovenop komen.
Tot welke idiote constructies de EU en de ECB bereid zijn om te zorgen dat na een definitief Grieks accoord over de inmiddels tot €320 miljard opgelopen bailout (meer dan het hele Griekse BNP!), de banken 100% kunnen incasseren, terwijl de Grieken uiteindelijk geen cent overhouden, is door de zeer geduldige lezer op te maken uit dit ZH-artikel. Conclusie: Angela ziet eindelijk in dat het voor Duitsland goedkoper is om afscheid van de Grieken te nemen.
De Griekse bevolking lijkt dat maar al te goed te begrijpen. Ze hebben geen enkel vertrouwen meer in hun kleptocratische, politieke leiders en leggen massaal het werk neer. Na een zg. accoord over de Trojka-voorwaarden [9 febr.], direct een tweedaagse, algemene staking en de dreiging van een volksopstand. Nonne latet anguis in herba?
Door de eisen voortdurend op te schroeven lijkt het gezamenlijk beleid erop gericht de Grieken te pressen zelf uit de euro te stappen. Geen europoliticus die dát op haar/zijn persoonlijk conto geschreven wil zien.

ROUNDUP, 12 FEB. 2012
Telegraph - AEP, Germany's Carthaginian terms for Greece
Fin. Times - Wolfgang Münchau, Why Greece and Portugal ought to go bankrupt
David McWilliams, Prepare for Greece Lightening
Laatste woord: Nigel Farage MEP - EU, you ain't seen nothing yet

^) Maatregelen
- het Noodfonds, het ESM en de herkapitalisatie van banken, geen van alle voldoende. Het enige dat (tijdelijk) helpt, is het geldinfuus van de ECB, bijna een half biljoen euro eind december 2011 en eind februari een nieuwe ronde (LTRO) van naar verwachting minstens het dubbele - een verkapte vorm van QE - "quantitative easing" - de geldpers laten draaien.
Daar kleven grote risico's aan. Dat de ECB haar toevlucht neemt tot zulke "big bazooka" maatregelen, geeft aan hoe wanhopig de bancaire situatie in feite is.
In zijn persconferentie van 9 febr. gaf Draghi aan dat hij bereid is meer risicovolle onderpanden (collateral) te accepteren voor de ECB-leningen. De Europese banken die het geld echt nodig hebben, zijn nl. door hun hoogwaardige assets heen en zouden zonder versoepeling van leenvoorwaarden niet voor meer ECB-krediet in aanmerking komen, dus "Trash to cash".
Draghi lijkt bereid de omvang van de ECB-balans - nu 2,7 biljoen euro, op te blazen tot 7,1 biljoen, en laadt daarmee een fiscaal risico van €20.000 op de rug van elke inwoner van de 17 eurolanden.
Een uitvloeisel van deze onbeperkte en (te) goedkope kredietverstrekking is dat op zichzelf insolvabele banken in Spanje en Italië opeens bulken van het geld en daarmee tegen de (hoge) marktrente de staatsobligaties van hun eveneens insolvabele overheden kopen. Dat was ook precies de opzet, maar afgezien van de vraag of die schulden ooit terugbetaald kunnen worden (niet dus), zorgt de fiat-tsunami van de ECB o.a. in Spanje voor nieuwe verstoringen van het wankele evenwicht tussen doormodderen en een totale instorting à la Griekenland.

†) Offers
- het zijn altijd de gewone burgers die voor de fouten van anderen moeten boeten, nooit degenen die de zaak hebben laten ontsporen door hebzucht of onachtzaamheid, of door pure zelfoverschatting.
Om wat voor (onvoorstelbare) bedragen het gaat toont deze prachtige infographic van Demonocracy.

º) Problemen
- de opmerkingen van Rutte op 9 feb. in de Tweede Kamer: "PVV en SP keerden zich tegen de steunoperaties voor Griekenland. ,,Dan had je een tsunami over jezelf afgeroepen'', aldus Rutte. Door wel financiële hulp te bieden staat de eurozone er volgens Rutte nu sterker voor," zijn ronduit bespottelijk. De hele eurozone is nu insolvabel, banken én overheden, en moet met 'funny money' van de ECB overeind worden gehouden. De werkloosheid is tot ongekende hoogten gestegen en de EUconomie krimpt en daarmee de overheidsinkomsten. De tsunami is in aantocht en hij wordt vele malen groter en verwoestender, dan wanneer wij ons verlies twee jaar geleden genomen hadden.
Rutte weet het leuk te brengen, de eeuwige optimist, maar inhoudelijk manifesteert hij zich als een volslagen nul zonder visie en vooral, zonder betrokkenheid. Mogelijk vloeit dat voort uit de combinatie van zijn persoonlijkheid en zijn positie. Hij is tenslotte vooral een politiek dier en in de politiek gaat het nooit over inhoud, maar uitsluitend over politiek.
Kán Rutte überhaupt een eigen koers varen, los van wat Angela wil? Waarschijnlijk nauwelijks. Ze houdt hem strak aangelijnd. Voor Rutte betekent dit dat hij zich op de vlakte moet houden, waardoor hij - buiten de eigen kring - wantrouwen wekt bij de kiezer over zijn persoonlijke oprechtheid. Ook belet zijn preoccupatie met de EU hem echte betrokkenheid te tonen bij het lot van de Nederlanders die door zijn beleid worden getroffen. Op nationaal niveau zal zijn ster daardoor verbleken, wat mettertijd een overstap naar een comfortabel plekje in de EU-hiërarchie des te waarschijnlijker maakt.
Wees alert op misleidend taalgebruik: politici met een dubbele agenda (of is dit een pleonasme?) zeggen altijd 'Europa', als zij de EU bedoelen.

¹) 'We'
- niet de landen die ondanks, of juist door hard bezuinigen steeds dieper in de schulden raken; niet degenen die in de komende recessie ontslagen worden; niet degenen die de prijs van hun huis zien kelderen; niet de spaarders die minder rente krijgen dan het inflatiepercentage en de pensioentrekkers die gekort worden; niet de afgestudeerden die geen baan kunnen vinden.
'We', dat zijn degenen die op het pluche zitten, die uit het niets nieuw geld kunnen creëren, desnoods een biljoen euro, voor wie later altijd wel een plaatsje in de ambtelijke hiërarchie kan worden vrijgemaakt of bedacht, met als beloning een ruim en waardevast pensioen; het zijn de Neelies en de Ruttes, de Gollums en de Draghi's en hun knechten in de nationale parlementen, die in het Europese niemandsland een ivoren toren hebben opgetrokken, waarin ze zich onaantastbaar wanen, ver verheven boven de wolken van democratische verantwoording en die er alles aan doen de status quo in stand te houden, zonder de bevolking ooit nog een stem te gunnen die hun luchtkasteel aan het wankelen kan brengen.
Het is een beproefde tactiek van de pluchekaste de burger bang te maken met een vooruitzicht van totale chaos, mocht er iets gebeuren dat de status quo doorbreekt, hoe verstikkend die voor de meerderheid ook is. Het zijn nu ook weer letterlijk de woorden van Lukas Papademos, de door de EU geparachuteerde, Griekse interim-premier, met een staat van dienst bij de Boston Fed en bij de ECB. Blijkbaar komt hij weinig buiten de deur, want de Griekse samenleving verkeert al een paar jaar in een staat van permanente chaos en een herinvoering van de drachme kan daar alleen maar verbetering in brengen. Het zou niet voor het eerst zijn dat het land failliet gaat en zoals bekend, Griekenland bestaat nog steeds.

Uiterste consumptiedatum Griekenland verstreken

2012-01-30T00:16:00.000+01:00

Het gerucht deed al een paar dagen de ronde na een Reuters artikel, maar nu is het officieel: de Duitse minister van EZ stelt dat de Grieken de verantwoordelijkheid voor hun begrotingspolitiek moeten overdragen aan een EUrocraat, anders krijgen ze geen tweede bailout (€130 milliard).

En dat niet alleen, voor andere eurolanden die hun begroting niet op orde kunnen krijgen, geldt hetzelfde. Te denken valt in eerste instantie aan Portugal^), vervolgens Spanje, maar geleidelijk dreigt zo half Europa onder de Duitse knoet te raken en als het eenmaal zover is, welke speelruimte blijft er dan voor de rest nog over?

Angela Merkel heeft deze week in Davos nog eens duidelijk aangegeven dat Duitsland klaar is voor verdere Europese integratie, maar dat de Duitsers daar geen cent méér voor zullen ophoesten, dan de ruim €200 miljard [hmmm, 't blijkt ietsje meer te zijn] die ze al (tandenknarsend) hebben toegezegd. Volgens de Engelse pers zijn die twee standpunten onverenigbaar.
Daarom veronderstelde Zero Hedge vorige week al, dat de Duitsers het zo'n beetje gehad hebben met de Grieken en dat ze door onmogelijke eisen te stellen - fiscale curatele - Griekenland willen pressen zelf uit het euroblok te stappen.
[GRATIS, maar welgemeend ADVIES van John Taylor, 2 feb.: Grieken, stap uit de euro! Nu!]
[En onze gezellige dikkerd - net terug uit Berlijn - draait de duimschroeven ook nog eens aan, maar met averechts effect. De Griekse politici steigeren en bloc.]

Je mag toch nauwelijks verwachten, dat een regering van een soeverein land haar belangrijkste verantwoordelijkheid en de basis van haar politieke macht vrijwillig afstaat aan een buitenlandse dictator. En zelfs als het onwaarschijnlijke werkelijkheid werd, zouden de Grieken daar zelf dan geen dikke stok voor steken? Dan maar liever stakend failliet gaan en met de nieuwe drachme weer baas in eigen huis worden, dan buigen voor een vreemde meester met een Duits accent.
[UPDATE 31 jan. - De Duitsers hebben tijdens de Eurotop hun harde standpunt jegens de Grieken weer ingeslikt onder druk van diverse andere landen, o.a. Frankrijk.]
[UPDATE 31 jan.'s avonds - De Troika (EU, ECB en IMF) staat de Grieken geen enkele concessie meer toe; Griekse regering breekt onderhandelingen over de haircut voor private investeerders (= banken) af en roept de leiders van de politieke partijen bijeen voor crisisberaad. Het accoord dat al twee weken lang elke dag gesloten zou worden, lijkt verder weg dan ooit.]

Het wordt hoe langer hoe duidelijker, dat de politici en de EUrocraten zich hebben laten inpakken door het internationale bankenkartel en erop uit zijn alle Europese volken [Duitsers en Nederlanders inbegrepen] te laten bloeden voor het in stand houden van de voorrechten van de financiële elite. Merkel en Sarkozy dokteren samen een marsroute uit - elke maand een andere - en de rest van de EU heeft maar te volgen. Democratische principes en de EU-statuten zelf worden botweg genegeerd en wie bezwaar maakt, of zich verzet wordt afgeschilderd als een vijand van "een verenigd Europa", een vaag ideaal dat naar believen kan worden ingevuld.

Maandag, 30 januari 2012, komen de regeringsleiders weer bij elkaar om de volgende nagel in Europa's doodskist te jagen, een besluit over het stabiliteitspact, een fiscaal dwangbuis voor eurolanden met onoplosbare (ja, werkelijk) begrotingsproblemen, waarover de Luxemburgse minister van BZ in een Spiegelinterview al verzuchtte: "Verspilling van tijd en moeite." Toch komt iedereen weer braaf opdraven en doet zijn best constructief mee te denken over de DOA-plannen*) van het dynamisch duo.

Omdat niemand - ook wonderboy Rutte niet - zijn mond durft open te doen en zegt waar het werkelijk op staat º), komen we via de weg van de minste weerstand - volksreferenda worden koste-wat-kost voorkomen - uiteindelijk terecht in een situatie die niemand wenst, een dictatoriaal geregeerde eenheidsstaat, die verdacht veel lijkt op de vroegere USSR, waarin individuele vrijheid een hol begrip is geworden en waarin de massa veroordeeld is tot levenslange schuldslavernij - gedwongen afbetaling van de schulden van anderen - totdat het monetaire systeem alsnog als een kaartenhuis in elkaar stort.

Voor de uiteindelijke ondergang is Mario Draghi, president van de ECB en ex-topman van Goldman Sachs, momenteel hard bezig de ideale omstandigheden te scheppen, al is hijzelf overtuigd van het tegendeel. In Davos pochte hij dat hij toch maar mooi even een 'credit crunch' in de kiem had gesmoord door de Europese bankwereld een half biljoen (met een 'b') euro voor te schieten voor een periode van 3 jaar tegen 1% rente. Nu kunnen de jongens voorlopig weer even voort en bovendien - zoals veel Italianen beschouwt Draghi zichzelf als een genie - worden die banken geacht met een deel van dat geld het schuldpapier van hun eigen nationale overheden op te kopen, waardoor de koersen stijgen en het renteniveau daalt.¹) Dat gebeurt echter maar mondjesmaat. Het leeuwedeel stallen de banken weer bij de ECB voor 0,25% rente. Ze willen het zo graag achter de hand hebben om hun eigen hachje te redden, dat ze er liever 0,75% per jaar verlies op maken, dan dat ze er iets (nuttigs?) mee doen. 'Go figure!'

Alles goed en wel, maar om die leningen van de ECB te krijgen geven de banken hun assets - bijv. Griekse staatsobligaties (ha!) - in onderpand en die assets zijn het papier waarop ze gedrukt zijn nauwelijks waard. Draghi creëert dus een half biljoen uit het niets en krijgt er garbage voor terug. Die twijfelachtige assets komen voor 100% nominaal op de balans van de ECB te staan. Sinds zijn aantreden een half jaar geleden heeft Draghi de balans zodoende ruim verdubbeld, tot een Japans niveau van zo'n 2,7 biljoen euro. Dat is bijna 30% van het totale GDP van de EU.
Op 29 februari krijgen de banken opnieuw gelegenheid hun gaten te stoppen, want dan geeft Draghi een nieuw rondje (bijna) gratis krediet weg, keurig op tijd om de ergste klap van een Grieks 'credit event' - verwacht op 20 maart - voorlopig op te vangen. Er wordt nu al om het drievoudige bedrag gebedeld, anderhalf biljoen euro erbij!
Dat zijn onvoorstelbaar grote bedragen, maar kijk eens hier hoeveel de grootste banken van Europa aan leningen hebben uitstaan. Blijkbaar hebben ze er zelf geen vertrouwen meer in, dat ze al dat geld ooit terug zullen zien. Maar het stigma van de ECB afhankelijk te zijn kan voor banken desastreuze gevolgen hebben.

Nu hoeft er niet veel te gebeuren - afwaarderingen van de kredietwaardigheid van eurolanden, of een Grieks bankroet, ik noem maar wat - en de EU komt in de problemen, want de ECB heeft maar 81 miljard aan kapitaal, een leverage van 1 : 40 - zelfs voor een hedge fund is dat extreem. Dat betekent dat de ECB insolvabel wordt als haar assets slechts 2½% in waarde dalen. Voor Draghi geen probleem. Hij vraagt de eurolanden gewoon om wat miljarden bij te storten. Dat zijn ze dan verplicht. Oh, maar die hadden al een staatsschuld van tegen de 100% of meer van het GDP en elk jaar een begrotingstekort, een krimpende economie en een ontstellend hoge jeugdwerkloosheid. Wat nu?

En de ECB is niet de enige Centrale Bank in die positie - zie grafiek. De Fed, de BoE (Bank of England) en de BoJ (Japan) weten er ook raad mee. Met elkaar zitten ze voor ruim 7 biljoen (US$) in hetzelfde schuitje en als er één het schip ingaat, gaan ze allemaal. Zo zit de wereld tegenwoordig in elkaar.
Het begrip "schuldslavernij" gaat voor heel veel mensen een hele concrete invulling krijgen in de komende jaren en het is de vraag, of de EU dat overleeft, laat staan de euro.

------------
^) - Mike Shedlock [Mish]: Portugal's Debt Will Be Restructured;
- Ambrose Evans Pritchard: Portuguese storm gathers as EU leaders fight over Greece.
*) DOA - 'dead on arrival'.
Een paar dagen nadat de overeenkomst door 25 van de 27 EU-landen getekend is, is al duidelijk dat het plan, gezien de omstandigheden in bijv. Spanje, absoluut nergens op slaat. Ambtenaren zoeken naar mogelijkheden om het dwangbuis een gaatje losser te maken.
º) Denken dat je economische groei kunt creëren om de (jeugd)werkloosheid aan te pakken onder een streng, Duits bezuinigingsregime, dat BNP'n en belastingopbrengsten doet dalen, zulke idiote beleidspirouettes en dubbele Axels en Rietbergers krijg je als je de leiders van alle EU-landen bij elkaar een avondje in een Brusselse vergaderzaal opsluit.
Nieuwe groei kan pas ontstaan, als alle kredietbellen zijn leeggelopen, de onbetaalbare schuldenberg is afgeschreven en de zombiebanken failliet zijn gegaan. Denk aan IJsland. Europese beleidsmakers is er juist alles aan gelegen "een IJsland" te voorkomen. [Der Spiegel: Europe's politicians continue to battle reality.]

Echte, duurzame groei moet gefinancierd worden met gespaard vermogen, niet met uit het niets gecreëerde (fiat) schuld. Dat is een Ponzi-systeem dat zichzelf uiteindelijk opblaast.
Een verdere voorwaarde voor groei is de beschikbaarheid van een onbeperkte hoeveelheid goedkope energie. Die is er niet (meer).
De macht van de westerse industrielanden brokkelt af. Er is moordende concurrentie (BRICs); de industriële basis is naar Azië verplaatst, dat beschikt over legers goedkope werkkrachten.
Tenslotte, de demografische factor. De westerse bevolking krimpt en een groeiend percentage bestaat uit inactieve ouderen die niet meer investeren, maar verteren en steeds meer zorg nodig hebben.

¹) Een vicieuze cirkelfinanciering zonder begin of eind, want diezelfde staatsobligaties van de insolvabele overheden worden door de banken vervolgens weer in onderpand gegeven aan de ECB bij een volgende leenronde.
En het kan nóg vicieuzer, want met name wankele Italiaanse en feitelijk failliete Ierse banken gaven eigen obligaties uit, speciaal om onderpand te creëren voor het goedkoop-krediet-infuus van de ECB - hoor ik daar iemand lachen?
Helpen de biljoenen van de ECB om nieuw krediet in de economie te pompen?
- Zero Hedge, 2 feb.: Vicious cycles persist as global lending standards tighten
- Mike Shedlock, 2 feb.: Survey of European banks shows a sharp cutback in lending.

De huidige Europese financieringspraktijk

2012-01-28T01:59:00.000+01:00

VOOR ARBEIDERS VERKLAARD AAN DE HAND VAN DRANK EN BEROOIDE ZUIPLAPPEN

Origineel: reszatonline / Tim Coldwell

Bettie heeft een café
Ze beseft dat zo'n beetje haar hele cliëntele uit werkloze gewoontedrinkers bestaat, die hun drankrekening met geen mogelijkheid kunnen betalen.
Als oplossing stelt ze een nieuw marketingplan op, dat haar klanten in staat stelt nu te drinken en later te betalen.
Bettie houdt alle consumpties bij in een kasboek en elke klant krijgt in feite een krediet voor wat hij heeft verteerd tegen 0% rente.
Haar marktstrategie van "drink-nu-en-betaal-later" gaat als een lopend vuurtje rond, met als resultaat dat Bettie's Bar een ware toevloed van nieuwe klanten te verwerken krijgt.

Al gauw draait ze de grootste omzet van alle café's in de stad
Omdat haar klanten naar hartelust kunnen drinken zonder direct met de rekening te worden geconfronteerd, hebben ze er geen enkel probleem mee, dat Bettie haar prijzen voor wijn en bier - de meest populaire drankjes - op gezette tijden flink opslaat. Daardoor schiet Bettie's bruto omzet met sprongen omhoog.
Een jonge, dynamische onderdirecteur van de plaatselijke bank komt tot het inzicht dat de uitstaande schulden van Bettie's klanten een aanzienlijke toekomstige waarde vertegenwoordigen en hij verhoogt Bettie's kredietlimiet.
Hij ziet geen reden zich bij voorbaat zorgen te maken, immers…

hij heeft de schulden van de werkloze drankverslaafden als onderpand!!!
Op het hoofdkantoor van de bank vogelen de financiële experts een methode uit om vette commissies op te strijken. Ze zetten de leningen van de klanten om in DRANKOBLIGATIES. Deze "waardepapieren" worden vervolgens gebundeld en verhandeld op de internationale effectenbeurzen.
De onnozele belegger heeft niet direct door dat de papieren die hem verkocht worden als gedekte obligaties met een AA-rating in werkelijkheid schulden zijn van drankverslaafde werklozen.
Het is een doorslaand succes, de prijzen blijven maar stijgen!!!, en al snel worden deze obligaties…

de bestlopende stukken bij de leidende effectenkantoren in het land
Op zekere dag - ook al vestigen de koersen nog steeds nieuwe records - besluit een risicomanager van de plaatselijke bank dat het tijd wordt dat de schulden die de drinkers in Bettie's Bar hebben opgebouwd, worden afgelost.

Hij stuurt Bettie een betalingsverzoek
Bettie vraagt de drinkende meute nu om hun rekeningen te voldoen, maar omdat zij werkloze dronkelappen zijn, kunnen zij hun verteringen niet betalen.
Nu Bettie haar verplichtingen aan de bank niet kan nakomen, is ze gedwongen haar faillissement aan te vragen.

Het café moet sluiten en Bettie's 11 werknemers zijn hun baan kwijt
Van de ene dag op de andere keldert de koers van DRANKOBLIGATIES met 90%. Door het plotselinge instorten van de onderliggende waarden krijgt de bank een tekort aan kapitaal, waardoor zij geen nieuwe leningen meer kan verstrekken. De kredietverlening aan de gemeenschap wordt bevroren en de economische activiteit loopt een flinke deuk op.
De leveranciers van Bettie's Bar hadden haar royaal uitstel van betaling verleend en de pensioenfondsen van die bedrijven hadden hun geld belegd in de obligaties. Nu zien ze zich genoodzaakt hun slechte schulden af te schrijven en bovendien lijden ze een verlies van 90% op de veronderstelde marktwaarde van hun beleggingen.

Haar wijnleverancier vraagt ook faillissement aan
Daarmee moet een familiebedrijf, dat al drie generaties meegaat, voorgoed zijn deuren sluiten. De bierleverancier wordt overgenomen door een concurrent die de lokale brouwerij meteen dichtgooit en 150 man op straat zet.

Maar wat een geluk! De bank, de effectenkantoren en hun topmanagers worden gered
Van de regering krijgen ze een bailout van miljarden en nog eens miljarden, gratis en zonder enige voorwaarde.
En waar wordt het geld daarvoor gevonden? Dat komt uit een nieuwe belasting die wordt opgelegd aan mensen met een baan, de middenklassers, mensen die niet drinken en die nooit een voet in Bettie's Bar hebben gezet.

O'Leary on EUrocracy: a Christmas Treat

2011-12-24T20:57:00.000+01:00

Never mind Nigel Farage's scorching rants in the European Parliament, here's Michael O'Leary of Ryanair fame heaping his entrepreneurial disgust on the toothless lion's head in its very den, the Brussels' EU Innovation Convention.

From Politics.ie - Extremely fast, pungent and theatrically funny.

Eurocalypse now

2011-11-20T23:40:00.001+01:00

Good morning. This is your captain speaking. Welcome aboard, folks. We promise you the most enervating voyage of a lifetime, seeing your investments, savings, pensions, as if by magic, snap back to their substance of origin: i.e. thin air. Fasten your seat belts, for we're in for the roughest of rides.

As some of you may know our craft's propelled by debt power. The more you borrow and spend, the faster our climb. Up to a certain height, that is. If there's too much leverage, caused by too much debt vapor in our tanks, suddenly, the engines will stall and after a short Wile E. Coyote-like, delusive spell down we'll go, our tanks being flushed in the process.

Most of you will suffer from giddiness during this dive, which will invoke the necessary recklessness to up any ante and dodecatuple the stakes. Can you smell a leveraged buying opportunity here, folks? It will lend us virtual breathing space, in which everyone so inclined can beg the ECB (Easy Credit Bestower) for a stash of fresh cash, and jolt our craft back up into the plutosphere until its next and, supposedly, fatal nosedive.

Now, however brief your attention span, for a moment, shift at least one eye from your android to the next porthole near you. You may notice we're not up here alone. Several smaller craft are chasing our tail, sucking our tanks dry as we fly. These are so called 'flying PIIGS' who once took wing when credit was cheap, but are now floundering, but for your dauntless dedication to Keynesian economics and fractional reserve banking.

New leverage is needed fast, folks, trillions of it, for apart from those doomed PIIGS, different leeches are syphoning off the precious credit from our banks… er, tanks. Oh, my God! What's that! Right over our head, caught up in a deadly tailspin, aaargh, it's the Monster of Bankenstein! It's banking into our flight path, tapping power from our engines. Bail! Bail! Bail as fast you can, folks, lest we crash! Craaash!

Meanwhile, on the ground, Mrs. Merkel is plotting an overhaul of the whole EU-pact and to do away with national democracy in a rather offhand manner.

Will the once free nations of the continent submissively yield to a Franco-Prussian power grab under EUSSR auspices? Hardly, methinks, as Britain's Foreign Office is preparing for riots in Europe.

Zijn die eurocraten nou helemaal bedonderd

2011-10-30T22:10:00.000+01:00

De schrik slaat je om het hart, als je leest wat de eurocraten - met name de strenge, Duitse tak - zich voorstellen bij het ESM - het Europese Stabiliteits Mechanisme - de opvolger van het EFSF.

Bekijk de volgende video… "and be afraid, be very afraid."
The Telegraph, Daniel Hannan: "A German view of the bailout deal", 30 okt. 2011.
En ook - ZH Video: The Shocking Truth of the Pending EU Collapse, 20 dec. 2011.
UPDATE 24 jan. 2012
The Prudent Investor on ZH: EU finance ministers push through ESM Treaty in fishy fly-by-night move.
Waaraan nog kan worden toegevoegd, dat de EU Commissie Jacques Santer voordraagt als toekomstig hoofd van het ESM, een man die eerder als hoofd van de Commissie zelf werd geschorst, wegens ongeoorloofde financiële praktijken! Zie de reactie van een MEP op dit nieuws in The Telegraph ^) van 24 jan. 2012. (zie voetnoot)

Hier een paar hoofdpunten uit het ontwerpverdrag uit een blog van Mike Shedlock [Mish] - mijn vertaling.

Artikel 8 - Garantiekapitaal 700 miljard euro;
Artikel 9 - Leden van het ESM verplichten zich aan betalingsverzoeken binnen 7 dagen te zullen voldoen, zonder recht op beroep en onvoorwaardelijk;
Artikel 10 - verleent aan het ESM-bestuur de bevoegdheid de hoogte van het garantiekapitaal te wijzigen en Art.8 aan te passen;
Artikel 27 - Het ESM is gevrijwaard van elke vorm van wettelijke aansprakelijkheid. Het ESM kan lidstaten in rechte aanspreken, maar andersom niet. Het ESM staat boven de wet: Geen regering, parlement of enig andere instelling, noch enige wet kan het ESM of zijn organisatie iets ten laste leggen;
Artikel 30 - Bestuurders en personeel van het ESM worden gevrijwaard van wettelijke aansprakelijkheid ten aanzien van hun daden (…) en genieten onaantastbaarheid ten aanzien van hun officiële stukken en documenten.

Mish merkt daarbij op: "Er zijn geen onafhankelijke toezichthouders en bestaande wetgeving is niet van toepassing. Daarmee worden de nationale begrotingen van de afzonderlijke eurolanden bepaald door één enkel, ongekozen orgaan, dat aan niemand verantwoording hoeft af te leggen en dat boven de wet staat."

Het vooruitzicht om onder een dergelijk regime te moeten leven is voor EU-staten die nog niet tot de eurozone behoren, aanleiding om hun voornemens te herzien. Tsjechië, dat er in 2003 voor koos om t.z.t. tot de EMU toe te treden heeft nu zo zijn bedenkingen en wil - gezien de gewijzigde omstandigheden - een volksreferendum uitschrijven, een initiatief dat navolging verdient.
Daar hoefden we niet lang op te wachten: Papandreou schrijft een bindend referendum uit. Hoe enthousiast zijn de Grieken nog over het Europese "hulp" pakket, waar 27 regeringshoofden en 'the Two Stooges' hun kostbare nachtrust voor hebben opgeofferd? Het lijkt een dappere - met de moed der wanhoop - en mogelijk tactische zet van Papandreou. Hij kan er een nieuw mandaat aan overhouden, maar de gevolgen zullen groot zijn, voor Griekenland, voor Europa en voor de democratie, tenzij de euro al vóór het referendum aan eigen zwakte bezwijkt.
Peter Tchir on ZH 3-11--2011: Greece, eurozone or not? Slavery or Freedom?
Het eerste land dat op eigen initiatief uit de euro stapt, zal iedereen verrassen. Ik denk niet dat dat Griekenland zal zijn, tenzij gedwongen - 72,5% van de bevolking wil ondanks alles in het euroblok blijven. Ik ga ervan uit dat het Italië wordt.
Peter Tchir on ZH 1-11-2011: Will Italy re-denominate back into the Lire?
Paul Krugman on ZH 2-11-2011: Krugman warns of Gigantic Bank Run and New Lira.
Barclays on ZH 9-11-2011: Voor Italië is het gebeurd - rente op 10-jarige staatslening boven 7%
De grootste verrassing zou natuurlijk zijn als de Duitsers tot de enig juiste conclusie komen dat ze zonder euro beter afzijn en zelf de stekker eruittrekken - WikiLeaks. Volgens Reuters is het uur nabij:
9-11-2011: Door Frankrijk en Duitsland wordt gesproken over het opbreken van de eurozone!

Van de week was er een nieuwsitem, waarin studenten van de economische faculteit van de Erasmus Universiteit Rotterdam naar hun mening gevraagd werd over hoe de eurocrisis moest worden opgelost. Op één vrije geest na, die de oplossing zag in een terugkeer naar nationale valuta, verklaarden alle anderen zich voorstander van meer macht aan Brussel.
Zijn die schapen op hun twintigste al zo gebrainwashed dat ze geloven dat problemen waar nationale overheden zich al in verslikken, opgelost zullen worden als je bureaucraten die in het verleden in alle opzichten gefaald hebben, zonder een rechtstreeks, democratisch mandaat de macht geeft over een lappendeken van staten met samen een half miljard inwoners met zeer uiteenlopende culturen en belangen? Het is te treurig voor woorden, want de jeugd, naar men zegt, heeft de toekomst. Anderen zeggen: Zalig is de jeugd, want zij zal de staatsschuld erven. Misschien willen ze daar in Rotterdam nog eens over nadenken.*)

Het is mijn stellige overtuiging, dat de eurocrisis binnen de huidige structuren eenvoudig niet op te lossen is. Daarvoor dienen er eerst een paar stappen teruggezet te worden, en grote stappen. De EU is al veel te complex en met elke eurotop maken de politici er nog meer spaghetti van, zonder dat ze overzien wat ze doen - de neveneffecten verergeren de chaos.
In moeilijke tijden moeten we voor effectief beleid terug naar kleinere structuren. Ieder land dient weer zijn eigen koers te kunnen varen zonder de Brusselse 'red tape'. Dat is in het belang van de burgers van nationale staten en in het belang van de democratie. De Europese Gemeenschap was een mooi idee, maar de poltieke elite is ermee aan de haal gegaan en heeft er een verstikkend, ondemocratisch en bureaucratisch monster van gemaakt.
Concentratie van macht leidt tot een verstrengeling van belangen en biedt een uitnodigend aanknopingspunt voor lobbyisme. Belangengroepen met diepe zakken winnen het daarbij altijd van lokale en individuele waarden.

Dus recht voor z'n raap doe ik een oproep aan de Tweede Kamer en pleit ik voor:

De Brusselse parasietenclub is volkomen 'clueless' º) en kan gemist worden als kiespijn - wijs ze hun plaats. De EU is niet too-big-to-fail, wel too-big-to-bail.;
Roep premiers die zonodig moeten meebeslissen over zaken die ze niet kunnen overzien, tot de orde. Laat hen afstand nemen van het Brusselse vergadercircus en prioriteit geven aan het oplossen van de problemen in eigen land. Laat hen leidinggeven, daar zijn zij uiteindelijk voor benoemd, niet als bijbaantje naast hun zelfgecreëerde hobby, "Europa";
Elke bailout leidt tot meer bailouts en het is bovendien weggegooid geld, dus stop de bailouts ten koste van belastingbetalers;
Geen EFSF ¹) en geen ESM. Een supranationaal dictaat biedt uiteindelijk geen enkele oplossing, maar veroorzaakt steeds meer schulden en ondoorzichtigheid van verplichtingen en leidt tot tegenwerking, sabotage en sociale onrust;
Duurzame oplossingen zijn alleen te verwachten van nationale staten afzonderlijk, die met een mandaat van de eigen bevolking kiezen voor hun nationale belangen, afgestemd op hun specifieke omstandigheden. Een diverse aanpak biedt meer kans op succes, dan een "verwaterd compromis" (Rutte) voor iedereen, waarbij uiteindelijk niemand aan zijn trekken komt en de rot blijft doorwoekeren;
Erken dat de euro een dwangbuis is - geef nationale staten de mogelijkheid in overleg met hun schuldeisers hun schuld af te schrijven en hun (nieuwe) munt te devalueren - Nee maar! Binnen twee weken na dato wil Merkel het nog gaan doen ook! Een dag later direct weer ontkend;
Laat landen en banken die meer schulden, resp. toxic assets hebben dan ze aankunnen, failliet gaan - het gebeurt anders (niet veel) later toch. Zuid-Europa moet nu afrekenen!
16-11, Kyle Bass on BBC Hard Talk: "Ze hebben een Duitse paus en een Italiaanse Bankier";
Laat daarbij de kredietverzekeraars de verplichtingen nakomen, waarvoor ze CDSs ²) hebben uitgeschreven en premies hebben ontvangen - en let op wat er dan gebeurt. Laat duidelijk zijn dat de impact van zwaar politiek geschut op wankele financiële markten de chaos alleen maar vergroot - het is Mikado spelen met spastici;
Hervorm op nationaal niveau het bankwezen en splits banken die 'too-big-to-fail' zijn op in investeringsbanken en consumentenbanken;
Herstel de transparantie en daarmee het vertrouwen in de financiële markten. Laat banken en financiële instellingen hun assets en liabilities weer tegen marktwaarde waarderen en rapporteren conform IFRS ³) standaarden.

ZONDER EURO GEEN EUROCRISIS.
Schaf de euro af, hef de eurozone op, incl. de ECB, en er is geen eurocrisis meer. Simpel toch ;-)
Uiteindelijk is dat het punt waar we uitkomen, maar pas volgend jaar, nadat er eerst een paar biljoen aan nieuwe schuld nodeloos in bodemloze kredietputten is gestort. En wie gaat dat betalen? U!
16-11, ZH - Dit moeten de overheden van EU, UK, US en Japan allemaal nog lenen voor het eind van dit jaar. Nederland wil nog drie keer 4 miljard ophalen aan kortlopende leningen.

En de UITSMIJTER: Nigel Farage in het Europees Parlement: Yes, I want you all fired.
en op 17-11 een onnavolgbaar vervolg: Dance on the euro's grave.

En het TOPPUNT - of eigenlijk DIEPTEPUNT: Telegraph: EFSF kocht z'n eigen uitgifte op!

16-11 Willem Buiter on Bloomberg TV: Er zijn twee opties om de euro te redden:

Uitbreiding van het EFSF tot zo'n €3 biljoen en dat gaan ze (Duitsland) niet doen;
De ECB machtigen - of dwingen! - de klus te klaren en dat gebeurt ook niet.

Er is nog maar weinig tijd over, een paar maanden, of weken, misschien zelfs een paar dagen, 'and if they don't do it, it's the end of the eurozone.'

Leerzame artikelen uit The Telegraph:

27-10, Andrew Lilico: Avoiding triggering Greek sovereign CDS is a mistake
29-10, Liam Halligan: Why the latest eurozone bail-out is destined to fail within weeks
29-10, Janet Daley: This was the week that European democracy died
29-10, Kamal Ahmed: George Soros attacks Brussels rescue deal
30-10, AEP: The two halves of the eurozone are locked in a broken marriage

En wat een verschil kan een week maken:

5-11, Liam Halligan: Tough-talking Germany takes the eurozone to the brink of a break-up
5-11, Kamal Ahmed: Goldman: euro could split apart
6-11, AEP: Europe's rescue fiasco leaves Italy defenceless

Kortom, eurotop gestrand, G-20 top in Cannes een nachtkaars, EFSF een lege huls, Griekenland voor het blok en Italië in het schip. China neemt afstand en de Duitsers worden steeds obstinater.
Of, zoals een Morgan Stanley analist stelt: The Emperor has no clothes.

Blootstelling aan Italiaanse schulden (overheid - banken - zakelijk/particulier):

Bank exposure per land - Frankrijk veruit het meest, Duitsland tweede;
Europese banken met de hoogste exposure - Italiaanse banken het meest, Franse tweede.
10-11, DFT: Vele Nederlandse miljarden in Italiaanse 'laars'.

En waardoor komt het dat Italië nu geen geld meer kan lenen?

09-11, FP: Eight reasons why Italy is such a mess
10-11, Nick Squires, Telegraph: Italy's debt crisis: doomed by corruption, bloated bureaucracy and poor productivity.

-------------
^) - Commentaar op de voordracht van Jacques Santer als hoofd van het ESM

Overige voetnoten:
*) - Toch lopen er bij de Erasmus ook mensen rond die het wél begrijpen. Hoogleraar economische geschiedenis, Hein Klemann, schrijft op 19 nov. 2011 een opiniërend stuk in de Volkskrant, waar ik me volledig in kan vinden: "Waarom zo bang voor het einde van de euro?"
º) - De hoop van Barroso en Van Rompuy - 'the Two Stooges', zoals Zero Hedge ze noemt - dat China via een substantiële bijdrage aan het ontbrekende EFSF-biljoen als de grote redder zou optreden, werd vanavond de bodem ingeslagen.
¹) - EFSF - Door Sean Corrigan voorgestelde betekenis: "Excruciating Folly of Suspending Finality" of "Endorsing Falsity to Succour the Few". De CEO van het EFSF, Klaus Regling, lijkt zo wanhopig op zoek naar investeerders dat hij het plan lanceerde zijn schuldpapier ook in andere valuta aan te bieden, o.a. in Chinese yuan. Dat zou betekenen dat de Europese belastingbetaler bovenop de schulden ook nog eens blootgesteld wordt aan valutarisico's, zonder dat hij daar ook maar iets over te zeggen heeft. Zijn onze politico's zo onnozel, dat ze het EFSF/ESM toestaan met ons belastinggeld ongecontroleerd te gaan gokken? Dat zou een gotspe zijn.
²) - CDS (Credit Default Swap) - Als banken en investeerders er niet meer op kunnen vertrouwen, dat hun kredietverzekering in de vorm van CDS uitbetaalt bij een zg. "vrijwillige" haircut van 50%, zoals nu door de 'cluelesse' politico's is bedongen voor Griekse schuld, trekken die hun geld uit de eurozone terug. De liquiditeitstekorten die daardoor in de eurozone ontstaan, richten meer schade aan dan zelfs een tienvoudig opgepompt EFSF ooit zou kunnen opvangen. Door nu een 'credit event' te ontwijken riskeert de Europese financiële en politieke top een instorting van de markt voor staatsobligaties.
Mark en Jan Kees, zijn jullie wel goed bij je hoofd om daarmee in te stemmen? Of is dit onderdeel van jullie geheime euthanasieoffensief voor een terminale patiënt?
³) - IFRS - International Financial Reporting Standards.

De verstandigste politicus van de EU

2011-10-09T21:27:00.000+02:00

De Belgen zijn dit weekend vertwijfeld bezig hun gekapseisde Dexia-vlaggeschip te stabiliseren. Sarkozy probeert intussen in een zoveelste onderonsje Angela Merkel ervan te overtuigen dat er maar één manier is om te voorkomen dat Frankrijk zijn AAA-kredietstatus verliest, waarmee dan tegelijk het hele bail-out circus van het EFSF naar de schroothoop der geschiedenis zou worden verwezen: betaal die slordige honderdmiljard voor de herkapitalisering van het Franse Dexia en de drie grootste Franse bankenº) uit het EFSF, want Frankrijk heeft al zo'n hoge staatsschuld - 84% van het BNP en op weg naar 90% - en dit kunnen we er echt niet bijhebben.
Angela had kort daarvoor nog met Mark Rutte gesproken en hun standpunt is: het EFSF is alleen bedoeld voor echte noodgevallen. Zolang eurolanden zelf nog geld hebben - of kunnen lenen - moet ieder land zijn eigen banken overeind zien te houden. Als Angela zich echter alsnog door de Gallische fanfaron laat ompraten, zou dat betekenen dat onze Tweede Kamer, die juist afgelopen week met 96 tegen 44 stemmen de weg heeft vrijgemaakt voor een garantstelling voor het EFSF van 98 miljard Nederlandse eurofoppen, aan de achterban iets heeft uit te leggen: dat het redden van Franse banken met Nederlands geld een bijzonder goed idee is, want in het belang van het door de politieke elite heiligverklaarde Europa en dus van ons allemaal. Iets zegt mij, dat dit een onovertuigend verhaal wordt.
Maar ze krijgen respijt, meer dan loze woorden heeft het Merkozy theekransje vandaag niet opgeleverd.

De Nederlandse politico's mogen zich in meerderheid dan zo naief voordoen, dat ze - afgezien van die 44 tegenstemmers - nog steeds niet lijken te beseffen, dat a) die € 98 miljard slechts een aanbetaling is, en b) de kans dat we er iets van terug zullen zien met de dag kleiner wordt, de uitbreiding van het EFSF is nog niet definitief rond. Vijftien eurolanden zijn ermee accoord gegaan, maar formeel moeten Malta en Slowakije nog 'JA' zeggen en laat er nu door een speling van het lot in Slowakije een politicus zijn, die begrijpt wat er werkelijk op het spel staat, die de arme Slowaakse belastingbetaler niet nodeloos wil uitkleden en die bovendien de moed heeft om niet te capituleren voor de golven van kritiek en psychische chantage, die de media¹) en de Grote Stuurlui van het euro-narrenschip over hem uitstorten.

Hij heet Richard Sulik, is de voorzitter van het Slowaaks parlement en leider van de Partij voor Vrijheid en Solidariteit en hij zegt:

DE GROOTSTE BEDREIGING VOOR DE EURO IS HET EFSF ZELF. ²)

Hij pleit ervoor te doen wat er in de EU-verdragen staat en op te houden met ad hoc paniekvoetbal zonder vaste spelregels. Op 11 oktober 2011 gaat zijn partij, onderdeel van een vierpartijige regeringscoalitie, tegen de uitbreiding van het EFSF stemmen en het hangt van de oppositie af, of het voorstel er doorkomt of niet. In het eerste geval gaat Europa ten onder en winnen de banken, d.w.z. hun overbetaalde, bonusopstrijkende CEO's, in het andere geval wint volgens Richard Sulik uiteindelijk Europa.³)

Zoals Zero Hedge suggereert, stel je voor dat Mark Rutte zulke klare taal zou spreken en ernaar zou handelen. Hij werd in Nederland op handen gedragen en zou op z'n minst later een bronzen buste krijgen in de schaduw van het ego-monument van Ivo Niehe.

--------------
º) Société Générale, Crédit Agricole, BNP Paribas.
14 okt. - Door de groeiende twijfel aan Frankrijks kredietwaardigheid begint nu ook de rente en de CDS-premie op Franse staatsschuld op te lopen, per vandaag 92 basispunten hoger dan die op Duits staatspapier.
17 okt. - Moody's waarschuwt voor de houdbaarheid van Frankrijks Aaa-rating, als de overheid nieuwe garanties moet afgeven voor andere eurolanden en/of de Franse banken.
18 okt. - Franse staatsobligaties storten in. Spread tussen Duitse en Franse 10-jaarsrente op 112,9 basispunten.
En de rating bureaus zijn vandaag ook weer op het oorlogspad:
- Standard & Poor's verlaagt de rating van twintig Italiaanse banken;
- Moody's verlaagt de kredietstatus van Spanje met twee stappen, van Aa2 naar A1, 'outlook negative'.
19 okt. - En ach jé, nu lijkt 't wel of het brave Portugal ook al bezig is de kluit te belazeren. Schiet het overheidstekort daar echt zo hard omhoog? En de Trojka schreef een maand geleden nog wel zo'n positief rapport?
Zoals 'Mish' ooit al zei:
WAAR GRATIS GELD WORDT UITGEDEELD, IS NOOIT GEBREK AAN OPGEHOUDEN HANDEN. Handen? Kruiwagens, zal hij bedoelen, badkuipen, vrachtwagens, binnenschepen, bulkcarriers, hele silo's!
Als het zo doorgaat, welke landen blijven er nog over die voor de EFSF-risico's op een geloofwaardige manier garant kunnen staan? En willen die dat dan nog wel, gesteld dat zij over een parlement beschikken, waarvan de leden in staat zijn eenvoudige rekensommetjes te begrijpen en nog enig besef hebben van nationaal belang?
Martin Sommer geeft in de Vk van 22 okt. een m.i. realistische kijk op een hopeloze zaak: 'Europa is overgeleverd aan ambtenaren'. En om duidelijk te maken dat wij onderworpen zijn aan een systeem, waarvan de politieke leiders geen oog hebben voor de realiteit, maar uitsluitend bezig zijn met macht en hun kans om de eerstvolgende verkiezingen te overleven, hier een artikel van Zero Hedge, waarin de waanzin van alle bailoutplannen met harde cijfers wordt aangetoond, met een indicatie van de gevolgen.

¹) 11 okt. - De uitslag van de stemming in het Slowaaks parlement is nog niet bekend, maar de Volkskrant probeert alvast aan te geven, dat het nagenoeg onmogelijk is dat de Slowaken het EFSF onderuithalen. Daar zijn ze te onbeduidend voor en de Slowaakse premier heeft al verklaard, dat ze desnoods net zolang doorgaat met stemmen tot het 'JA' is. Wat dat betreft hebben regeringen binnen de EU een traditie op te houden, denk aan Ierland.
Tegen de avond [Eur. tijd] bericht de Wall Street Journal dat de stemming naar later deze week wordt verschoven, maar dat bleek een halve waarheid. De stemming vond toch plaats, de uitbreiding van het EFSF werd NIET aangenomen en de regering viel. De nu dus demissionaire regering houdt echter binnenkort een nieuwe stemming, waarbij het EFSF WEL zal worden aangenomen, omdat de oppositie, tevreden met de val van de regering en het vooruitzicht van verkiezingen, dan zal voorstemmen.
Dat de uitbreiding van het EFSF er komt, is dan dus te danken aan partij-politieke machtspelletjes in - volgens de Volkskrant - een van de meest onbeduidende van alle eurolanden. PRINCIPES OF ECONOMISCH INZICHT KOMEN ER NIET AAN TE PAS.
12 okt. - En jawel, een dag later is de zaak al beklonken. Het komt helemaal goed met het EFSF.
13 okt. - Maar Sulik heeft nog een pijl op zijn boog: hij overweegt het EFSF-besluit ter beoordeling voor te leggen aan het Constitutionele Hof. Dan kan het nog wel even duren eer het besluit een definitieve status krijgt.
Van Rompuy en Barroso intussen, kondigen juichend aan dat het EFSF nu met € 440 miljard aan de slag kan. Het staat alleen nog niet vast, HOE het EFSF gaat opereren. Daarover is tussen de eurolanden nog geen overeenstemming en het aantal geopperde toepassingen overtreft die van het spreekwoordelijke, multifunctionele Zwitserse legerzakmes (Zero Hedge). Maar de belangrijkste vraag die de "eurolijders" op korte termijn moeten zien te beantwoorden is: HOE MAAK JE VAN €440 MILJARD €3 BILJOEN? Want dat is het bedrag dat minimaal nodig is om de markt enigszins gerust te stellen met het oog op een Italiaans en Spaans bankroet en de gevolgen daarvan voor alle banken die zijn blootgesteld aan 'sovereign default risk'.
18 okt. - Lees de analyse van Willem Buiter, hoofdeconoom van Citi Corp, over de slagkracht van het EFSF. Zijn conclusie: EFSF, geen bazooka, maar een proppeschieter.
En uit Ierland komt het bericht, dat de regering probeert een deel van de ruim €20 miljard aan schulden als gevolg van de nationalisatie van Ierse banken, af te schuiven op het EFSF, zodra de eurolanden de deur ervoor openzetten. Het lijkt wel of de totale middelen van het fonds al drie keer geclaimd zijn, voordat het überhaupt van start is gegaan.
20 okt. - Aan de vooravond van de fatale besluitvorming over het EFSF: Europa lijkt verdeeld in twee kampen, de Zorgelijken en de Maniakken. Sarkozy lijkt alle gevoel voor realiteit kwijt te zijn en Rutte houdt zich op de vlakte.
Maar wat is dat? Wordt het EFSF-besluit uitgesteld? Houdt Duitsland zijn poot stijf? De EU-top gaat komend weekend wel door (de catering kon niet meer worden afgezegd), maar de Duitse regering komt vrijdag, 21 okt., niet met een officiële verklaring. De EFSF-standpunten van Duitsland en Frankrijk zijn blijkbaar onverenigbaar.
22 okt. - De euro-ministers van financiën zijn vandaag in spoedberaad bijeen. Gisteren is de uitbetaling van een tranche van €8 miljard - onderdeel nog van de eerste bailout - aan Griekenland goedgekeurd, maar nu komen er - zoals gewoonlijk geheel onverwacht - opeens nieuwe apen uit Griekse mouwen. De Grieken hebben NOG VEEL MEER MILJARDEN nodig om te kunnen overleven, in het zwartste scenario wel €444 miljard! Dat is op een bevolking van 11 miljoen ruim €40.000 per Griek. Als we er op die basis van uitgaan, dat ook de schulden van de overige geplaagde eurolanden en van hun insolvabele banken SCHROMELIJK ZIJN ONDERSCHAT, dan mag toch wel worden gesteld dat de EU grosso modo volkomen failliet is en een opbreking van het euroblok op korte of langere termijn onvermijdelijk.
23 okt. - Bij Tyler Durden (ZH) beginnen stoompluimen uit alle lichaamsopeningen te spuiten, zodra hij weer wat heeft opgevangen uit de grote vergaderzaal, waar de "eurolijders" zich dit weekend in hebben opgesloten om koste-wat-kost a.s. woensdag, 26 okt., met DE OPLOSSING VOOR ALLE EUROKWALEN naar buiten te kunnen treden. "Ze beseffen nauwelijks waar ze het over hebben," zo stelt hij. "Hun cijfers kloppen niet. Hun plannen stranden voor de maand om is."
Toen er uiteindelijk iets van besef - of was het doodsangst? - bij de ministers leek door te breken, begonnen ze tegen elkaar te schreeuwen, zodat het tot ver in de gangen te horen was. Misschien markeert dit moment van waarheid een omslag en kunnen er komende week wel realistische besluiten genomen worden. Het is een hele geruststelling te weten, dat wát de eurolijders ook doen, érger kunnen ze het nauwelijks meer maken. Wat ze in negen dagen onafgebroken vergaderen bij elkaar verzinnen maakt eigenlijk niets meer uit. Ze zijn gereduceerd tot onbeduidendheid. Machteloos zullen ze moeten toezien, hoe de euro linksom, of rechtsom, of door het midden ten ondergaat aan zijn schulden en het hele bankwezen in zijn val meesleurt.
De ministers zien eindelijk in dat er geen geld genoeg is voor verdere bail-outs, maar een kat in het nauw maakt rare sprongen. "De gekken hebben de Titanic overgenomen," volgens Zero Hedge. Afwachten maar, hoe de markten hier maandag op reageren.

²) En daar heeft Sulik volkomen gelijk in en in feite is de Duitse regering het in de kern met hem eens. Het EFSF werd ongeveer een jaar geleden opgericht. Het was toen puur als noodfonds bedoeld en het totale risico bedroeg ca. € 120 miljard aan maximaal mogelijke verliezen. Lees hoe ver de nog solvabele eurolanden in het rood dreigen te raken na de sindsdien doorgevoerde 'mission creep' van het EFSF, en hoeveel de financiële instellingen daarbij aan fees opstrijken. De € 1 biljoen komt in zicht en zelfs dat is nog niet genoeg om de euro voor een ineenstorting te behoeden. Politico's die voor dergelijke regelingen stemmen zijn niet "naief", zij maken zich willens en wetens schuldig aan het afvuren van 'financial weapons of mass destruction' op hun eigen burgers! ZIJ ONDERMIJNEN DE SAMENLEVING.

Overheden en Centrale Banken hebben de gokschulden van de banken overgenomen. Met hun 'bailout money' zijn de banken op nog grotere schaal gaan gokken om hun eerdere verliezen goed te maken en om hun bonussen veilig te stellen. De financiële markten zijn zodoende in casino's veranderd. Nu moeten de overheden opnieuw bijspringen, maar de belastingopbrengsten schieten tekort. Wat de politico's met het EFSF beogen, is een nieuw casino oprichten om te gaan gokken met het geld van staatsleningen. Het is de laatste stap voor de rand van de afgrond: gokken met toekomstige belastinginkomsten, geld dat onze kinderen en kleinkinderen zullen moeten opbrengen. Die kunnen dat echter niet, omdat westerse economieën door hun hoge schuldenlast en verouderende bevolking niet meer groeien.
Door in te stemmen met een EFSF-casino veroordelen onze politico's ons en ons nageslacht tot een levenslange schuldslavernij in een totalitaire samenleving.*)

³) Maar ja, ook de verstandigste politicus van Europa zou zich daar wel eens in kunnen vergissen. Daarvoor hebben wij de VERSTANDIGSTE ECONOOM van Europa achter de hand. Volgens David McWilliams †) gaat de euro het niet redden en moeten wij dat ook helemaal niet willen. Voor landen die in een euroblok zonder economische groei zitten opgesloten, vormt de euro het dwangbuis dat voorkomt dat zij zich van hun schuldenlast kunnen bevrijden, wat groei onmogelijk maakt. Een vicieuze cirkel.
En..., willen wij daaraan toevoegen, de grootste belemmering voor het oplossen van de eurocrisis is de beurocratie, die zich uit eigenbelang met hand en tand verzet tegen elke vorm van correctie en juist steeds meer schuld creëert over de ruggen van de burgers heen. Wat zijn hun vooruitzichten in een EU, waar de gebakken lucht uit ontsnapt? Misschien moeten ze wel EEN BAAN gaan zoeken. Als de EU uiteen moet vallen om Europa zelf weer lucht te geven en te bevrijden van een leger parasieten, dan moet dat maar.
Of, zoals Bill Bonner het samenvat in de 'The Daily Reckoning' van 17 okt.:

"As an institution matures, little by little it shifts from serving its original purpose to serving the ends of those who control it. It becomes rigid — digging in its heels and resisting any change that would diminish the power and wealth of the controlling groups. The longer the institution remains unchanged, the more parasitic and arthritic it becomes. It drains resources away from honest production and redirects them towards favored groups of leeches.
[...] Then cometh the revolution."

NIEUW - De Interactieve Wereldwijde Staatsschuld Klok van The Economist.
Het totaal van alle overheidsschulden bij elkaar, althans voorzover 'on balance sheet', bedraagt momenteel ruim 43 biljoen (trillion) US-dollar. Houden we rekening met alle overige overheidsverplichtingen - 'off balance sheet' - dan ligt het totaal in de buurt van 250 biljoen. Het grootste deel van de schulden is uiteraard geconcentreerd in de geïndustrialiseerde, ontwikkelde landen: Noord-Amerika, West-Europa, Australië/NZ en Japan.

*) Zie hoe de Europese Commissie denkt om te gaan met democratische rechtsprincipes, de vrijheid van meningsuiting, als de inhoud van de boodschap hun niet aanstaat: "EU overweegt zwijgplicht voor kredietbureaus." Een kolonelsbewind zou zich net zo opstellen. Oeps! Maar dan... dan is... de Europese Commissie... een kolonelsregime! De term 'het nieuwe Politburo' doet inmiddels ook de ronde. Wie maakt in Europa de dienst uit?

†) 27 okt. - David McWilliams - "The Irish establishment never misses an opportunity to miss an opportunity." Waarom de Ieren evenveel recht hebben op een schuldafschrijving als de Grieken, maar die niet zullen krijgen.
28 okt. - Misschien is de Ierse regering toch niet zo volkomen hersenloos als David dacht. Ze kondigde opvallend snel na de eurotop aan dat Ierlands GDP minstens een procent lager zal uitvallen, dan ze in april had gezegd. Adolf Merkel stond direct klaar om de Ierse - en in vervolg daarop Portugese, Spaanse, Italiaanse - hoop op ook een 50% schuldvermindering de bodem in te slaan: "In Europe it must be prevented that others come seeking a haircut."
Het nazi-verleden van Duitsland wordt weer stevig opgerakeld. Charles Hugh Smith associeert Merkel met de "soep-nazi" uit een Seinfeld-aflevering: 'No soup for you!'

Het Zorba moment

2011-09-28T00:26:00.000+02:00

Na alle commotie over de tweede Griekse bail-out, de eindeloze vergaderingen van de euroministers, het uitstel van de beslissing, de onderonsjes van Merkozy, de nieuwe grootse plannen en de direct daarop volgende ontkenningen van welk plan dan ook, komt er een moment dat de waarheid onder ogen gezien moet worden. Griekenland is driemaal failliet en geen lieve moeder Merkel die daar nog iets aan kan veranderen.

Dinsdag kwam het nieuws dat de beoogde, tweede Griekse bail-out - die van €109 miljard - al weer door de feiten is ingehaald. In de twee maanden sinds het principebesluit van 21 juli is het Griekse tekort over de komende drie jaar aangegroeid tot €172 miljard. Er moet dus nog €63 miljard extra bij en dat leidt tot nieuwe spanningen in het op z'n grondvesten schuddende euroblok.

Als de vrucht van twee jaar vechten tegen de bierkaai zo rot als een mispel blijkt en het ene EU-luchtkasteel na het andere voor ieders ogen in elkaar is gezakt, is het misschien maar het beste, als de verslagen politici de humor ervan in zouden zien en zich samen met Zorba Papandreou op het Syntagmaplein in Athene luid lachend overgeven aan een bevrijdende sirtaki.
Want wie HIER niet om lachen kan, is ongeschikt om nog langer mee te spelen in de klucht die het financieel beleid van de EU tenslotte geworden is.

Daarover een helder artikel in de Volkskrant van de hand van een gepensioneerd universitair docent economie, UvG. Andere bloggers viel het ook al op, sommige economen gaan pas zinnige stukken schrijven als ze gepensioneerd zijn. Is de 'peer pressure' aan onze universiteiten zo groot, dat niemand het tegen mensen als Eijffinger en andere 'useful idiots' durft op te nemen? Of is het de angst van de universiteitsbestuurders voor het mislopen van (Europese) subsidies, als ze hun wetenschappelijke staf niet in het gareel weten te houden?

En het nieuws uit Griekenland wordt steeds potsierlijker. Franse en Duitse bankiers hebben de Griekse minister van financiën aangepraat, dat een 100-jarige staatslening best een goed idee zou zijn. Boewahaha, wie zou daar belangstelling voor hebben, ook al is de rente nog zo hoog? Mogelijk gokken de bankiers erop, dat de ECB of het EFSF º) ermee opgescheept kunnen worden, m.a.w. de Noord-Europese belastingbetaler. En dan is er nog het bericht dat de accountants van de Trojka, die in Athene zijn om de boeken te controleren voordat er een definitief "JA" gegeven wordt voor de volgende bail-out tranche van €8 miljard, hun werk niet kunnen doen, omdat de ambtenaren van acht Griekse ministeries er "sit-ins" houden. Hoelang blijven wij de eurocraten nog serieus nemen, die ons proberen wijs te maken dat we hun beleid serieus moeten nemen? Er zijn Engelse journalisten die dat in ieder geval al hebben opgegeven - zie deze clip op YouTube.

Intussen hebben zowel onze staatssecretaris Weekers, als de Duitse minister van financiën, Schäuble, een streep in het zand getrokken: zo is het mooi geweest. Geen verdere uitbreiding van het EFSF en geen cent méér voor bail-outs; en 'eurobonds', vergeet 't maar. Daarmee blokkeren ze (voorlopig?) de agenda van EU president Barroso, die de financiële crisis tracht uit te buiten ¹) om voor de EU een stroom van eigen inkomsten te creëren en het zwaartepunt van het financiële beleid van het nationale (Berlijn / Parijs) naar het communautaire niveau (Brussel) te verschuiven.

Toevoeging, 3 oktober 2011
Het nieuws van vanmorgen: 'Griekenland is failliet,' zegt Duitse parlementariër, en België gaat failliet, want zijn grootste bank, Dexia, met verplichtingen tot 180% van het Belgische BNP, staat op omvallen en moet zo goed als zeker genationaliseerd worden.
Dexia lijkt het eerste slachtoffer van het volledig opdrogen van de beschikbaarheid van interbancaire leningen. Het onderling vertrouwen is volledig zoek en banken lenen daarom niet meer aan elkaar, maar parkeren hun cash-reserves direct bij de ECB en de Fed.
En dat is nog maar het begin. Voor mensen met stalen zenuwen: Een dozijn uitspraken van onheilsprofeten. Haalt de euro het eind van het jaar? Volgens een mogelijk welingelichte bron ²) - genoemd in het artikel - hebben de Duitsers de nieuwe Deutschmark al klaarliggen - video: Keiser report.

-----------
º) EFSF - Alles wat u altijd al van het EFSF had willen weten, maar liever niet moet vragen.
¹) Telegraph, Liam Halligan, Eurozone teeters on the verge of a 'euroquake' if Greek default is bungled, 1 Oct. 2011.

"The EFSF that Germany just approved was inadequate in July and, in financial terms, now looks irrelevant. So, Germany goes through a massive political palpitation, agreeing to "this far and no further" measures after months of heated deliberation, resignations and constitutional court cases and all the package delivers is a mediocre half-day rally in a market desperate to hear good news."

²) Dr Philippa (Pippa) Malmgren, volgens de 'bio' op haar site een vrouw met connecties. En ik moet zeggen, ze zet een overtuigend verhaal neer. Wat me verbaast is dat iemand van haar kaliber, uit een betrekkelijke anonimiteit plotseling in de schijnwerpers treedt en zonder enige terughoudendheid op internet de top-secret plannen van het Teutoonse Rijk etaleert. Wiens belang - afgezien van Pippa's eigen commerciële belang - is hiermee gediend?

Keine Ahnung

2011-08-21T16:59:00.027+02:00

Als je in Google Translate de Nederlandse vertaling vraagt van het Duitse 'ahnungslos' en 'ratlos', geeft ie als eerste optie 'clueless'. Uit het Engels wordt 'clueless' heel to-the-point vertaald met 'clueless'. Blijkbaar heeft het Nederlands geen eigen begrip om een staat van volslagen onvermogen aan te duiden om een situatie, ontwikkeling of probleem te doorgronden en te interpreteren. Het verouderde 'redeloos' - 'gespeend van verstand' - dekt de lading niet, evenmin als 'onnozel', 'onwetend' of gewoon 'dom'. Je kunt heel intelligent zijn, maar toch volslagen 'clueless', door een overtuiging of 'professional bias'.
Het is moeilijk jezelf te betrappen op iets, dat je in je eigen taal niet kunt benoemen. Vandaar wellicht, dat Nederlandse economen en journalisten in de lokale media onbekommerd baarlijke nonsens blijven spuien, waar de 'cluelessness' van afdruipt.

Zo schrijft Peter de Waard in de Volkskrant º), 'Waarom blijft het maar crisis op de financiële markten?' Zijn antwoord: gebrek aan vertrouwen. En waar komt dat door? 'Dat is voer voor psychologen,' stelt hij. 'Keine blasse Ahnung', blijkbaar, al voegt hij er nog halfslachtig aan toe: 'economen noemen de hoge olieprijs en het gebrek aan echt leiderschap.'
Geen woord over het feit dat de westerse wereld tientallen jaren op de pof heeft geleefd en nu zo diep in de schulden zit, dat de hoge olieprijs - door de opkomst van Chindia - samen met demografische omstandigheden nu echt een deuk in hun groeipotentieel slaat. Evenmin een woord over het feit dat de wereldleiders nog altijd in het La-la-land van "economische groei" verkeren en met keynesiaanse kredietbombardementen en ultra-lage rentes steeds diepere kraters slaan in de schuldposities van megabanken (casino's) en onder schulden bezwijkende nationale staten, die - voorzover het eurolanden betreft - geen zeggenschap hebben over het rentepeil en de waarde van hun valuta en dus geen kant opkunnen.

'Moeten we dan in goud beleggen?' vraagt Peter. De goudprijs is immers in tien jaar van 5700 naar 41.000 euro per kilo gestegen. 'Veel te riskant,' volgens Peter. 'Goud geeft geen rente of dividend, dus als het vertrouwen terugkeert, dumpen beleggers hun goud op de markt en stort de prijs volledig in.' †)
Mijn god, als er een prijs te vergeven was voor de meest 'cluelesse' bewering van de maand, zou deze stellig de top drie halen. Als je al geen idee hebt, waarom het vertrouwen in de economie daalt, hoe kun je er dan op speculeren dat het op miraculeuze wijze over de volle breedte van het economisch spectrum terugkeert? Staat er ergens een Grote Leider in de coulissen klaar?
Goud is van oudsher geld. Goud - en zilver - kopen is dus geen vorm van beleggen. Het levert gegarandeerd niets op, behalve misschien 'vertrouwen'. Wie goud koopt met dollars of euro's, wisselt zijn zwakke - onbetrouwbare - valuta om in een harde, een valuta die zijn waarde - koopkracht - behoudt, omdat de hoeveelheid goud op de wereld een min of meer vast gegeven is, waar geen politicus of bankier iets aan kan veranderen. Die tonen hun 'leiderschap' voornamelijk door bij elke nieuwe crisis de hoeveelheid papier en digitaal geld te vergroten, dat daardoor steeds meer aan waarde verliest. Ten opzichte van wat? Tastbaar bezit: productief land, energiebronnen en edelmetalen.

En waarom is edelmetaal tegenwoordig weer zo in trek en bij wie? Bijna niemand bezit goud. Voordat Nixon op 15 augustus 1971 het Amerikaanse goudloket sloot, hielden Centrale Banken, handelsbanken en de rijken ca. 40% van hun reserves aan in goud. Tegenwoordig bestaat gemiddeld slechts 1% van alle reserves uit goud.¹) Instellingen - bijv. pensioenfondsen - en iedereen die iets te verliezen heeft, houdt zijn reserves aan in dollars en andere fiat-valuta, voor een groot deel in de vorm van obligaties, met name staatsobligaties, omdat die tot het uitbreken van de kredietcrisis zo veilig geacht werden als bij wijze van spreken de Bank van Engeland. Dat zijn ze nog steeds, maar de veiligheid van de Bank van Engeland - en van de Fed en de ECB - wordt niet meer zo hoog aangeslagen als voorheen. Sommige mensen zien zelfs een grote draaikolk [video Reuters] voor zich als ze aan die banken denken, waarin de waarde van hun bezittingen met angstaanjagende snelheid wordt weggezogen. Van de huidige, lage rente word je als spaarder niets wijzer en wat krijg je nog voor je "waarde"-papieren, als overheden hun schulden niet meer kunnen doorrollen, omdat niemand hun een nieuwe lening wil geven, tenzij onder moordende condities.

Courtesy of www.sharelynx.com

Daarom dringen pensioenfondsen er nu bij de Nederlandsche Bank op aan de mogelijkheid van "beleggen" in goud - nu maximaal nog geen 3% - te verruimen; daarom ruilen Centrale Banken in bijv. de BRIC-landen e.a. een deel van hun dollarreserves om in goud; daarom kopen rijke Europeanen - bang voor ontwaarding van de euro - Zwitserse francs en goud, en in het nabije en verre oosten betalen mensen graag een hoge extra premie, zolang ze hun papiergeld maar kunnen inwisselen voor harde valuta, goud en zilver. Arabische olie-exporteurs doen dit al decennia lang.
Ook al doen de financiële autoriteiten nog zo hun best de ontwikkelingen tegen te werken ±), aan de drang om spaargeld - koopkracht in de toekomst - te bewaren in tastbare vorm en niet in op zichzelf waardeloos, bedrukt papier of op een digitale rekening komt voorlopig geen einde. De hernieuwde waardering ²) voor edelmetaal is nog maar pas begonnen en zolang overheden hun fiat-valuta óntwaarden om hun reële schulden te verkleinen en om onder hun verplichtingen jegens hun eigen bevolking uit te komen, zal de prijs van goud blijven stijgen. [Is goud in een bubble? - video en artikel]
En dan bestaat nog de mogelijkheid dat goud de facto weer als reservevaluta gaat fungeren, als landen hun onderlinge verschillen op de handelsbalans net als vroeger weer in baar gaan vereffenen. En wat te denken van goud als onderpand voor euro bail-outs? Gezien de omvang van de wereldhandel - en van de bail-outs - zal de goudprijs in dat geval tot nekkramphoogte moeten stijgen.³)

Peter de Waard is dus niet alleen 'clueless', het volkskrantartikel is oppervlakkig en een voorbeeld van misinformatie, en ten aanzien van goud desinformatie. Ter onderbouwing van deze bewering:
7-11-2011 on ZeroHedge: China takes advantage of September price drop; imports record amount of gold. Huidige spotprijs in euro: 41.937 per kilo.

----------
Titel - "Keine Ahnung," zei ik, "weet je wat dat betekent?" "Geen idee," antwoordde hij.
º) Peter de Waard, Vertrouwen in de economie blijkt meer waard dan goud, Vk 20 aug. 2011.
Subtitel: De crisis in de financiële markten is een crisis in vertrouwen. Daarom wordt er te weinig geïnvesteerd, geconsumeerd en verhandeld. Maar beleggen in goud biedt ook geen garantie.
¹) De Nederlandsche Bank heeft vlgs. opgave van het IMF 615,5 ton goud in de kluis liggen, goed voor een tiende plaats op de wereldranglijst. Dat komt overeen met 59,4% van de totale reserve aan vreemde valuta. De Nederlandse goudvoorraad vertegenwoordigt bij een huidige koers van €41.500 per kilo een waarde van €25,5 miljard en in US-dollars, koers €1 = $1.44, $36.75 miljard.
²) Hoewel de goudprijs al ruim tien jaar aan het stijgen is, zorgde de kredietcrisis in 2010 voor een versnelling. In 2011 hielpen het gehannes van het Amerikaans congres met het schuldplafond en het getouwtrek in Europa over wel/geen eurobonds zeker niet mee om een verdere opmars van de goudprijs tot staan te brengen. De plotselinge sprong omhoog in de maand augustus lijkt echter voornamelijk een gevolg van de aankondiging van de Venezolaanse president Chavez, dat hij de eigen goudproductie nationaliseert en vooral, dat hij al het goud dat nu in buitenlandse kluizen wordt bewaard - o.a. in Zürich, Londen en New York - per direct terug wil hebben, ruim 200 ton. Dat kan voor de 'bullion banks' een hoofdpijndossier worden met ingrijpende gevolgen op langere termijn.
³) Ook de Pan Asian Gold Exchange (PAGE) kan daar binnenkort een extra impuls aan geven.
±) Begin februari 2011 dwong DNB het Pensioenfonds voor de Glasindustrie het grootste deel van zijn lucratieve goudbelegging te verkopen, omdat dit volgens DNB "te risicovol" was en onlangs zorgde de Autoriteit Financiële Markten ervoor, dat het op Jersey gevestigde bedrijf GoldMoney zijn activiteiten voor zijn Nederlandse klanten per 31 oktober 2011 moet staken.
†) Toevoeging 26 sept. 2011
Vorige week en vandaag opnieuw ging de goudprijs hard onderuit. Op het dieptepunt vanmorgen werd een kiloprijs van €36.935 genoteerd, 16,4% lager dan de top van slechts twee weken geleden. Dat is een forse terugval, maar nog altijd een koers op het niveau van 2 augustus jl., toen een absolute top. Wat gezien mijn kritiek op het artikel van Peter de Waard betreft, is het belangrijk te beseffen, dat deze terugval NIET veroorzaakt werd door een "terugkerend vertrouwen", maar door juist het tegenovergestelde: een toenemend GEBREK aan vertrouwen in de mogelijkheden van Centrale Banken en de politiek een uitweg te vinden uit het door henzelf gecreëerde, financiële armageddon. De markt heeft geen boodschap aan wat de politiek aan ons, belastingbetalers, aan 'oplossingen' voorspiegelt [commentaar-1, commentaar-2, commentaar-3]. De traders voorzien een totale instorting van het monetaire systeem op een termijn van nog geen jaar en ze verwachten daar veel geld aan te kunnen verdienen. Zie dit korte artikel op Zero Hedge met bijgevoegd een videoclip, waarin de BBC anchor met open mond achterblijft. Wie niet zorgt dat hij zijn bezittingen op korte termijn veiligstelt, is de boodschap, raakt ALLES kwijt en onder 'veiligstellen' verstaan wij: zorgen dat je niet met een pak papier blijft zitten, waarvan de waarde volledig afhankelijk is van de solvabiliteit van derden. Dat geldt voor overheden, banken en daarom des te meer voor ons allemaal persoonlijk en de enige liquide asset, waaraan geen 'derdenrisico' kleeft, is edelmetaal en met name baar goud in eigen bezit.
Het gele metaal gaat temidden van alle commotie intussen onverstoorbaar zijn gang en sloot de handelsdag af op €38.648,90 (Kitco), 4,64% boven het dieptepunt van de dag.
- Overzicht per 4 oktober 2011.
- 8 oktober 2011: 10 Vragen van 2e-Kamerlid Ewoud Irrgang (SP) over GOUD en de antwoorden daarop van DNB.
- 14 oktober 2011: Een doorslaggevende factor bij de huidige stabilisering van de goudprijs en bullish voor het opwaarts potentieel is het feit dat de Centrale Banken zelf weer goud kopen. Het is ook voor hen de enige manier om zich te beschermen tegen voortdurende ontwaarding van hun valutareserves, m.a.w. tegen de gevolgen van hun eigen monetaire beleid.

Een aanbod dat niemand kan afslaan

2011-08-14T01:20:00.039+02:00

Terwijl nu ook de grote Franse banken en daarmee de Franse overheid afgelopen week in de vuurlinie van de bondvigilantes kwamen te liggen, met name na het bekendworden van het feit dat de Franse economie sinds het tweede kwartaal geen spat meer groeit, zwelt het Koor van Financieel Gehandicapten aan.
"Geef ons een belastingunie," kwelen zij, "geef ons de langverbeide eurobond." Zelfs de Britse minister Osborne, geen lid van de euroclub en niet van plan een penny bij te dragen, blaast zijn partijtje mee.

De druk op de nog weinige, relatief solvabele landen in de eurozone om hun fiscale zelfstandigheid prijs te geven en alle Europese schulden op één hoop te gooien - voorlopig ruim drie biljoen euro - neemt met de dag toe.
Telkens als hij terugkeert van de golfbaan, pakt Obama de telefoon en dringt er nog eens op aan, Berlusconi's minister van financiën, Tremonti, smeekt erom en George Soros en een handvol Duitse professoren werpen Angela het ene wilde euroreddingsplan na het andere voor, allemaal maar op één ding gericht: open de Duitse knip, laat de euro's rollen, want anders... *)

Het is net zoiets, als wanneer bij een plotselinge rentestijging een meerderheid van de leden van een Vereniging van Eigenaren, van de weinigen die NIET alle overwaarde van hun appartement hebben opgesoupeerd aan nieuwe keukens, auto's en dure vakanties, zou eisen dat die een tweede hypotheek afsluiten om voortaan alle servicekosten voor hun rekening te nemen en bovendien mee te betalen aan het totaal van alle hypotheekaflossingen bij elkaar, want anders... *)
De banken die de bestaande hypotheken - met variabele rentes, natuurlijk - hebben verstrekt, staan vierkant achter dit voorstel, hebben het de penningmeester van de VvE misschien zelfs ingefluisterd.
Het is de enige oplossing, zeggen ze en ze oefenen morele druk uit op de minderheid om ermee in te stemmen. Ze willen zelfs zover gaan deze kleine groep een tweede hypotheek aan te bieden onder 'once-in-a-lifetime' condities.

Zo gesteld, vindt iedereen het een belachelijk en zelfs immoreel voorstel. Toch zijn er velen - vaak geschoold in de arcane wetenschap der economie - die beweren dat dit de enige oplossing is voor alle landen van de eurozone en dat het de dure plicht is van elke politicus met verantwoordelijkheidsgevoel de eenheidsmunt te redden, hoewel iedereen met een greintje gezond verstand - uitkijkend over het maanlandschap van schuldpieken rond kraters van bankkapitaal tegen een inktzwarte achtergrond van astronomische CDS-verplichtingen - allang begrepen heeft dat die euro in een krimpende economie geen schijn van kans maakt stand te houden en dat ie daarom gedoemd was van het begin [video].

Hoe iemand bij zijn volle verstand kan denken dat de economie erop vooruit zal gaan, als we de weinige nog sterke landen verzwakken door alle schulden op hun schouders te laden en - godbetert - het fiscale en economische beleid concentreren bij een groep incompetente en visieloze eurocraten zonder een robuuste democratische basis, het is mij een volslagen raadsel.

Het feit dat deze waanzin na alle eerdere mislukkingen door de spraakmakende gemeente überhaupt als oplossing gepresenteerd wordt en nog wel als de enige oplossing, illustreert naast mateloze arrogantie, de lemmingenmentaliteit in de hogere eurokringen. Het is een blijk van tunnelvisie bij de politieke elite, van gebrek aan inzicht en een hoge mate van naïveteit als het gaat om een beoordeling van de motieven van de "haute finance" om vast te houden aan keynesiaans stimuleringsbeleid in een werelddeel dat al bezig is onder zijn schulden te bezwijken.

Neem Spanje:
- Talloze Spaanse steden staan op de rand van een faillissement
- Franse boeren blokkeren Spaans fruittransport
- Spaanse boeren dreigen met blokkade van de grens met Frankrijk
- Spanje kan zijn defensierekening van €26 miljard niet betalen
- Jeugdwerkloosheid 45,7% [juni 2011] - de hoogste van de EU

---------
*) want anders...
Een overzicht van wat het einde van de euro specifiek voor Nederland kan betekenen geeft Jeroen de Boer op Z24. De doemscenario's die hij schetst, doen vrij realistisch aan. Hij ziet alleen één ding over het hoofd: al die nare dingen die hij noemt, staan ons evengoed te wachten, ook als de euro blijft bestaan. Daar zorgen de komende wereldwijde recessie voor en de oceanen van schuld. Alleen kan Nederland met een eigen munt zijn eigen monetaire en fiscale beleid voeren, terwijl wij anders moeten doen wat de Brusselse kermis ons voorschrijft. Ik betwijfel of dat laatste in het belang van gewone burgers zal zijn. Machtscentra hebben doorgaans maar één belang voor ogen: hun eigen belang.
We kunnen ons vastklampen aan de euro in de hoop dat we met ons allen het hoofd boven water kunnen houden, maar je blijven vasthouden aan de reling van een zinkend schip is geen aanbevolen overlevingsstrategie.

Toevoeging, 15 augustus 2011
Er is in het weekend blijkbaar weer heel wat afgebeld tussen Parijs, Berlijn en Brussel. Na de hartstochtelijke oproepen van bedelaars (Tremonti), profiteurs (Osborne, Soros) en 'useful idiots' (economen) om eurobonds, hebben de landen die daar het meest op moeten toeleggen - Frankrijk en Duitsland - direct laten weten, dat daar absoluut geen sprake van zal zijn en de EU-kolonels hebben dit standpunt indirect onderschreven. Italië en Spanje moeten maar zorgen dat ze op eigen kracht hun financiële problemen oplossen en als ze zich niet aan de dictaten uit Brussel houden, krijgen ze een boete!
Dat zal beslist voor een amicale sfeer zorgen in de blije eurofamilie. Maar ach, Griekenland heeft tot nu toe alle deadlines gemist en geen enkel doel gerealiseerd en kregen die een boete? Welnee, een lagere rente, een langere termijn voor terugbetaling en als extra 'beloning' een nog grotere, tweede bailout. Zulke boetes zouden Italië en Spanje ook wel willen.
Dinsdag hebben Sarkozy en Frau Merkel weer een onderonsje en de verwachting is dat zij zich zullen concentreren op een verdere invulling van het EFSF (Stabiliteitsfonds). Daarmee proberen zij een schijn van zekerheid te creëren om de geldmarkt gerust te stellen - of dat lukt is een tweede [Laatste nieuws: niet dus!] - en het biedt hun via de beproefde salamitactiek de mogelijkheid hun idee van fiscale integratie binnen de eurozone aan de zwakkere eurobroeders op te leggen.

Intussen schroeft de ECB haar aankopen van Italiaans en Spaans toiletpapier drastisch op. Zolang het EFSF nog niet officieel is goedgekeurd door de parlementen van alle eurolanden - op z'n vroegst in oktober dit jaar - vult de ECB dit hiaat en is dus formeel illegaal bezig, maar niemand protesteert, althans niet hardop - maar een week later wél, en met toenemende ergernis.
Als in de naaste toekomst de schulden van Italië en/of Spanje verder worden afgewaardeerd, komt de solvabiliteit van de ECB daardoor zelf in gevaar en draaien de belastingbetalers van de dan nog draagkrachtige eurolanden alsnog voor de stroppen op. Al met al een waterdichte strategie om uiteraard op een volstrekt democratische manier tóch een 'transfer unie' tot stand te brengen, zij het met een 100% garantie dat het euroblok op een spectaculaire manier uit elkaar zal klappen.

Intussen in Duitsland
- Angela Merkel faces eurobond mutiny.
- German economy on verge of contraction.
- Merkel and Sarkozy plans fail to assure markets
- 59% van de Duitsers is tegen verdere bailouts.
- 44% wil dat Duitsland uit de EMU (eurozone) stapt - terug naar de D-mark.

en in Nederland - poll Maurice de Hond, 7 aug. 2011
- 65% wil niet bijdragen aan een Griekse bailout als Italië en Spanje afhaken.
- 29% verwacht dat de hele eurozone uit elkaar valt, 32% denkt dat 't wel mee zal vallen.
- 56% wil uit de EMU stappen - terug naar de gulden.
- Ruim 10% gaat ervan uit dat alle eurolanden teruggaan naar hun oude munt.

Vergeefse moeite

2011-08-09T01:32:00.016+02:00

Maandag, 8 augustus 2011, werd inderdaad zo'n dag als iedereen in het weekend al angstig bevroedde. Zodra de markten openden, stapte de ECB de beursvloer op en kocht links en rechts voor zo'n €5 miljard aan Italiaans toiletpapier op en voor ongeveer eenzelfde bedrag nog wat rollen van andere landen met schuldproblemen, o.a. Spanje. Het leek te helpen. De obligatierente van beide landen daalde tot ruim onder de 6%. Gezien de duur van het effect bij vergelijkbare ECB-acties voor Griekse staatsschuld, is de vraag echter: voor hoelang? Niet zo heel lang denken de meeste commentatoren. Om echt het verschil te maken, zou de ECB voor minstens een biljoen euro aan staatspapier moeten opkopen en daar is geen geld en geen politieke ruimte voor. Het blijft dus vooral bij mooie woorden, want niet de ECB, maar de politiek moet de keuze maken tussen verdere integratie van de eurozone, of erkennen dat het europroject een fiasco is en de stop eruittrekken.

Eerlijk gezegd, ben ik zelf van mening dat deze keuze te belangrijk is om aan politici over te laten, laat staan aan bankiers! Beiden laten zich leiden door (hun eigen) kortetermijnbelangen en de noodzakelijke, maar pijnlijke ingrepen schuiven ze door naar hun opvolgers.
Hier dient een bindend referendum over te worden gehouden in alle landen van de eurozone, want politici kennen maar één kunstje, andermans geld uitgeven; het zijn de burgers die het op moeten brengen en zoals het nu gaat, zonder dat zij een stem hebben in het ja of nee, de omvang en de condities. Die zaken worden nu over hun hoofd heen ad hoc geregeld door de hoge dames en heren zonder enige mogelijkheid van democratische controle en zonder verantwoordingsplicht. Onder het excuus der omstandigheden negeert de EU zijn eigen regels en functioneert de facto als een kolonelsregime.
Ter rechtvaardiging van elke volgende stap in een proces van voortdurende "mission creep" schromen eurokolonels er niet voor argumenten te gebruiken die, indien uitgesproken door willekeurig welke andere sterveling, de verdenking zouden wekken van een vergevorderd stadium van seniliteit.

De beurs liet zich uiteindelijk niet imponeren door het symbolische gebaar van meneer Trichet en koos in navolging van de Aziatische markten de weg omlaag. Toen Wall Street in de middag ook in mineur opende - de verlaging van de US credit rating door S&P bleek door te werken in alle in dollars genoteerde assets - sloegen de stoppen door. De Dow Jones eindigde, na de val van 500 punten afgelopen vrijdag, nog eens 634 punten lager, een koersval van een omvang die slechts vijf keer eerder overtroffen is.

Ook alle commodities zakten door hun hoeven, ook de olieprijs. Alleen goud had een topdag. De prijs in euro's tikte €39.033 per kilo aan - een absoluut record - en ging iets daaronder de dag uit.
"De goudprijs zit in een bubble," hoor en lees je vaak. Laat u niets wijsmaken. Zolang regeringen en Centrale Banken hun door veel te hoge schulden geplaagde economieën kunstmatig proberen op te peppen met marktmanipulaties, kunstmatig lage rentes en biljoeneninjecties van nieuw krediet, blijft de prijs van goud, uitgedrukt in devaluerende valuta steeds verder omhooggaan.
Goud is de enige vorm van "geld", die niet blijvend door financiers en politici gemanipuleerd kan worden. Daarom willen in economisch woelige tijden steeds meer mensen, instellingen en in toenemende mate ook de Centrale Banken zelf het hebben en er is maar een beperkte hoeveelheid van en slechts een klein deel daarvan is in fysieke vorm te koop.

Maandag, 8 augustus 2011 - Bullion Vault

Invoeging, 14 augustus 2011
De maandagrally, hoewel op zichzelf al spectaculair, vormde de inleiding voor een doorstoot naar de - totnogtoe - absolute top van €41.293 per kilo, precies op de grens van woensdag en donderdag. Daarna viel de goudprijs terug, maar eindigde de week in stijgende lijn op €39.444, een plus van ruim 5% voor de week.

Week 32, 8 - 12 augustus 2011 - Bullion Vault

Donkergrijze donderdag

2011-08-05T01:32:00.024+02:00

Donderdag, 4 augustus 2011, kwam de eurocrisis tot een voorlopige climax. Wereldwijd crashten de effectenbeurzen, Amerikaanse beleggers dumpten hun aandelen en probeerden hun cash veilig te stellen, maar stuitten op banken die daar niet op zaten te wachten. Bank of NY Mellon betaalt geen rente meer op grote deposito's, maar vraagt een 'fee' om ze te bewaren!

Japan en Zwitserland probeerden de waarde van hun valuta omlaag te krijgen met interventies, de euro kelderde en de US-dollar steeg. Italië en Spanje zien tenminste een maand af van uitgifte van nieuwe staatsleningen en EU-commissaris Barroso deed een bijna wanhopig beroep op de nog solvabel geachte eurolanden om hun zakken nog eens extra om te keren en de fondsen voor de waarschijnlijk tot DOA ('dead on arrival') gedoemde EFSF zo snel mogelijk te verdubbelen en liefst dan nog eens te verdubbelen tot een potje van zo'n drie biljoen euro.
De in oktober afzwaaiende ECB-president Trichet hield de basisrente op 1,5% en verklaarde dat de ECB de geldsluizen voor bankleningen weer wijd ging openzetten. Hij negeerde de schop die hij onder de tafel van Jens Weidmann kreeg, de president van de Duitse Centrale Bank, en verklaarde dat hij bovendien schuldpapier van benarde euro-schuldenlanden ging opkopen om hun renteniveaus in bedwang te houden. Maar toen kwam de verrassing: dit gold alleen voor Ierland en Portugal en NIET voor Italië en Spanje, die daarmee aan de heidenen werden overgeleverd. Toen zijn woorden verstorven waren, begon op alle beursvloeren waar nog gehandeld werd, de crash. Behalve aandelen zakten ook de commodity prijzen, voedingsmiddelen, grondstoffen, evenals die van olie en gas.
De edelmetalen kregen ook een dreun, al konden ze dat na de grote prijsstijgingen van de afgelopen week best lijden. Goud steeg in de loop van de dag tot ongekende hoogte, maar moest na half vijf vanmiddag een groot deel van de dagwinst inleveren.

Vrijdag, 5 augustus 2011 - Bullion Vault

Het is afwachten wat vrijdag de 5e gaat brengen. Likken de markten hun wonden en houden ze zich relatief koest, of gaat de slachting nog verder door? Ik heb zo mijn vermoedens, maar voorzichtigheidshalve noem ik deze post 'Donkergrijze donderdag', dan blijft er nog wat speling in de schakering over voor een evt. 'Zwarte vrijdag'.

Toevoeging, 5 aug. 2011
Het lijkt of door een telefoongesprek van Frau Merkel met Sarkozy, Berlusconi vandaag het licht heeft gezien. Terwijl hij totnogtoe zijn op bezuinigingen aansturende minister van financiën, Giulio Tremonti, probeerde te lozen, wil hij nu méér én sneller bezuinigen. Onder die voorwaarden toont de ECB zich nu opeens wél bereid de schulden van Italië te gaan opkopen. Omdat de ECB dat formeel helemaal niet mag en daarvoor zonder backing van de nationale Centrale Banken ook de middelen niet heeft, zou dat betekenen dat Frankrijk en Duitsland hun fiat daaraan gegeven hebben.
Frankrijk lijkt op niet al te lange termijn zelf in de problemen te gaan raken, dus uiteindelijk komt de redding van de euro grotendeels op Duitsland neer. Als Merkel daar vanmiddag de deur voor opengezet heeft, lijkt zij alle gevoel voor verhoudingen verloren te hebben; dan accepteert ze blijkbaar dat de Duitsers met een garantstelling voor alle slechte EU-schulden worden opgezadeld tot een bedrag dat groter is dan het op zichzelf toch niet kinderachtige Duitse GDP.
Nu maar eens afwachten wat de Duitsers daar zelf van vinden en hoe de obligatiemarkten erop reageren.

Toevoeging, 6 aug. 2011
Het zijn woelige augustusdagen. Terwijl de EU probeert het vege bestaan te rekken door de beperkingen op het creëren van ongedekt krediet blindelings opzij te zetten, plukt Amerika de wrange vruchten van datzelfde beleid. Gisteravond verlaagde Standard & Poor's de credit rating van de VS van AAA (risicovrij) naar AA+ met een negatieve outlook.
Dat gebeurde ondanks zware druk uit Washington DC om dat niet te doen. Het is een fikse deuk in het prestige van de 'tele-prompter' en de gevolgen ervan zullen pas op termijn duidelijk worden.
In eerste instantie zullen de Amerikaanse en westerse overheden doen of er niets aan de hand is. Maar zien, hoelang ze dat kunnen volhouden.
China reageerde als eerste met harde eisen en een flinke dosis leedvermaak - het bezit danook ruim een biljoen dollar aan Amerikaans schuldpapier, Rusland bleef er nogal laconiek onder en in Europa hing ruim een halve dag de stilte van het graf. Het eerste commentaar kwam uit Frankrijk en dat was zo huichelachtig als je uit die hoek mocht verwachten. Onze "gezellige dikkerd" deed vervolgens ook een duit in het zakje en geheel conform zijn eerdere succesvolle omgekeerde logica, prees hij de Amerikanen om hun voorgenomen "budgettaire discipline en hun goede bezuinigingsplan". Ik weet niet wat Jan Kees slikt, maar dat zijn nu juist de zaken waar het in Amerika volledig aan ontbreekt, aan allebei.

Vervolg, 6 aug. 2011, 18:30 uur
En of het nog niet genoeg is, "kick," Duitslands financiële top heeft zojuist een harde trap tegen de basis van het europroject gegeven: Italië valt niet via het EFSF te redden. Duitsland kan en wil de daarmee gemoeide lasten niet dragen!
Eindelijk lijkt het gezond verstand - althans in Duitsland - door te breken, alleen zijn de gevolgen niet te overzien. Geniet nog van dit laatste weekend, voordat maandag de bom barst en als u nog op vakantie bent of gaat, houd er rekening mee dat in sommige landen de geldautomaten wel eens "buiten dienst" kunnen zijn en dat de pompstations langs de snelwegen er desondanks in cash betaald willen worden!

Op "Donkergrijze donderdag" volgde een schijnbaar "Vredige vrijdag", maar het ziet er nu naar uit, dat ons geen "Zwarte", maar een "Bloedrode maandag" te wachten staat. Een downgrading van de grootste macht én tevens grootste schuldenaar ter wereld, én het bewijs dat de hele politieke elite van de EU een keizer zonder kleren is, in één en hetzelfde weekend, dát moet een zwerm zwarte zwanen aantrekken die het hele zwerk verduistert.
De vraag blijft, waar ze in eerste instantie zullen neerstrijken, in Amerika of in Europa. Het valt niet uit te sluiten, dat Frau Merkel zich op het laatste moment toch door Sarko laat verleiden en haar financiële adviseurs in de kou laat staan, of dat Trichet botweg zijn zin doordrijft en maandag tóch Spaans en Italiaans toiletpapier gaat opkopen.

Mark, bedankt!

2011-07-24T21:54:00.044+02:00

De laatste noodgreep van de bankiersmaffia en hun eurocratische knechten, de "redding van Griekenland", doet onwillekeurig denken aan de Kinderkruistocht.
Geïnspireerd door een religieus, van elk realisme gespeend visioen, trekt een schare naïevelingen op naar het doel in de veronderstelling dat eenmaal daar aangekomen, alle structurele problemen als bij toverslag zullen verdwijnen. De historische onderneming werd een volslagen fiasco en eindigde voor de overlevenden in de meeste gevallen in slavernij. Hoe toepasselijk!

Martinus Nijhoff maakte er een gedicht op, waarvan ik voor deze gelegenheid het begin een beetje heb aangepast:

Zij hadden een oproep uit Brussel vernomen:
"Laat de euroleiders tot mij komen."

Daar gingen ze, zingende, hand in hand,
Ernstig op weg, met op nul hun verstand,

Dwalende zonder gids, zonder held,
Als een zwerm sprinkhanen over het veld.

In de koffer van elke politicus lag
Een prognose van de verkiezingsuitslag.

De eerste reactie van de markten op de politieke schuldreconstructie uit Brussel was aarzelend positief, al duurde dat niet lang.¹) De aandelenmarkten gingen omhoog, evenals de euro ten opzichte van de US-dollar en de rente op staatspapier van schuldenlanden daalde met vele procenten. Goud zakte wat in euro's, maar sprong naar een all-time high in de dollar. De beademingsapparatuur van Ierland en Portugal werd wat royaler afgesteld en zombie Griekenland kan een eurobloedtransfusie van nieuwe schuld tegemoetzien, waarmee het tot 2014 zijn anemisch bestaan moet zien te rekken. Voor daarna, zo niet eerder - Griekse verkiezingen in september a.s. - is een derde bail-out onvermijdelijk, tenzij de Duitsers er dan de stekker uittrekken.²)

Maar in de ogen van commentatoren waar ik mijn mening op baseer, is een beetje failliet nog altijd failliet. De Griekse premier Papandreou mag er nog zo triomfantelijk bij grijnzen, of de schulden nu 175% van het BNP bedragen, of 140%, een land waarvan de economie krimpt en dat meer blijft uitgeven dan er binnenkomt, kan ook over een langere termijn zijn schulden niet aflossen en als de markt dat land alleen geld wil lenen tegen 15% rente - in plaats van recentelijk nog 30% - dan blijft dat voor Griekenland onbetaalbaar en dus uitzichtloos.
Mark Rutte maakte het dan ook wel bont door na afloop van het euro-overleg te verklaren, dat Nederland - samen met Duitsland - "zijn zin had gekregen". Het belangrijkste, volgens Rutte, was dat de private beleggers - de banken, pensioenfondsen en investeerders - gingen meebetalen aan de schuldenregeling. Dat zou betekenen dat het volgens Rutte verantwoord is miljarden aan Nederlands belasting- en pensioengeld in een bodemloze put te storten, als je als politicus maar zorgt dat de banken enz. er een fooi bijgooien.
En bij een meerderheid van onze volksvertegenwoordiging - SP en PVV uitgezonderd - gaat zo'n belachelijke redenering erin als een fles jenever in een ouderling. Maar, zoals eerder gezegd: Griekenland is een "sideshow". Laten we maar zien, hoe het uitpakt.

De hoofdzaak is de vraag, of de eurozone blijft bestaan uit nationale staten met een eigen fiscale verantwoordelijkheid, of dat de schulden van alle landen op één hoop worden gegooid en ieder land gaat meebetalen aan de rentelasten en aflossing van de gezamenlijke schuldenberg, een zg. "transfer union" (= zuinige landen betalen mee aan de schulden van big spenders).
Met de uitbreiding van de bevoegdheden van de EFSF, een voorloper van het ESM - European Stability Mechanism dat medio 2013 zal ingaan - hebben de leiders van de eurozone, helaas, een belangrijke stap gezet om van de EU een "transfer union" te maken. Niet zo verwonderlijk, als de profiterende kant in de meerderheid is. Nederland en Duitsland staan nu op het punt een essentieel deel van hun fiscale soevereiniteit over te dragen aan een EU-instantie die gaat opereren in een niemandsland zonder directe democratische controle, onder toezicht van de Europese Commissie die een hulpeloze marionet is van de internationale bankiersmaffia.

Wat wij daarvan gaan merken, is niet moeilijk te voorspellen. We hoeven slechts te kijken naar de ontwikkelingen in Amerika. Nog meer manipulatie van financiële markten, monetarisering van schulden op ongekende schaal - euro's printen; het overhevelen van nationale en private (bank) schulden naar federaal (EFSF) niveau; invoering van Europese belastingen - openlijk of onzichtbaar (via het ESM); meer steun aan insolvabele instellingen - zombies; voortijlende bureaucratisering en regelgeving; meer corruptie; privatisering van winsten, socialisering van verliezen; financiering van megalomane projecten o.a. infrastructuur en op milieu- en energiegebied; een groeiende afstand tussen de financiële elite en de belastingbetalende loonslaven; de ondergang van de Europese middenklasse; minder democratische zeggenschap over de eigen leefomgeving in ruil voor meer brood en spelen en uiteindelijk een gigantische crash als het hele Ponzi-systeem onder zijn schulden bezwijkt. Alle papier wordt waardeloos, eerst geleidelijk, tenslotte panisch.

Alleen de Duitse Centrale Bank en de Bondsdag - en evt. in september het Duitse Hooggerechtshof - kunnen deze voor ons rampzalige beslissing nog ongedaan maken. Van onze eigen politici hebben wij niets te verwachten. Die hebben volledig gefaald. Sinds wanneer gaat het zg. Europese belang (lees: bankiersbelang) boven dat van Nederland? Zowel in het referendum over het Verdrag van Lissabon, als in recente polls blijft de Nederlander in meerderheid het nationaal belang vooropstellen. Kunnen onze regering en onze gekozen "volks"-vertegenwoordigers daar ongestraft aan voorbij blijven gaan?

Wat voor Nederland geldt, geldt niet minder voor andere leden van de eurozone. Mike Shedlock, "Mish", verwacht dat iedereen spijt zal krijgen van deze afgedwongen "deal", zo al niet binnen een maand, dan toch zeker voor het eind van dit jaar. Ondanks alle hype en blabla, zijn de economische vooruitzichten belabberd. De bezuinigingen leiden tot verdere inkrimping van het BNP, duurdere schulden, afnemende werkgelegenheid, dalende huizenprijzen en een inzakkende wereldhandel.
Onder zo'n dreigende wolkenlucht zal dit initiatief om het geld voor een Europees garantiefonds van enkele biljoenen euro's uit de zakken van de nog weinige solvabele europartners te kloppen hopelijk een snelle en dramatische dood sterven.

Een uiteenvallen van de eurozone lijkt nu een traumatiserende gebeurtenis, maar de opluchting erna en de noodzaak voor elk land zijn problemen zelf aan te pakken zullen zoveel dynamiek genereren, dat het leed voor de meeste van betrekkelijk korte duur zal zijn - zie IJsland.
Het alternatief is jarenlang doormodderen in een steeds strakker keurslijf en met steeds strengere bezuinigingen; lijden onder de incompetentie van zich voortdurend meer macht toeëigenende beurocraten; toezien hoe de schuldenberg hoger en hoger groeit en uiteindelijk, gezamenlijk ten onder gaan in een EU-brede crisis van catastrofale proporties.

Toevoeging 25 juli 2011
Waarschijnlijk mede in verband met de nervositeit van de geldmarkten door het gehakketak in Washington over de verhoging van het Amerikaanse schuldplafond kondigden twee eurolanden vandaag aan, dat ze voorlopig afzagen van uitgifte van nieuwe staatsleningen. Oostenrijk ziet af van een aangekondigde schuldveiling op 2 augustus en Italië laat de in medio augustus geplande veiling vervallen. De reden: ze hebben het geld niet nodig - voor Zero Hedge een reden te veronderstellen, dat Italië even niet wil weten hoeveel meer rente ze moeten gaan betalen om hun papier kwijt te raken. Ze wachten liever even tot het leun- en steunfonds (EFSF) waartoe afgelopen donderdag werd besloten, wat meer body heeft gekregen. Waar blijft je blanco cheque, Mark?

---------

¹) Het effect van de reddingsoperatie lijkt uitgewerkt in minder dan een week. Op woensdag, 27 juli, schiet de Italiaanse 10-jaarsrente al weer richting 6% en de Spaanse eroverheen. Bij 7% ligt de kritische grens. Komt de rente daarboven, dan klopt een land bij de ECB of nu de EFSF aan voor steun. Cyprus sluit wellicht ook aan bij de rij van gegadigden. Standard & Poor's verlaagde woensdag zijn rating van Griekenland van junk [CCC] naar "junker" [CC] en Moody's zette Cyprus twee treetjes omlaag. De Cypriotische overheid en één van de lokale banken hebben voor miljarden aan Grieks [dus waardeloos] staatspapier in de kluis liggen en worden daardoor zelf ook minder solvabel geacht.
Voor de grootste bank van Duitsland, Deutsche Bank, waren de ontwikkelingen het afgelopen halfjaar genoeg reden haar exposure aan GIPSI-schulden met maar liefst 70% te verminderen! Blijkbaar hadden de grote banken zelf al geen vertrouwen meer in een "goede afloop" voor de euro en laten zij het achterhoedegevecht graag over aan hun gladiatoren in de politieke arena.

²) En de kans daarop wordt met de dag groter. Tegen een achtergrond van voortdurende onmacht van het Amerikaans Congres om het schuldenplafond te verhogen, levert de vrijdagmorgen, 29 juli, een mand vol nieuwe rampspoed op voor de eurocraten.

Zapatero vervroegt verkiezingen van maart 2012 naar november 2011 en brengt zo voor Spanje het uur van de waarheid weer een halfjaar dichterbij;
Italië kijkt met een schuin oog naar de stijgende rentes op zijn staatsleningen richting 6% - de komende anderhalf jaar moet het €400 miljard aflossen / doorrollen - en stelt zijn bijdrage aan het reddingsplan voor Griekenland [en dus ook het EFSF] bij voorbaat ter discussie. Ook de stijging in aantal en prijs van CDS'n op Italiaanse schuld vormt een bron van toenemende zorg;
Denemarken - geen lid van het euroblok - komt ook onder vuur te liggen. Ook daar nam de overheid bankschulden over en desondanks kunnen volgens S&P 15 banken alsnog omvallen.

Als Italië én Spanje (moeten) afhaken, blijft er van de halfzachte plannen om de euro te "redden" weinig heel. Er is gewoon geen geld genoeg [video] voor. En als de ECB - evt. met steun van de Fed [via swaps], het IMF en desnoods China [dat zijn export naar de EU wil beschermen] - schulden op grote schaal gaat opkopen [euro's printen], kortom de Amerikaanse "oplossing", is het wat Duitsland betreft "game over".

De crisis voorbij? Hmmm...

2011-07-11T01:30:00.016+02:00

In "Things that make you go Hmmm" - overgenomen door ZH - vraagt Grant Williams zich af wat een dollar [of een euro] is, merkt daarover op dat elk experiment met ongedekt papiergeld in de geschiedenis nooit lang heeft geduurd en besluit met:
"Wat er verder ook gebeuren mag, van een paar dingen kunnen we nagenoeg zeker zijn":
- Regeringen zullen altijd de juiste maatregelen treffen - nadat ze elke andere mogelijkheid om er onderuit te komen hebben uitgeput [vrij naar Winston Churchill].
- Elke keer weer zullen ze het blikje over de weg voor zich uit blijven schoppen tot de weg doodloopt op een bakstenen muur.
- Uiteindelijk wordt het succes (of anderszins) van elk politiek besluit sinds de ondergang van Lehman bepaald door iets dat glanst, een gele kleur heeft en ongeveer $1500 per ounce kost.

Goud maakt een goede kans ergens in de (naaste) toekomst weer deel te gaan uitmaken van het monetaire systeem. Er zijn diverse tekenen die daarop wijzen. De financiële en politieke elites zullen er gillend en trappend bijgesleept moeten worden, maar als het vertrouwen in hun fiat systeem instort, zullen ze niet anders kunnen dan hun schulden dekken met tastbare, harde valuta. Als het zover is, zal dat betekenen dat kredietverstrekking niet meer onbeperkt kan groeien, dat schulden niet eindeloos kunnen worden doorgerold, maar moeten worden afgelost. De maatregel bijv. om hypotheken een lagere max te geven, de eis dat de hoofdsom tijdens de looptijd tenminste voor de helft moet worden afgelost en een tendens (Rabo) om terug te gaan naar de annuïteitsvorm, illustreren een dergelijke omslag in de algemene houding tgo. schuld.

Wie ziet, hoeveel tijd de ministers van financiën en de CB-presidenten van de geïndustrialiseerde landen momenteel bezig zijn, in de EU, in Amerika, met de BIS en het IMF en in E-7 en E-20 verband, het ene plan na het andere te verzinnen om erupties van schuldvulkanen te verdrinken in zeeën van nieuwe leningen met uit het niets gecreëerde, digitale fiatflappen, moet wel tot de conclusie komen dat er iets niet helemaal in de haak is en dat het wereldwijde Ponzi-systeem - de omgekeerde schuldenpyramide - ernstig uit balans is en op het punt staat om te vallen.

Wat het met schulden overladen geld- en CDS-circuit heeft kortgesloten, was ongetwijfeld de torenhoge olieprijs in 2008. Die veroorzaakte in het olie-importerende deel van de wereld een acuut tekort aan nieuw krediet. De rente op schulden en de aflossingen konden niet meer worden betaald. Bear Stearns was het eerste slachtoffer, maar toen de de Amerikanen in het najaar Lehman lieten crashen, ontstond er paniek. Hank Paulson eiste en kreeg toen een blanco cheque van het Congres en bailde iedereen en z'n ouwe moeder uit met miljardeninjecties. De ECB aarzelde echter. Trichet had nog kort daarvoor de basisrente verhoogd en leed nu gezichtsverlies, omdat hij op zijn schreden terug moest keren. Dat kostte tijd en intussen vielen ook in Europa een aantal banken om, bijv. Dexia, maar uiteindelijk ging aan onze kant van de oceaan de geldkraan ook wijd open.

Het kwaad was echter al geschied en woekerde voort. Banken die zoveel slechte leningen op hun balans hadden staan dat ze normaliter failliet hadden moeten gaan, werden door de ECB en door hun overheden "gered". Als je daar eenmaal aan begint, kun je er niet opeens meer mee stoppen en vervolgens blijkt dat er steeds meer geld bij moet, ook al houd je als Centrale Bank de rente laag en versoepel je de boekhoudregels, zodat banken hun slechte leningen niet tegen de marktwaarde, maar voor de volle 100% op hun balans mogen zetten en dus minder hoeven af te schrijven.

Zo houd je tijdelijk een schijnwereld in stand waarin steeds meer en sneller gaten vallen, die telkens met nieuwe proppen papiergeld worden gedicht. Degenen die de gaten veroorzaken, de insolvabele banken, kunnen daar niet op worden aangesproken, omdat ze dan alsnog zouden omvallen en dat mag nu juist niet gebeuren, vindt de financiële elite. Daarom worden de oplopende schulden op de staat afgewenteld, zodat die ook insolvabel wordt, d.w.z. de staat kan tot in lengte van jaren niet genoeg inkomsten genereren (belasting heffen) om de rente op de staatsschuld te betalen en aflopende obligaties in te lossen. Elke soevereine staat kan besluiten zijn schulden te saneren en de crediteuren met een verlies - haircut - op te zadelen, maar in de Nieuwe Wereldorde is ook dat niet meer toegestaan. Er wordt "hulp" geboden door het IMF in de vorm van leningen en bezuinigingsmaatregelen. De schulden nemen daardoor toe en in plaats van de crediteuren is de bevolking de dupe. Die mag tot in lengte van jaren de gokschulden van anderen aflossen.

Tot nog toe hebben de geïndustrialiseerde landen en met name de US met zijn reservevaluta altijd boven hun stand kunnen leven. De rente op hun schulden hielden zij kunstmatig laag, zodat die makkelijk betaald kon worden, zeker als je de jaarlijkse inflatie er nog aftrekt. De schulden zelf werden nooit terugbetaald, maar doorgerold met nieuwe leningen. Nu gaat dat echter niet zo makkelijk meer, omdat:
a) de omvang van de totale schuld in veel landen een kritische grens - ongeveer 80 à 90% van het BNP (Rogoff) - heeft overschreden en niet meer te beheersen valt, ongeacht bezuinigingen, hoe streng ook. Dat maakt investeerders kopschuw;
b) de groei van de meeste westerse economieën nagenoeg nul is of zelfs krimpt. Dit wordt overigens verhuld door officiële statistieken schaamteloos en op grote schaal te manipuleren. Daardoor tast iedereen in feite in het duister over de werkelijke risico's en daalt het vertrouwen in het monetair bestel. Dit zou het rentepeil moeten opdrijven, maar daarover waken de Centrale Banken als sfinxen, al lijkt Trichet zijn grip op de realiteit te verliezen (alweer een renteverhoging aan de vooravond van een crisis, net als in 2008). In plaats van de rente, stegen het laatste halfjaar vooral de premies op verzekeringen tegen wanbetaling, de CDS - credit default swaps.

Als de druk in een systeem te hoog oploopt en alle veiligheidskleppen worden door politieke belangen stijf dichtgehouden, moet er op een een gegeven moment iets uit elkaar klappen. De financiële elite weet dat donders goed. Is ze daarom bezig de buit zoveel mogelijk binnen te halen, voordat het doek valt? En de politiek? Voorzover het geoorloofd is zo te generaliseren, mag je zeggen dat de politiek koortsachtig rondholt van de ene zwakke plek naar de andere met kitspuit en duct tape om de scheuren en barsten provisorisch dicht te plakken, lapmiddelen.
Zolang er niets aan de omvang van de schulden zelf wordt gedaan, leidt al dat koortsachtige geconfereer tot niets en volgt de ene crisis op de andere.
Wat leidende politici niet lijken te willen zien of erkennen is dat een beleid om het uitsluitend bankiers en eurocraten naar de zin te maken, ernstig afbreuk doet aan de democratische grondslag van onze samenleving. De weerstanden daartegen nemen toe en sociale onrust zal de spanning in het systeem nog extra opjagen.

Waar de eerste klap uiteindelijk valt, kan niemand voorspellen, maar wanneer ie valt, zakt de bodem onder het hele systeem weg en volgt er een tsunami, vele malen verwoestender dan de dreun van 2008-2009. Lehman was het voorspel, nu wordt het menens.

Italiaanse Soap Opera

2011-07-05T23:01:00.030+02:00

Het gehannes van de euroministers van financiën met het doorrollen van onaflosbare Griekse staatsleningen door banken, pensioenfondsen en andere investeerders begint melodramatische trekjes te vertonen.
Al die moeite - dagen durende vergaderingen, teleconferenties - en de eierschaalsparende woordkeus om het toch vooral te laten lijken, alsof alle potentieel benadeelde partijen hun verliezen zonder énige dwang en geheel vrijwillig nemen, het mocht allemaal niet baten. De ratings agencies blijven erbij, dat er sprake zal zijn van wanbetaling - 'a credit event'.
Bovendien blijken de partijen waar de voorgenomen maatregelen op gericht zijn/waren - de grote banken en pensioenfondsen - tégen vorig jaar gemaakte afspraken in, een deel van hun Griekse staatsobligaties intussen al verkocht te hebben. Met hen valt dus eigenlijk geen deal meer te maken. Het zijn vnl. hedge funds die nu reikhalzend uitkijken naar de zakken geld die de EU en de ECB voor hen gaan vullen met belastinggeld van de weinige nog kredietwaardige eurolanden.

Investeerders kijken inmiddels verder dan de Griekse grenzen, want zoals bekend klotsen de schuldgolven tot over de lippen van bijna alle Club Med landen, van Portugal bijv., waarvan de staatsschuld vandaag door Moody's tot junk status werd verlaagd en ook van Italië, het land met na Griekenland relatief de hoogste staatsschuld van de EU - 120% van het BNP. In absolute cijfers is Italië met een staatsschuld van €1,84 biljoen - volgens The Guardian €2,45 biljoen - goed voor de derde plaats in de wereld, na de US en Japan.

Klik op afb. door naar Colonel Flick's photostream @ Flickr

Dat ligt niet aan Giulio Tremonti, de Italiaanse minister van financiën, die buitenslands wordt gewaardeerd om zijn niet aflatende ijver de regering Berlusconi tot bezuinigingen te bewegen om in 2014 tot een sluitende begroting te komen.
Dat wordt hem door zijn collega's en de politieke partijen in Italië niet in dank afgenomen en de laatste tijd wordt er voortdurend op zijn aftreden aangedrongen. De grote baas zelf heeft het ook met hem gehad. "Hij is het genie en voor de rest is iedereen een ezel," zo vatte Berlusconi Tremonti's visie op de mensheid samen.

Tremonti, wel wetend dat het laatste greintje goodwill dat Berlusconi in het buitenland nog geniet, voornamelijk aan hém te danken is, heeft nu gedreigd met opstappen, als het geroep om zijn aftreden niet ophoudt. Paradoxaler kan het niet, maar dit is dan ook Italië. Opstappen of aftreden, het zal sowieso niet lang meer duren, omdat Tremonti persoonlijk in een typisch Italiaans corruptieschandaal lijkt te zijn verwikkeld.

Intussen kruipen de rentepercentages *), waartegen de zwakkere eurolanden op de geldmarkt moeten lenen om hun begrotingstekorten te financieren, onverbiddelijk steeds verder omhoog. En ook al weten de eurocraten, de centrale banken van de eurozone en de ECB de ontwikkeling van het drama nog maanden, zo geen jaren te rekken †), een teveel aan schulden loopt uiteindelijk altijd uit op een bankroet en altijd 'volkomen onverwacht'. Niemand die dat had kunnen voorzien...

----------
*) Zie voor de aardigheid, welk verschil een paar dagen kan maken als een doorgravende crisis zich plotseling verdiept. De referentielink geeft de stand van 6 juli, deze nieuwe link die van 11 juli 2011. En hier dezelfde gegevens in cijfers.
En weer een week later, 18 juli, is het nog veel erger. De rentes die investeerders vragen voor 2-jarig en 10-jarig staatspapier zijn of komen op volstrekt onbetaalbare niveaus. Tegen die rentes moet bijv. Italië in de komende twaalf maanden €300 miljard aan aflopende staatsleningen zien te herfinancieren.

†) En over tijd rekken gesproken, in zijn toelichting op 7 juli bij de verhoging van de ECB-basisrente met 0,25% tot 1,5% - niet echt bevorderlijk voor landen met hoge schulden, wel voor bijv. Duitsland - kondigde Trichet aan dat hij Portugese schulden voor onbepaalde tijd gewoon als onderpand voor nieuwe leningen zou blijven accepteren, ook al hadden ze nu een junk rating. Hij handelt daarmee in strijd met de eigen regels van de ECB, maar geen haan die daar naar kraait. Als de elite zich door regels gedwarsboomd ziet, worden die gewoon aangepast of genegeerd. Iets waar elke belegger altijd op bedacht moet zijn en nu des te meer.

Tenenkrommend

2011-06-17T20:08:00.065+02:00

Sarkozy is vandaag in Berlijn en hij en Angela pleiten voor een "snelle oplossing" van de Griekse schuldencrisis, wel wetend dat er geen oplossing is, anders dan een snel bankroet. Waar hun "plan" in feite op neerkwam, was het bankroet geen bankroet te noemen. Ik verzin dit niet.
Waarom blijven de leiders van de belangrijkste eurolanden ons voorliegen en de werkelijkheid ontkennen?

Laatste nieuws, 19-20 juni 2011
- Der Spiegel - Gezamenlijk plan Merkel / Sarkozy / ECB van tafel
- Bloomberg - Geen 12, maar 6 miljard euro voor Grieken.
- Zero Hedge - Crisis Hour: De Jager's finest hour / Jan Kees houdt poot (voorlopig) stijf
- dft.nl - Van Duijn: Geen compromissen / de laatste alinea negeren (of ROFL).
- Video - Mayor of London says: Greece should leave the euro / voor hun eigen bestwil

Klik op grafiek door naar Zero Hedge artikel.

Griekenland heeft in juli de vijfde termijn tegoed van €12 miljard, onderdeel van de vorig jaar overeengekomen EU-bijdrage van €110 miljard. Zelfs met dat bedrag kan de nieuwe Griekse regering maar één maand vooruit, omdat ze in juli en augustus in totaal €18,2 miljard moet betalen aan rente en aflossing van leningen. Er blijft dus een gat van ruim 6 miljard euro over en dat is ongerekend de lopende financieringsbehoefte - de Griekse overheid geeft dit jaar immers ca. 10% meer uit dan ze aan inkomsten (belastingen) binnenhaalt.

De kans op een Grieks bankroet is door de markt geprijsd op 80%. Je moet niet goed bij je hoofd zijn om daar nog meer geld in te willen steken, omdat je zo goed als zeker weet, dat je het kwijt bent, zo goed als alles! Toch is dat precies wat de politieke 'leiders' hun kiezers, en de beoefenaren van de schaamteloze pseudowetenschap - en denk daarbij niet aan astrologie - de belastingbetaler voorhouden als enige optie. Er is nu al sprake van dat er naast de huidige steunoperatie nog eens €150 miljard bij moet!

En nóg is Griekenland daarmee niet gered, want de staatsuitgaven blijven hoger dan de inkomsten, ook omdat de steun uit leningen bestaat, waarover weer extra rente moet worden betaald. Dat geld wordt niet geïnvesteerd in, maar onttrokken aan de Griekse economie die daardoor verder inkrimpt. Er is geen einde aan en het is daarom, dat de Griekse bevolking in opstand komt. Hun verzet tegen de pogingen van hun eigen overheid om nationaal bezit, d.w.z. inkomstenbronnen, te verkopen aan buitenlandse investeerders (lees: aasgieren) en de bevolking tot schuldslavernij te brengen, maakt een bankroet uiteindelijk onontkoombaar. Na de tweede steunoperatie zal er op termijn toch weer een nieuwe nodig zijn.
Is het nu echt zo moeilijk in te zien, dat EU/IMF-leningen de noodzakelijke aanpassing aan de realiteit juist blokkeren? Hoe kun je van de Grieken - en van ieder ander - verwachten, dat zij hun huidige, onverdiend hoge levensstandaard vrijwillig opgeven, zolang ze ons zo gek weten te krijgen bakken met geld richting Athene te blijven sturen, ook al biedt dat maar tijdelijk en schijnbaar soelaas.

Voor de andere Europese schuldenlanden, Ierland en Portugal, geldt hetzelfde. Wat doet Jan Kees de Jager, als die binnenkort ook voor een tweede regeling aankloppen? En vervolgens Spanje, België en Italië? Laat de Nederlandse bevolking zich dan opnieuw een oor aannaaien? Of wordt de Dam in Amsterdam, of het Malieveld dan een tweede Syntagma Plein? Want de internationale bankenmaffia en haar EU-sycofanten gaan net zolang door met het plunderen van belastingbetalers en afbreken van het democratisch bestel tot er eindelijk ergens een staatsman opstaat die de collectieve drogbeelden van de eurolemmingen wegblaast en met heldere argumenten durft te zeggen: Nu is 't genoeg!

Beluister een interview (17 min.) op King World News met Nigel Farage, lid van het Europees Parlement, over precies deze onderwerpen. Duidelijker kun je het niet stellen.

Hoewel iedereen nu op Griekenland gefocust lijkt, gaat het hier eigenlijk om een 'sideshow'. De afschrijvingen op de schulden van dit kleine Balkanland zijn door de Europese banken evt. nog wel te dragen. Verschillende hebben hun verlies gedeeltelijk al bij voorbaat genomen. Maar het echte vuurwerk barst pas los, als in het kielzog van een Grieks bankroet de banken in andere schuldenlanden hun kredietwaardigheid verliezen en de interbancaire rente omhoogschiet. Banken weigeren elkaar dan onderling geld te lenen, omdat ze het risico daarvan niet kunnen overzien. Dan ontstaat, net als in 2008, een nieuwe kredietcrisis en stort het hele Ponzi-circus van de ene dag op de andere in elkaar. Door alle 'bailouts' is de solvabiliteit van overheden en centrale banken en de ECB nu echter aanzienlijk lager dan toen, evenals de bereidheid van Europese kiezers om zich alle schulden van anderen in hun maag te laten splitsen en de banken fluitend vrijuit te laten gaan.

- Daily Telegraph - Battle lines drawn for a eurozone debt war
- Daily Telegraph - Why Germany must exit the euro

Alom klinken nu de stemmen op die een referendum eisen, desnoods EU-breed.
- Ierland - Laten we onze kans pakken, nu Griekenland de ECB en de EU in de tang heeft.
- Duitsland, Oostenrijk, Nederland - en ook de Grieken zelf!

Intussen zijn de EU-ministers van financiën en het IMF al bezig met de volgende stap, een verdubbeling van het Europese Financiële Stabiliteitsfonds (EFSF). In eerste instantie is daar €440 miljard in gestort, maar omdat de financiële wereld allang weet dat in de naaste toekomst ook Spanje niet zonder een 'bailout' kan, staat het inmiddels vast dat het garantiefonds wordt opgetrokken naar €780 miljard.
Nout Wellink zinspeelde daar vorige week al op en sprak de wens uit er uiteindelijk €1,5 biljoen (€1.500 miljard) van te maken. Aangezien het Nederlandse aandeel in het EFSF ongeveer 5% bedraagt, kunnen wij voor het redden van de euro - tenzij wij er een referendum over weten af te dwingen - ons borst natmaken voor een bijdrage plus garanties tot €75 miljard! En omdat er na een eerste 'bailout' ronde, altijd weer een tweede schijnt te moeten komen en daarna nog een derde, vragen wij ons af, wat er mis was met onze goeie, ouwe gulden.
De Londense denktank 'Open Europe" heeft uitgerekend dat de 'bailout' van Griekenland tot 2014 de eurolanden per huishouden minstens €1.450 gaat kosten en concludeert:

'... it’s time to stop bailing-out Greece.'

En voor iedereen die er nu nóg niet van overtuigd is, dat de euro én de EU zonder een volledig andere aanpak van de schuldencrisis ten dode zijn opgeschreven, dat onze sociale voorzieningen aan de instandhouding van een ziek systeem worden opgeofferd en dat de bevolking bewust een stem in de vormgeving van haar eigen toekomst wordt onthouden:
- Der Spiegel - Time for Plan B: How the euro became Europe's greatest threat
- Zero Hedge - Nigel Farage - Why Greece must be allowed to default
- Daily Telegraph - Andrew Lilico - Greece is going to be kicked out of the eurozone
- Der Spiegel - Stefan Homburg - "The boundless stupidity of the German government"

En tenslotte, 28 juni 2011:
Charles Hugh Smith - "De elite is één grote dievenbende"
BBC - De besparingen die Papandreou door het parlement moet jassen

En de toekomstverwachtingen, 1 juli 2011
- Zero Hedge - JP Morgan: The terminal stages of Greek insolvency
- Mike Shedlock - Greece spoon-fed to death by new €85 billion loan in small bites
- ZH - Greek Debt Deal: Smoke and Mirrors to Obfuscate an Obvious Case of Insolvency
maar ratings agency Standard & Poor's trapt er niet in.

U ook nog een plakje?

2011-06-13T17:02:00.023+02:00

Kijk, daar is ie weer, onze Jan Kees de Jager. En wat houdt ie daar in z'n hand? Wel ja, een plakje salami, zelf gesneden. 'Miljardenstrop bij omvallen Griekenland,' schrijft hij aan de Tweede Kamer. Welk kamerlid durft nu nog tegen een tweede miljardenlening aan Griekenland te stemmen en de kans te lopen dat hij/zij en zijn partij achteraf de schuld krijgen van het debacle, als Griekenland écht omvalt en de volgende wankele dominostenen - Ierland, Portugal, België, Spanje - in zijn val meesleurt. Politiek is een vals spel en het moet subtiel gespeeld worden, met altijd wel een vleugje morele chantage.

Wat de gezellige dikkerd er dus niet bij vermeldt, is dat de Griekse situatie sowieso uitzichtloos is - credit rating opnieuw verlaagd. Zelfs met nóg een lening van €100 miljard gaat het land kopje onder, want ze hebben nu al meer schulden dan ze ooit kunnen terugbetalen - laat staan met nog eens honderd miljard erbij - en ze zijn dat ook helemaal niet van plan. Het is een bodemloze put, waar elke extra euro spoorloos in verdwijnt en de enige reële oplossing is 'vergeving van schulden', afschrijving. Dat betekent grote verliezen voor de huidige schuldeisers en een herstructurering van het Europese bankwezen, maar die stond toch al te gebeuren, al hebben de centrale banken er de laatste drie jaar alles aan gedaan om dat te verhullen. Ze willen dat het een verrassing blijft, voor 2012.

De SGP, het vrouw-onvriendelijke partijtje dat het gedoogkabinet Rutte af en toe meegedoogt als de zondagsheiliging en het vloeken in en buiten de kerk ermee gediend zijn, formuleerde het vorige week tamelijk scherp. 'Misschien moeten we het faillissement van Griekenland nu maar accepteren, nu het grootste deel van de schuld nog privaat is,' d.w.z. van de banken. Wat Jan Kees voorstaat, komt erop neer dat de rijkere Europese landen de oninbare vorderingen van de banken via 'the Greek connection' ver boven de reële marktwaarde blijven opkopen met geld uit de staatskas, zodat de schuld en het risico - 50 à 70% - grotendeels worden afgewenteld op de banggemaakte belastingbetaler. Daar wil hij graag een paar salami's voor in plakjes snijden, blijkbaar.
De kiezer neemt hem dat overigens niet in dank af. Volgens een poll is 71% tegen verdere steun aan de Grieken, omdat ze - terecht - vrezen dat we het geld nooit terug zullen zien. Zou er voor belangrijke beslissingen die buiten de gewone dagelijkse orde vallen een referendumplicht bestaan, dan zou de invloed van belangengroepen en EU-lobbyisten op onze nationale besluitvorming ingeperkt kunnen worden. Zonder correctiemechanisme gaan onze bewindslieden en parlementariërs gewoon hun gang, omdat ze erop rekenen dat hun arrogantie tegen de tijd van de verkiezingen door de meeste mensen al weer vergeten zal zijn.

In Duitsland, de spreekstalmeester van het eurocircus, lijkt echter ook op politiek niveau het draagvlak voor een louter fiscale aanpak van de problemen af te brokkelen. Daar wordt nu openlijk gepleit voor 'haircuts' voor banken en investeerders, als onderdeel van een oplossing. Daarover woedt momenteel een verbeten strijd met de starre ECB, die het wil houden bij het gebruikelijke permanentje.
Intussen buigt het Duitse Hooggerechtshof zich over de vraag, of een euro 'bailout' wel strookt met de Duitse Grondwet en met het Europees recht - het Verdrag van Lissabon. Het eerlijke antwoord is 'nee', maar de rechters weten wat er op het spel staat en zullen niet rücksichtslos knuppels in hoenderhokken willen gooien, als de kans bestaat dat ze daarmee het EU-wespennest verstoren.

Neither a borrower nor a lender be

2011-06-11T21:51:00.023+02:00

William Shakespeare, Hamlet Act I, scene 3

Een vriend vraagt je om hem even een tientje voor te schieten en dat doe je. De volgende keer dat je hem ziet, verwacht je dat hij het terug zal geven, maar hij zegt er niets over en de keer daarop ook niet.
Je weet dat hij soms wat krap zit en je wilt niet moeilijk doen over één tientje, maar het valt je wel een beetje van hem tegen. Zou hij het gewoon vergeten zijn?
Een maand later vraagt hij of je hem vijftig euro kan lenen. Moeilijk. Ga je nu zeggen, dat je dat tientje van laatst nog niet terug hebt gehad? Leen je hem die vijftig euro, maar wil je dan wél weten wanneer je ze terugkrijgt?

Je zoon is bezig een eigen bedrijf te starten en hij vraagt je of je hem 25.000 euro wilt lenen. Je krijgt het terug, zodra hij winst gaat maken. Hij verwacht binnen een half jaar. Je kunt geen nee zeggen, het is je zoon tenslotte. Je vertelt het wel tegen je dochter en je zegt erbij dat het een lening is voor hooguit een jaar, want je wilt geen scheve ogen in de familie. Een week later komt je zoon met zijn nieuwe leasebak voorrijden. Op rekening van mijn bv, lacht hij.
Tegen de tijd dat het halfjaar om is, verwacht je toch wel een indicatie van hoe het met het geld zit, maar je zoon zegt er niets over. Als je hem vraagt, hoe het gaat, antwoordt hij 'prima'. Hij kan het werk nauwelijks aan en heeft laatst nog een nieuwe medewerker aangenomen op freelance basis. 'Maak je maar geen zorgen, pa.'
Maar dat doe je natuurlijk juist wel. Je vrouw zou eigenlijk graag een nieuwe keuken willen, maar je hebt net je belastingaanslag gekregen en die 25 mille zou goed van pas komen.
'Hoe gaat het eigenlijk met broer?' vraagt je dochter, als ze je kleinzoon komt ophalen na een nachtje logeren. 'Heeft ie die lening nou al terugbetaald, pa? Want ik hoorde dat het niet zo goed gaat met zijn zaak.'
Een week later belt je zoon. Of hij 's avonds langs kan komen, want hij heeft groot nieuws. Betekent dat dat je je geld terugkrijgt? Of juist niet?
'Kijk,' zegt hij, 'ik draai wel een ton omzet dit jaar, maar ik maak nog geen winst. Daarvoor zou ik moeten uitbreiden. Ik ben gisteren bij de bank geweest met een business plan en ze willen me een credit line geven van vijftig mille, maar dat is niet genoeg. Ik moet een kantoor huren en inrichten en daarvoor heb ik toch al gauw een ton meer nodig. Nou dacht ik, als jij nou je hypotheek verhoogt en mij die ton leent, dan beloof ik je . . .'

Er was eens een land, dat de helft van de tijd van zijn bestaan bankroet was geweest en tien procent rente moest betalen over zijn staatsleningen. De bevolking was arm, maar verre van ongelukkig. Ze maakten zich niet druk, want de zon scheen en er was genoeg te eten en iedereen leefde zo'n beetje als het hem of haar uitkwam. Door het mooie weer en de prachtige, blauwe zee kwamen er veel toeristen naartoe, elk jaar weer meer en iedereen die zich een klein beetje in wilde spannen, kon daar een aardige duit aan verdienen.
Het bijzondere van dat land was, dat het eigenlijk geen echt land was, geen staat, maar een verzameling kleine gemeenschappen met een hoge mate van autonomie. De mensen binnen zo'n gemeenschap kenden elkaar en hielden elkaar de hand boven het hoofd. De centrale regering was ver weg en als die weer eens wat moest, zorgde de gemeenschap ervoor dat het allemaal op niks uitliep en dat iedereen gewoon kon blijven doen, wat ie het liefst deed.
Als je binnen je gemeenschap de juiste mensen kende en op het goede moment iemand wat toestopte, had je weinig last van de centrale bureaucratie en hoefde je nauwelijks belasting te betalen.

De regering functioneerde op dezelfde manier. Vriendjespolitiek zat in de cultuur gebakken. Het was ondenkbaar dat iemand die een tree, een trap of een heel trappenhuis hoger in de hiërarchie stond, zijn broer, neef, of desnoods een nicht van zijn schoonmoeder niet aan een baan, uitkering of vergunning hielp. Daar was je familie voor.
En de mogelijkheden om elkaar te helpen werden alsmaar groter. Want hoewel er aan belastingen veel minder binnenkwam dan nodig was, had de regering nieuwe financieringsbronnen aangeboord die onuitputtelijk leken.
Allereerst waren daar de subsidies van de EU, de miljarden die elk jaar het land binnenstroomden om de achterstand op allerlei gebied in te lopen. Niet alleen profiteerden daar de vriendjes van de politieke elite van, maar ook het ambtenarenapparaat kon drastisch worden uitgebreid, omdat er zoveel meer mensen nodig waren om de regelgeving die het lidmaatschap van de EU meebracht, in te voeren, bij te houden en op de uitvoering toe te zien.
Plotseling konden er nieuwe wegen worden aangelegd, de landbouw kreeg subsidies en er kwamen genoeg banen bij om alle vriendjes en de vriendjes van vriendjes aan werk te helpen en voor wie niet kon of wilde werken kwamen er uitkeringen en het mooie was, dat het allemaal betaald werd met geleend geld en dat de regering dus niet moeilijk hoefde te doen over het feit dat er geen belasting werd betaald. Belastingen ontduiken werd de nationale sport.

Maar het mooiste cadeau voor de inwoners van dit arme land was de invoering van de euro in 2002. Waar zij eerst voor het bouwen van huizen en het kopen van auto's, jachten en breedbeeld TV's hadden moeten sparen, omdat de rente op leningen in hun oude valuta voor de meesten niet op te brengen was, konden ook gewone mensen nu voor een habbekrats geld lenen en al hun materiële dromen verwezenlijken. En die kans lieten zij niet onbenut. Geef hun eens ongelijk. Bankiers kunnen de verleidingen van gratis geld ook niet weerstaan.
De regering deed vrolijk mee. Afgezien van riante salarisverhogingen voor de politieke bobo's zelf en voor het hele en nog steeds uitdijende ambtenarenapparaat, organiseerde zij in 2004 de Olympische Spelen, waarbij kosten noch moeite werden gespaard en bestelde zij o.a. voor tientallen miljarden aan schepen voor de uitbreiding en modernisering van de oorlogsvloot. Het kon niet op.

De voornamelijk Duitse en Franse bedrijven, waar al die bestellingen binnenkwamen, zagen hun omzetten met sprongen stijgen en de voornamelijk Duitse en Franse banken die het voorrecht hadden de miljardencontracten te mogen financieren, zagen dat ongetwijfeld als bewijs dat de nieuwe eenheidsmunt de internationale handel en industrie tot ongekende bloei zou brengen. Even leek dat ook zo, maar toen kwam de kredietcrisis.
Opeens werden alle kredietkranen dichtgedraaid en banken en bedrijven die voor hun normale cash flow afhankelijk waren van leningen, dreigden van de ene dag op de andere om te vallen. Voor overheden gold hetzelfde, ook voor de overheid van het arme land. Die had zich rijk gerekend en naar naderhand bleek, niet helemaal op een nette manier. Toen de geldstroom opdroogde, kwam er een gat aan het licht in de bodem van de schatkist dat zó groot en diep was, dat de zittende regering er geen gat meer in zag en nieuwe verkiezingen uitschreef, die ze verloor.

Als het land monetair nog op eigen benen had gestaan, zou de nieuwe regering de schulden van het oude regime grotendeels hebben afgeschreven. Dat zou ten koste zijn gegaan van de buitenlandse banken en investeerders en wellicht voor een deel ook van de eigen banken en pensioenfondsen. De regering zou de munt hebben gedevalueerd en vervolgens aan het puinruimen zijn geslagen, net als IJsland dat gedaan heeft.
Dat zou de economie van het land twintig jaar terug hebben gezet, maar het had ook alle misstanden van de afgelopen jaren opgeruimd, de concurrentiepositie jegens het buitenland drastisch verbeterd en het land van een loden schuldenlast bevrijd.

Maar nu was die weg afgesloten. De regering durfde niet haar eigen verantwoordelijkheid te nemen, maar gokte erop dat de eurolanden en de ECB zouden bijspringen en anders het IMF wel. Ongetwijfeld werd er door de boekhouders van de EU, ECB en het IMF - d.w.z. de VS - koortsachtig gerekend. Wat als dit en wat als dat? Maar omdat de euro anders dreigde te imploderen, kozen ze knarsetandend voor Solidariteit, al staken ze niet onder stoelen of banken dat de inwoners van het arme land zich onder valse voorwendselen het euroblok in gelogen hadden en een stel luie uitvreters waren, die de steun eigenlijk niet verdienden. De druiven waren zuur.

Nadat er intussen nog een paar lijken uit de kast waren gerold en duidelijk werd dat het land eigenlijk volledig failliet was, werd er €110 miljard bij elkaar geschraapt aan bijdragen van de andere eurolanden en de ECB kocht de feitelijk waardeloze staatsobligaties op om een schijn van solvabiliteit op te houden en leende de banken van het arme land zoveel goedkope euro's als ze maar wilden in ruil voor nog meer waardeloze papieren onderpanden. Dat was in strijd met de bepalingen van het Verdrag van Lissabon, maar ach… nood breekt wet, nietwaar, en de ECB is toch niet onderworpen aan enigerlei vorm van democratische controle. Wel zo makkelijk... en levensgevaarlijk!

Wie gedacht had dat de inwoners van het arme land blij zouden zijn met zoveel Europese 'solidariteit', had het mis. Ze kwamen in opstand tegen de voorwaarden die aan de hulp verbonden waren. Het was eigenlijk ook geen hulp, het was een regelrechte strafexercitie.
Hoewel het land al bezweek onder zijn schulden, kwam die lening van €110 miljard daar nog eens bovenop en tegen een hogere rente dan het ECB-tarief. Bovendien was dat geld bestemd om de regering in staat te stellen haar verplichtingen na te komen jegens de buitenlandse schuldeisers. Precies!, diezelfde Duitse en Franse banken die de afgelopen jaren miljarden hadden uitgeleend met onverantwoord lage risicopremies, zonder zich af te vragen of het arme land zich die leningen wel kon veroorloven.
Verder moest het voortaan afgelopen zijn met de vriendjespolitiek. Er moest nu maar eens stevig opgetreden worden tegen al die belastingontduikers; de lonen, uitkeringen en pensioenen moesten omlaag en in het ambtenarenapparaat moest flink het mes worden gezet. Ook mensen die jarenlang de uitkeringen van allang overleden familieleden hadden opgestreken, dienden te worden aangepakt. En dat opmerkelijk hoge aantal inwoners van over de honderd? Leefden die allemaal nog wel?

Eurocraten zijn blijkbaar mensen met een bovengemiddelde dosis optimisme, of het moet zo zijn dat zij elke vorm van werkelijkheidszin missen. Te denken dat je een gemeenschap, die zich door de eeuwen heen staande heeft weten te houden onder Turkse overheersing, zeeroverij, fascistische kolonelsregimes en nog niet zo heel lang geleden een moordzuchtige Duitse bezetting, op de knieën kunt brengen door financiële terreur en het vooruitzicht van een levenslange schuldslavernij, duidt op een vergevorderde staat van verstandsverbijstering en een ernstig gebrek aan inlevingsvermogen.

Natuurlijk ging het arme volk niet braaf aan de slag om op bevel van een stel buitenlandse boekhouders eens en voor al de structuur van hun samenleving af te breken. Zij trokken de straat op, hielden demonstraties en staakten het halve openbare leven plat. Alle pogingen van de regering om van het arme land een moderne democratie te maken, waarin mensen op tijd op hun werk komen, dingen kopen die ze niet nodig hebben met geld dat ze niet hebben en op tijd belasting betalen, werden vakkundig gesaboteerd.
Iedereen die wat opzij had gelegd - en dat waren er niet weinig met al die loonsverhogingen van de afgelopen jaren, plus het pensioen van hun overleden opa's en oma's - haalde zijn euro's van de bank, die daardoor weer moesten aankloppen bij meneer Trichet om de tekorten aan te vullen.

Klik op grafiek door naar Zero Hedge artikel.

De toch al niet hoge productie zakte steeds verder in en na verloop van een jaar begonnen de buitenlandse boekhouders in te zien, dat het land op deze manier steeds dieper in de schulden raakte en dat van enige terugbetaling van de leningen nooit sprake kon zijn.

In plaats van te erkennen dat ze de situatie verkeerd hadden beoordeeld en dat er een volledig tegenovergestelde aanpak nodig was - afschrijving van schulden, stelden ze een nieuwe lening van nog eens zo'n €100 miljard voor om de vers gevallen gaten in de begroting voorlopig op te vullen. Om het oplopen van de staatsschuld te beperken moest het arme land de belastingen opnieuw verhogen, nog meer banen schrappen en bovendien zijn 'kroonjuwelen' verkopen, objecten en bedrijven die eigendom waren van de staat - (Haha, probeer daar maar eens een koper voor te vinden. Dat moet wel een bijzonder onnozele hals zijn die zijn nek in zo'n strop durft te steken.)

Het enthousiasme over dit voorstel was overweldigend. De bevolking gooide zijn spandoeken neer en ging aan het werk. Uit eigen beweging verlaagden zij hun lonen tot net boven de armoedegrens, pensioenen en uitkeringen werden afgeschaft. Iedereen was voortaan stipt op tijd en alle doktoren en specialisten weigerden voortaan envelopjes met inhoud aan te nemen, maar deden gewoon hun werk voor een bescheiden salaris en betaalden daarover belasting tot op de allerlaatste cent.

Precies honderdnegentien jaar later mocht olijvenplukker George Papandreou, een achterachterkleinzoon van de vroegere premier, in Frankfurt a/Main symbolisch de laatste aflossing van de leningen overhandigen aan de president van de ECB. Het was een feestelijke, maar korte ceremonie.

Game over voor Griekenland?

2011-05-28T22:23:00.048+02:00

Net nu de Grieken besloten hebben hun staatsbedrijven, een paar eilanden en de gootsteen in hun zwarte schuldengat te storten, dreigt volgens Der Spiegel 'de Trojka' - het IMF, de EU en de ECB - de kraan voor verdere leningen aan Griekenland dicht te draaien, omdat uit accountantsonderzoek blijkt dat de Griekse regering op alledrie de afgesproken punten gefaald heeft:
- uitgaven aan uitkeringen en ambtenarensalarissen zijn nog steeds te hoog,
- de belastingen zijn te laag en worden onvoldoende geïnd,
- in de privatisering van staatsbedrijven zit te weinig schot.

Zie Der Spiegel, voorpublicatie 28 mei 2011 - Reformstau
EU droht Griechenland mit Zahlungsstopp
Invoeging - 9 juni 2011
Uiteindelijk blijkt het Trojkarapport voor de Griekse regering nog vernietigender uit te pakken. Het stelt dat de hervormingen in feite tot stilstand zijn gekomen en bovendien krimpt de Griekse economie veel harder dan voorzien.

Het onthoofde IMF gaf van de week al aan de volgende tranche niet te kunnen uitkeren, als er geen garantie is dat Griekenland tenminste voor een vol jaar nog aan zijn financiële verplichtingen kan voldoen. Blijkbaar is dat allesbehalve zeker.

De IMF-verklaring bracht de EU-ministers van financiën in beroering, die het vorige week nog over een "zachte herstructurering" van schulden hadden - uitsmeren van de terugbetaling van de leningen, maar die nu op de lijn zitten van "als het IMF niet betaalt, dan de EU ook niet!"
Dan rest alleen de ECB, die nu op grond van het Trojka-rapport zal moeten inzien, dat er in feite geen redden meer aan is. Ondanks - of dankzij - alle hulp blijven de schulden van Griekenland alleen maar toenemen. Een "haircut" voor de schuldeisers lijkt daarmee onvermijdelijk, al sluit de ECB dat halsstarrig uit en hebben de EUrocraten er nachtmerries van.

Op Zero Hedge is een (gedeeltelijke) vertaling van het Spiegelartikel geplaatst, besloten met een commentaar van een Goldman Sachs analist - (misschien niet) toevallig dezelfde instelling die de toenmalige Griekse regering in 1998 hielp haar schulden te verbergen, zodat Griekenland nog net kon toetreden tot het euroblok. Deze analist besluit zijn stuk met de woorden:

"The first task at hand for Euro-zone governments is to find a replacement for the IMF money if the IMF does decide it is not in a position to disburse the next tranche.
Otherwise, we may get a Greek debt restructuring much faster than previously thought."

Zelfs Sarkozy begint nu te zinspelen op de mogelijkheid dat bezitters van Grieks staatspapier ook hun steentje - of noem het een menhir - zullen moeten bijdragen, al blijft hij om de hete brij heendraaien: herstructurering betekent in het Frans géén kwijtschelding. Sarkozy moet en zal zijn sluwe spelletjes spelen. Blijkbaar vindt hij het nog te vroeg om de realiteit in het openbaar onder ogen te zien. Volgend jaar zijn de presidentsverkiezingen.

En nog voor de EU-leiders ook maar een schim van een plan hebben bedacht om de aalgladde Griekse geest weer in een goed sluitende schatkist te frommelen, wordt er achter hun rug al weer zachtjes gekucht. Ahum, Ierland, volkomen onverwacht natuurlijk, maar de Ieren zouden als het niet te lastig is, toch eigenlijk ook nog wel graag enkele tientallen miljarden meer willen hebben, eh... lenen, want anders, tja..., u begrijpt...
Hoe geloofwaardig is het, als de Ierse premier dat vervolgens binnen 24 uur weer absoluut ontkent. Heeft Papandreou dat ook niet voortdurend gedaan?

Intussen zit de gewone Griek niet stil. Afgezien van staken en demonstreren, is hij ijverig bezig zijn euro's zo snel mogelijk van de bank te halen, dit jaar met een gemiddelde snelheid van €3 miljard per maand. Afgelopen donderdag en vrijdag €1,5 miljard in twee dagen! Hoelang nog?

UPDATE, 31 mei 2011
Een sprankje hoop voor aldegenen die denken dat je schuldenproblemen kunt oplossen door een schuldenaar met nóg meer schuld op te zadelen. Volgens een artikel in de Wall Street Journal overweegt Angela Merkel de Grieken toch nog een nieuwe lening te verstrekken zonder een bijpassende 'haircut' voor investeerders. Morgen steken de ministers van financiën van de eurolanden de koppen bij elkaar om een kortetermijnoplossing voor Griekenland te bekokstoven, zodat het IMF alsnog gerustgesteld kan worden en de volgende tranche onbelemmerd het Griekse schuldenmoeras in kan stromen.
Het is nog onzeker, of de Duitse, Nederlandse en Finse parlementen met deze move zullen instemmen, maar de ervaring met de bank bailouts leert, dat de situatie eerst echt volkomen hopeloos moet worden en de verliezen astronomisch, voordat een politicus zijn gezond verstand laat spreken, tenzij er verkiezingen voor de deur staan natuurlijk.

Voor ex-politici ligt dat anders. Willem Vermeend, voormalig staatssecretaris van financiën, pleit er in een opiniestuk in de Telegraaf voor dat Griekenland vrijwillig het euroblok verlaat. "Met een krimpende economie en een renteverplichting van 35% van de totale staatsinkomsten is er geen enkele mogelijkheid dat Griekenland ooit in staat zal zijn schulden terug te betalen."
Inderdaad, elke euro daaraan nog besteed is weggegooid geld, maar onze politici kijken niet op een paar slordige miljarden. Het gaat immers om "andermans geld" en er zijn er maar weinig die er moeite mee hebben daar royaal mee te strooien.

Maar welk smerig spel wordt hier eigenlijk gespeeld? Als Griekenland zogenaamd 'gered' wordt, maar op voorwaarde dat het de familiejuwelen verkoopt, gaan die voor een spotprijs naar de jongens met de diepe zakken en blijft Griekenland tenslotte volkomen berooid achter. Na de Grieken wacht de rest van de periferie dan hetzelfde lot.
Uiteindelijk krijgen de Eurocraten die landen dan volledig in hun macht en de schulden worden via Eurobonds afgewenteld op alle Europese belastingbetalers, die door hun eigen nationale overheden - met instemming van onder druk gezette parlementen - verkocht worden aan het internationale grootkapitaal, de banken en hun anonieme 'investeerders' die in eerste instantie de 'credit crunch' zelf veroorzaakten.
We zijn gek als we dat accepteren. En omdat de parlementaire democratie blijkbaar de ballen niet heeft om 'NEE' te zeggen tegen de geldmaffia, moeten we een referendum eisen, een BINDEND REFERENDUM. Het gaat tenslotte om óns geld.

De volledige AGENDA van de euro schuldencrisis - onvermeld blijven: ongeagendeerde revoluties, uitstoting van Griekenland uit het euroblok en de opdoeking van een monetair experiment.

En hier is de DEAL [3 juni 2011] - nog meer ontslagen en hogere belastingen in ruil voor een nieuwe IMF/EU/ECB-bijdrage - die direct wordt doorgesluisd naar de schuldeisers en over een half jaar draait de Griekse economie weer als een tierelier. Wat denkt die Trojka wel? Dat wij en de Grieken seniel zijn of zo? Een kluwen van leugens om een kern van incompetentie en daaruit voortvloeiend bedrog.

En hier zijn nog eens alle DROGREDENEN bij monde van een centrale bank president, die het onheil niet zag aankomen, op de top van de crisis geen adequate maatregelen durfde nemen en nu weer met dezelfde oude lapmiddelen aan komt zetten: nog meer miljarden in hetzelfde zwarte schuldengat storten. En reken maar dat de politiek er weer intrapt, want niemand van hen durft de eurolemmingen een halt toe te roepen. Valt de Tweede Kamer opnieuw voor Jan Kees de Jagers beproefde salamitactiek?

En het gaat niet om kleingeld. Volgens een nieuw artikel in Der Spiegel [5 juni 2011 - Google-vertaling op Zero Hedge] hebben de Grieken na de eerste lening van €110 miljard, nu opnieuw geen tachtig maar nog eens meer dan €100 miljard nodig om weer even vooruit te kunnen, d.w.z. tot een volgende lening, want zolang ze in het euroblok blijven en hun schulden niet kunnen herstructureren, blijft hun economie krimpen en gaan ze steeds dieper de put in.
Hoewel de Grieken wel zo handig zijn, dat op het eind niet zij, maar wij met een kat in de zak blijven zitten. Sinds de Oudheid wordt er al gezegd: "Pas op voor de Grieken, en vooral als ze met cadeautjes komen." En nu zij gedwongen zijn hun tafelzilver te verkopen, zeggen ze lachend: "Wat wij verkopen zijn sprookjes en dat doen we om tijd te winnen."

Maar linksom of rechtsom, via deze weg gaan we uiteindelijk wel allemaal het schip in. Ook een ECB kan geld maar één keer weggooien, zo blijkt. Het halfzachte beleid van Trichet en zijn ECB-zombies - waaronder "onze eigen" Nout Wellink - heeft er inmiddels voor gezorgd, dat de markt de ECB in feite insolvabel acht.

"The looming threat in European monetary affairs is the financial integrity of the central bank itself," reckons Jim Grant, publisher of long running investment newsletter Grant's Interest Rate Observer.
Grant adds that the ECB is "factually insolvent" as a result both of buying bonds from weaker Eurozone countries and accepting them as collateral against loans.

Het einde van een fantasiewereld

2011-05-22T17:36:00.033+02:00

Het duiveltje dat Strauss-Kahn ertoe bracht zich te vergrijpen aan de kamermeid - mogelijk uit de diepste diepten van de hel opgeroepen in de stroom van fantasieën over het Einde der Tijden van de dementerende, Amerikaanse bijbelvorser Harold Camping en zijn volgelingen - had dat niet op een beter moment kunnen doen om de verwarring in de financiële wereld zo groot mogelijk te maken.

Naast het extra struikelblok, wie Strauss-Kahn nu moet opvolgen als president van het IMF - een Europeaan om te zorgen voor een euro-vriendelijk beleid, of juist geen Europeaan, zoals de BRIC en de rest van de wereld eisen - worden de stemmen binnen het euroblok zelf steeds luider om de financiële "hulp" aan de Club Med landen en met name aan Griekenland per direct te staken.

In Finland haalden de "Echte Finnen" bij recente verkiezingen 19% van de stemmen, in Frankrijk is Marine le Pen van het Front National populairder dan Sarkozy en diens socialistische rivalen, in Duitsland groeit de weerstand tegen het zwalkende beleid van Angela Merkel en bij ons timmert Geert Wilders aan de weg.
Na de discussie afgelopen week in de Tweede Kamer mag het duidelijk zijn dat Geert geen cent meer voor het corrupte en leugenachtige Griekenland overheeft, omdat we ons geld nooit terug zullen zien, terwijl de regering, de regeringspartijen én de hele oppositie minus de SP er alles aan doen de lichtzinnigheid en onverantwoordelijkheid van dat standpunt te benadrukken, met de volle steun van de vleugellamme aalscholver van de Nederlandsche Bank, Nout Wellink.

Zonder een fan van Wilders te zijn, ben ik het met hem - en Roemers van de SP - eens, dat meer "steun" aan Griekenland niets oplost en dat wij elke euro die wij er nog insteken, onherroepelijk kwijt zijn. Anderzijds ben ik het met Rutte e.a. eens, dat de gevolgen van het stopzetten van die "hulp" niet te overzien zijn. Bovendien vind ik dat Wilders voor zijn standpunt populistische en verkeerde argumenten gebruikt. Het gaat er niet om, dat de Grieken niet te vertrouwen zouden zijn en hun verplichtingen niet nakomen, het punt is dat de nationale en Europese politieke en financiële "elites" ons de afgelopen twintig jaar in een "cul-de-sac" hebben gemanoeuvreerd, waar we langs de regulaire politieke weg niet meer uit kunnen komen.

De "steun" die wij volgens de heersende opinie aan Griekenland moeten geven - in de vorm van leningen met wurgclausules, komt namelijk niet ten goede aan de Grieken en de Griekse economie, maar aan de Franse en Duitse banken die Griekenland sinds de invoering van de euro honderden miljarden aan onverantwoorde leningen hebben verstrekt. Het 'arme' Griekenland, met een economie die op weinig meer drijft dan olijfolie en toerisme en een cultuur waarin belastingontduiking tot kunst is verheven, kan die leningen onmogelijk terugbetalen. Als wij stoppen met onze goedgevendheid op kosten van de Europese belastingbetaler, gaat Griekenland failliet en vervolgens ook de banken in Frankrijk en Duitsland die dan hun Griekse leningen grotendeels moeten afschrijven. Dat zou een domino-effect op gang brengen, dat zo'n beetje de hele Westerse bankwereld door zijn onderlinge verwevenheid op de knieën zou brengen en de doodsklok zou luiden voor de euro in zijn huidige vorm.

Zie: Der Spiegel, 24 mei 2011 - The Hidden Cost of Saving the Euro
ECB's Balance Sheet Contains Massive Risks
Zie: The Daily Telegraph, 25 mei 2011, Jeremy Warner
It's ever more obvious, Greece must leave the euro
Zie: Het Financieele Dagblad, 26 mei 2011
Oud-ECB-bestuurder voorziet faillissement van Griekenland

Wie dat per se wil mag Wilders' opstelling dus onverantwoord vinden. Het jammere voor het andere kamp is echter, dat Griekenland sowieso failliet gaat. Zonder extra leningen bij wijze van spreken morgen al en mét extra leningen misschien over een maand, of een jaar, maar dan wel met nóg ingrijpender gevolgen.
Via Zero Hedge kwam mij een artikel onder ogen in de Daily Telegraph van 20 mei 2011, waarin de Engelse econoom Andrew Lilico puntsgewijs opsomt, wat er gebeurt als Griekenland de handdoek in de financiële ring gooit. Het is geen mooi plaatje en het mag duidelijk zijn, dat de euro - en daarmee iedereen die euro's bezit of erin wordt betaald (lonen, pensioenen) - zware tijden tegemoet gaat.

Wát ze ook doen, de Grieken worden de paria's van Europa, want zij krijgen door de media ongetwijfeld de zwartepiet toebedeeld voor alle ellende die het continent treft. Dat is onterecht, want de werkelijke schuldigen zijn de politici en de bankiers.
De politici hebben - met voorbijgaan aan democratische uitspraken (referenda) van het electoraat - hun fantasieën over een verenigd Europa doorgedreven, de voorwaarden geschapen waarin dit absolute debacle gestalte kon krijgen, en de tekenen van misbruik en wanbeleid toegedekt met geld van de belastingbetaler.
De bankiers hebben daar jarenlang van geprofiteerd door in de verwachting dat de politiek hun verliezen toch wel zou dekken, onverantwoorde risico's aan te gaan en de financiële markten in casino's te veranderen, zodat ze met gokwinsten hun salarissen en bonussen tot buitenproportionele hoogten konden opvoeren. En nu het financiële draagvlak onder hun parasitaire praktijken dreigt te bezwijken, doen zij met de arrogantie van de macht een beroep op de politiek om hun miljardenschulden en oninbare vorderingen te socialiseren, d.w.z. de schatkist = belastingbetaler ervoor te laten opdraaien.

Tot nu toe lukt dat, zij het moeizaam, maar nu er werkelijk slachtoffers dreigen te vallen, schijnt de werkelijkheid - voor hen die willen zien - onbarmhartig door het sleetse weefsel van politieke en financiële fantasieën heen.
Waarom zouden wij de Grieken, de Ieren, of de Portugezen willen voorschrijven, hoe zij met hun geld dienen om te gaan? Moeten zij niet gewoon kunnen doen wat in hun belang is om te leven zoals zij dat graag willen. Als zij boven hun stand leven, is de consequentie dat ze hun munt moeten devalueren en het rentepeil naar omstandigheid aanpassen. Daar zorgt een vrije markt vanzelf voor, ook zonder een Centrale Bank.
Door de kunstmatige rente van de ECB en het euroregime kunnen zij geen kant op en nemen hun schulden zelfs alleen maar toe. Zo wordt de bevolking van landen die "financiële steun" ontvangen, in feite veroordeeld tot levenslange schuldslavernij.
In Griekenland zijn stakingen aan de orde van de dag, in Spanje - bij een werkloosheid van 21% en met een jeugdwerkloosheid van 43% - begint het verzet zich op de stadspleinen te manifesteren. Wat niet betaald kán worden, zal niet betaald worden en omdat hun euro ook onze euro is, zullen ook wij moeten bloeden voor dit echec.
Zolang de economie groeide, had niemand te klagen, maar nu Europa worstelt met de gevolgen van de wereldwijde recessie en de bankencrisis heeft het alle betrokken landen in een houdgreep. Laten wij ons losmaken uit deze wederzijds verstikkende verstrengeling en een einde maken aan de vernederende betutteling. Een verenigd Europa is een hersenschim, waar alleen politici belust op macht [plus de riante oudedagsvoorziening] en hun financiële elites van profiteren, niet de gewone Nederlanders, Fransen, Grieken of Italianen. Dat is melkvee.

In de verscheidenheid ligt onze kracht en als wij onze nationale kracht hernemen, betekent dat minder macht voor arrogante politici met grootse fantasieën en minder armslag voor geldbeluste bankiers en economische roofridders.
De volksvertegenwoordiging kan dan in eigen huis weer orde op zaken stellen en hoeft zich niet voortdurend af te vragen, of de doorgeschoten regelzucht van de verwaten Eurocratie wel bevredigd wordt. In het VK voert supermarktketen Asda eind mei 2011 de Engelse pounds en ounces weer in bij de verkoop van aardbeien en als dat aanslaat bij hun klanten [lees de commentaren bij het artikel], willen ze het uitbreiden tot andere producten.
De herinvoering van grenscontroles door Denemarken is ook tekenend voor deze trend. Een land dat staat voor zijn vrijheid en verworvenheden, laat zich niet blijvend de wet voorschrijven door een in LaLa-land levend Brussel, dat een oorspronkelijk kleinschalig verdrag uit 1985 [Schengen] misbruikt om een schone schijn van "vrij reizen" op te houden, zonder dat het in een sindsdien volledig veranderde wereld de randvoorwaarden daarvoor in stand kan houden.

Records...

2011-04-21T00:47:00.026+02:00

Woensdag, 20 april, werden op de edelmetaalmarkt een aantal records gebroken. In een verrassend korte tijd na het 'nemen' van de USD 1400 horde voor een ounce goud (31,1 gram), sneuvelde de USD 1500 grens. Tegelijk stijgt de zilverprijs momenteel ongeveer met een dollar per dag en vandaag werd de USD 45 grens voor een ounce zilver moeiteloos overschreden.
[Nog geen zes uur na publicatie van deze post viel ook de USD 46 mijlpaal. Een dollar / ounce erbij binnen acht uur!]
De USD had het deze week om diverse redenen zwaar te verduren en de euro steeg daardoor op de valutamarkten tot boven USD 1,45. De goudprijs in euro's zakte daarop enigszins terug ten opzichte van begin deze week tot ca. EUR 1034 per ounce, EUR 33.228 per kilo, maar de opmars van zilver was zo krachtig, dat die zelfs in de duurdere euro een nieuw record vestigde. De prijs per ounce steeg tot ruim boven de EUR 31, wat betekent dat voor een kilo zilver voor het eerst ooit meer dan EUR 1000 moet worden neergeteld, een ongelofelijke prijs.
[Aan het eind van de dag, 21 april, was ook de zilverprijs van EUR 31 al weer geschiedenis, omdat de EUR 32 bereikt werd, 1030 euro per kilo.]
Wie naar de verhouding tussen de goud- en de zilverprijs kijkt en weet dat die ruim een jaar geleden nog 80 : 1 was, kan daaruit afleiden dat de zilverprijs sindsdien is geëxplodeerd. De verhouding is nu ca. 33 : 1. In het afgelopen halfjaar is zilver ruim 84% duurder geworden, terwijl de goudprijs in dezelfde periode 'slechts' 11% steeg.

Klik op het plaatje voor een groter beeld.

Goud en zilver zijn edelmetalen die tot halverwege de vorige eeuw als geld werden gebruikt. In feite manifesteren zij zich nu opnieuw in die hoedanigheid, omdat hun waarde (in koopkracht) nagenoeg constant blijft, anders dan die van onze papieren en digitale fiatvaluta die onbeperkt kunnen worden bijgedrukt. Het feit dat goud en zilver in de afgelopen tien jaar zoveel 'duurder' zijn geworden, betekent eigenlijk dat de USD, EUR en andere valuta hun waarde in hoog tempo verliezen, zodat er meer van moeten worden neergeteld om eenzelfde hoeveelheid goud of zilver te kopen.
Als we van alle producten in bovenstaande grafiek de prijs in zilver(geld) zouden weergeven, zouden we zien dat ze het laatste halfjaar allemaal een stuk goedkoper waren geworden!

Door de enorme schulden waar de westerse landen onder gebukt gaan, houden de Centrale Banken de rentes op een onverantwoord laag niveau, anders zijn de rentebetalingen niet meer op te brengen. Bovendien is er steeds meer geld nodig om de gevolgen van de kredietcrisis het hoofd te bieden. Dat geld is er niet en dus trekken de Centrale Banken het uit een virtuele muur en lenen het uit aan insolvabele overheden [die het direct uitgeven] en zakenbanken [die ermee gaan speculeren]. Het gaat wereldwijd om enkele honderden miljarden dollars en euro's per maand. Al dat 'gratis' geld, voorzover het tot de echte economie doordringt, drijft de prijzen op, met name van grondstoffen, olie en voedsel. Deze prijsinflatie is in de grafiek dan ook duidelijk te zien. Als de magere varkenslap [lean hogs] in een halfjaar tijd zomaar de helft duurder wordt, is er blijkbaar iets niet helemaal koosjer, niet met de lap maar met ons geld.
Hetzelfde geldt uiteraard voor aandelen. Gemeten in depreciërende euro's en dollars lijkt het of we in een 'boom' zitten, uitgedrukt in de harde valuta blijken de indices juist hard te dalen en drijft de juichstemming vooral op gebakken lucht.

Lage rentes en groeiende inflatie vormen een dodelijke combinatie voor bijvoorbeeld pensioenfondsen. Daarom besloot deze week een van de grootste pensioenfondsen ter wereld, die van de Universiteit van Texas, zich in te dekken tegen de uitholling van zijn vermogen. Als eerste van de grote beleggers kochten zij baar goud voor een waarde van USD 1 miljard. Verwacht wordt dat dit voor andere grote beleggers aanleiding zal zijn hun voorbeeld te volgen. Als die trend doorzet, kan de goudprijs de komende jaren nog maar één kant op, 'up..., up..., and away', de tussentijdse dips inbegrepen.

Deze fotoserie in de Daily Telegraph geeft een overzicht van de landen die volgens de World Gold Council in 2010 het meeste goud aankochten voor sieraden en beleggingen. Nog afgezien van de echte grote spelers - Centrale banken, bullion banks en hedge funds - komt de hier geïnventariseerde vraag uit op een totaal van ca. 2960 ton goud, al ruim boven de totale wereldproductie - 2500 ton in 2010, oftewel 129,5m³, een kubus van puur goud met een ribbe van iets meer dan 5 meter.

Leugen is haas, waarheid is schildpad

2011-04-14T00:52:00.009+02:00

Het is knap als je in één plaatje een politieke leugen overtuigend weet door te prikken. Hier is dat de leugen van de 'groene brandstof', ethanol. Die is helemaal niet groen, want de productie ervan kost meer energie [uit fossiele brandstoffen] dan er aan netto energie uitkomt, zeker als je de milieuvervuiling, uitputting van landbouwgrond en de 30% lagere energiedichtheid van ethanol t.o.v. benzine meerekent.

In de VS wordt ethanol gewonnen uit maïs, een voedingsgewas. Doordat 40% van de maïsoogst tegenwoordig tot ethanol wordt verwerkt en de voorraden drastisch zijn geslonken, is de prijs op de wereldmarkt tot niet eerder vertoonde hoogte gestegen. Dat is mooi meegenomen voor de maïsboeren in de VS, maar het betekent hongerlijden voor de arme bevolking van Midden- en Zuid-Amerikaanse landen, waar maïs van oudsher het hoofdvoedsel is. Voor de rijke landen betekent het hogere vleesprijzen, want slachtvee wordt bijgevoerd met maïs en maïshaksel.

Doordat om velerlei redenen de beschikbaarheid van aardolieproducten op de vrije markt afneemt - een vat olie kost nu ruim US$120 en de prijs van een liter benzine [incl. 10% ethanol] is per vandaag 1,75 euro - en we onze auto als heilige koe blijven vereren, kunnen we wat de ethanol betreft niet meer terug. De vraag, of het gezien de nadelen niet verstandiger is ermee te stoppen, is alleen nog zichtbaar in de achteruitkijkspiegel. Zolang de overheid het gebruik verplicht stelt en subsidieert, valt er voor sommigen ook aan overbodige en zelfs ronduit schadelijke producten veel geld te verdienen.
De nadelen nemen we dus voorlopig maar voor lief, ook al lijken de wereld om ons heen en onze eigen toekomstperspectieven er al met al niet beter op te worden.

IJszeef

2011-04-12T00:08:00.007+02:00

IJsland hield vorige week een referendum en 60% van de bevolking wees de terugbetaling van de IceSave schulden - 5,3 miljard euro - aan het VK en Nederland af. De Nederlandsche Bank, die 1,3 miljard euro voorschoot aan onze landgenoten, provincies en instanties die zo hebberig waren om hun geld voor een kwart procentje meer rente toe te vertrouwen aan een onbekende IJslandse bank, kan naar dat geld fluiten, in ieder geval voorlopig. *)

In de nu al enkele jaren slepende onderhandelingen over de terugbetaling hadden de partijen net een nieuwe deal gesloten. In plaats van een eerder verworpen overeenkomst om de schuld plus 5,5% rente per jaar in 25 jaar terug te betalen, mocht de IJslandse bevolking van 320.000 zielen er nu 46 jaar over doen tegen een rente van 3,5% per jaar, een hele vooruitgang. Maar nee dus, de IJslanders zien het in meerderheid niet zitten om elk jaar 115 miljoen euro plus 4 miljoen rente aan het VK en ons af te dragen, 372 euro per inwoner per jaar, 46 jaar lang.

Waarom zouden ze ook? Voor westerse politici en media is het, gezien de verontwaardiging over de referendumuitslag, inmiddels blijkbaar vanzelfsprekend dat schulden van faillerende banken voor 100% op de belastingbetaler worden afgeschoven, maar in IJsland zeggen ze: hoezo wij betalen? Wij hebben hier part noch deel aan gehad. Landesbanki - de eigenaar van IceSave - was een gewone, particuliere bank. De mensen in Nederland en Engeland hebben vrijwillig en voor eigen risico hun geld op die bank gezet en toen die failliet ging, waren ze het kwijt. Jammer voor hen, maar zo is dat nu eenmaal. Daar kun je ons toch niet op aanspreken?

Veel mensen, vooral buiten het VK en Nederland, zijn dat met de IJslanders eens en juichen het zelfs toe, dat ze zich geen oor laten aannaaien. Als je een hele bevolking laat opdraaien voor de gokschulden van onverantwoordelijk opererende, op bonussen beluste bankiers, doordat de overheid die schulden overneemt, krijg je toestanden zoals in Ierland. In plaats van de schuldigen worden de onschuldigen gestraft.
De Nederlandsche Bank en de regering hadden er na de royale overname van ABN-Amro en de miljardensteun aan andere grootbanken geen moeite mee DSB, het bankje van Dirk Scheringa, te laten crashen. De gewone spaarders kregen hun geld terug (tot een ton), maar mensen die omwille van 2½% méér rendement, een achtergestelde vordering (7½% rente) hadden - zonder DNB-garantie - zijn hun hele inleg gewoon kwijt.

Stel dat Dirk een DSB-filiaal in Reykjavik had geopend. Hadden wij na zijn faillissement de IJslanders die zo dom waren geweest hun geld aan hem toe te vertrouwen, ruimhartig gecompenseerd? Of hadden wij als typische Hollanders dan gedacht: jammer jongens, eigen schuld, dikke bult.
Er is echter één fundamenteel verschil tussen ons en de IJslanders. Als onze regering - bijv. onder druk van de EU - besloten had de IJslandse spaarders toch hun inleg terug te geven, hadden wij in ieder geval NIET de kans gekregen om onze mening via een referendum kenbaar te maken, zelfs niet als dat betekend had, dat wij en onze kinderen daar 46 jaar lang voor hadden moeten bloeden. Want referenda, daar zijn de regeerders in Den Haag en Brussel erg huiverig voor.

---------------
*) Op 14 april plaatste de Volkskrant een ingezonden stuk van de IJslandse premier Johanna Sigurdardottir, waarin zij uitlegt dat de spaarders van IceSave schadeloos gesteld zullen worden uit de boedel van Landesbanki. Zij denkt dat daarin voldoende baten zitten om 90% van alle schulden terug te betalen.
De schaduwkant daarvan is dat van tevoren nooit te zeggen valt, hoeveel een failliete boedel uiteindelijk opbrengt. Zeker in een recessie kan de waarde van Landesbanki's leningenportefeuille bij verkoop minder waard blijken dan Johanna Sigurdardottir in haar somberste dromen vermoedt en de afwikkeling is geen kwestie van maanden maar van jaren.

De plof van een opgeblazen zak

2011-04-03T00:19:00.039+02:00

De werkelijke reden waarom de EU zich plotseling zo oorlogszuchtig toont om Libië te gaan 'bevrijden' en er desnoods grondtroepen wil inzetten, is allesbehalve duidelijk. Het is zonneklaar dat ze Gaddafi kwijt willen, maar of het hun bovenal gaat om de Libische stammen voor het eerst van hun leven te laten kennismaken met de zegeningen van de Westerse democratie, is de vraag en de volgende vraag is: zijn de 'rebellen' daar werkelijk op uit? Aangezien het voor een niet onaanzienlijk deel gaat om Libische veteranen die in Tsjetsjenië, Irak en Afghanistan aan de kant van Al-Qaida hebben gevochten (bron: CIA), heb ik daaraan zo mijn twijfels.
Je hoeft niet eens een cynicus te zijn om enig verband te vermoeden met beschikbaarheid van Libische olie voor de Europese markt. Gaddafi is onberekenbaar en stel je voor dat hij zijn olie aan de Chinezen zou gaan verkopen. Dat had hij hun onlangs trouwens al aangeboden.
En er is nog iets anders. Al een week na het begin van de opstand richtten de rebellen in Benghazi een Centrale Bank van Libië op. Zoiets is nog nergens eerder vertoond. Wat zou daar achter zitten? Het mogelijke antwoord op die vraag is even onthullend als onthutsend.

De EU is intussen de risée van de wereld. Zo'n grote economie en een minstens zo grote besluiteloosheid. De voorzitter van het Europees parlement, Van Rompuy, valt over de grens voornamelijk op door zijn treffende gelijkenis met Gollum en de zwakke Barroso wordt beschouwd als de loopjongen van de as Berlijn-Parijs. Vinden de heren - want Angela M. heeft voor de strijd afgehaakt - het tijd worden om de wereld eens te laten zien, dat er met Europa niet te spotten valt? Is dit wéér zo'n voorbeeld van staten die niet meer weten hoe zij hun interne problemen moeten oplossen en dan hun frustratie projecteren op een externe vijand? En de verzwakte dictator van Libië kunnen ze wel aan, denken ze. Twee, nee drie vliegen in één klap, de geschifte Gadaffi weg, zijn geplaagde volk bevrijd en de EU vrij toegang tot de olievoorraden.

Ondanks het Europese sabelgerinkel en de strijdkreten van vooral de in eigen land verguisde Sarkozy, zijn het toch de Amerikanen die met breed geëtaleerde tegenzin om zich in een derde oorlog te storten, de kastanjes uit het vuur halen en het leeuwedeel van de kosten voor hun rekening nemen, getuige een artikel vandaag in de Volkskrant. En, zoals daarin gesteld, niemand weet hoe dit conflict gaat aflopen en hoelang het gaat duren, Washington niet, de NAVO niet en Brussel al helemaal niet.

Heeft Nederland de oorlog verklaard aan Libië? Nee, maar er vliegen wel Nederlandse F-16s boven Libisch grondgebied met de opdracht Libische jagers desnoods neer te halen. Deze uitzonderlijke situatie is gesanctioneerd door de VN Veiligheidsraad, een instantie die vaker voor een dergelijk doel uit de winterslaap is gewekt. Door in te stemmen met deelname aan deze actie 'om de Libische bevolking te beschermen tegen de moordzuchtige trawanten van Gaddafi' geven de parlementen van Europese landen in feite een blanco cheque af voor oorlogshandelingen voor onbepaalde tijd.

Althans, even afgezien van wapenvoorraden. Het is echt bijna niet te geloven, maar volgens een artikel in de Washington Post van 15 april is de NAVO door zijn 'slimme bommen' en andere hoogwaardige munitie heen! De Amerikanen vragen zich nu af, of ze zich nog veel langer afzijdig kunnen houden, wil de luchtactie tegen Gaddafi niet uitlopen op een regelrechte blamage.

Wat die blanco cheque aangaat, daar krijgen we nog spijt van, want geld is nu juist het probleem. De kredietcrisis van 2008 is nog lang niet uitgewoed. Doordat de westerse overheden de miljardenschulden van hun insolvabele banken hebben overgenomen, kampen zij nu zelf met grote financieringsproblemen. De USA kan alleen het hoofd boven water houden door de basisrente op 0% te houden en via het infuus van de Fed per jaar anderhalf biljoen dollar aan 'funny money' in het bankencircuit te pompen.
De Japanse Centrale Bank tovert bij een nationale schuld van 2x het BNP en een rentestand van 0%, nog eens biljoenen yens uit de hoge hoed om de waardestijging van de yen te stoppen, anders wordt hun export te prijzig; de ECB hield de korte rente drie jaar lang op 1% [op 7 april 2011 verhoogd naar 1,25%] en koopt tientallen miljarden aan schulden van failliete eurolanden op. Evengoed struikelt in Europa de ene regering na de andere over de begroting en de rentes die de zwakste landen - Griekenland, Ierland en Portugal - op de geldmarkt voor hun staatsleningen moeten betalen, lopen ondanks steuntoezeggingen van de EU gestaag op tot onbetaalbare hoogten.

Naarmate de gevolgen dieper doorvreten in de economie, neemt het vertrouwen in de overheid af en de weerstand toe. In de pers is er nauwelijks aandacht voor, maar in Griekenland begint het verzet onder de lokale bevolking revolutionaire vormen aan te nemen. Traangas is daar zo langzamerhand een vast bestanddeel van de atmosfeer aan het worden.

En terwijl de Japanse economie wankelt onder de dreun van de aardbeving en de tsunami en de regering nauwelijks weet wat ze met een ontplofte, lekkende kernreactor aanmoet, de Chinese economie oververhit is en hun huizenmarkt op het punt staat te imploderen, de olieprijs richting $120 per vat kruipt en de prijzen van grondstoffen en voedsel op de wereldmarkt tot recordhoogte zijn gestegen, stort de EU zich - zonder ook maar een moment stil te staan bij wat de eigen bevolking daarvan vindt - in een ad-hoc oorlog in Noord-Afrika.
Onder dergelijke omstandigheden zijn er toch werkelijk wel verstandiger dingen te doen of te laten en dan noem ik terloops de extra CO2-uitstoot door deze onbezonnen actie. Ter compensatie zou er weer heel wat afgesequestreerd moeten worden, of bomen aangeplant, in de Libische woestijn, wellicht? Dan lijkt een extra verhoging van de stroomtarieven toch waarschijnlijker.

Het mag dan ook geen wonder heten, dat mensen en instellingen die iets te verliezen hebben, hun vertrouwen in de 'waarde' van de digitale en papieren fiat dollar, yen en euro opzeggen en in toenemende mate hun heil zoeken in grondstoffen en in de enige echte harde valuta van oudsher, baar goud en zilver. En dan heb ik het niet per se over de miljoenen Aziaten, van Arabieren tot Indiërs en Chinezen, die gouden en zilveren munten en sieraden kopen om zich in te dekken tegen prijsinflatie, maar over hedgefund managers, rijke Duitsers en de Centrale Banken van Rusland, India, China en andere landen, die sinds vorig jaar alles opkopen waar ze de hand op kunnen leggen, met tonnen tegelijk. Niet voor niets is de goudprijs in een jaar tijd 30% gestegen en de zilverprijs meer dan verdubbeld. Over rendement gesproken.
Wie nu nog gelooft in de ooit gegarandeerde 'waardevastheid' (koopkracht) van zijn in fiat valuta uit te keren pensioen, de Centrale Banken zelf in ieder geval niet.

Nigel Farage eist excuses van Van Rompuy

2011-03-18T23:22:00.004+01:00

Tyler Durden van Zero Hedge schept er een sardonisch genoegen in de toespraken van Nigel Farage (MEP) tot het Europarlement onder de aandacht van een zo breed mogelijk publiek te brengen.
Hier weer een staaltje van Nigel's redenaarstalent, waarin hij Herman van Rompuy, de grote haiku-dichter uit St. Genesius-Rode, reduceert tot pygmee-formaat, omdat die zo ijdel was in december vorig jaar als hoogste vertegenwoordiger van de Europese Unie een misplaatst bezoek aan Gaddafi te brengen.
Gezien de huidige ontwikkelingen, had hij dat beter niet kunnen doen. Hij had dat zelfs helemaal niet moeten doen, volgens Nigel, die hem dan ook verzoekt in het openbaar zijn excuses te maken voor deze politieke blunder.
"Wie wil er nu met iemand als Gaddafi op de foto?"
YouTube video

Op de drempel van Fase 4

2011-02-20T14:43:00.001+01:00

Een korter overzicht van de ontwikkeling van de moderne mens en zijn strijd om het bestaan zul je niet snel vinden, net zo min als de bijna volledige opsomming van factoren die deze strijd nu tot een hopeloze opgave dreigen te maken.
In het bestek van een A4-tje overspant Tom Whipple de tweeduizend eeuwen sinds het ontstaan der mensheid, de hooguit honderd eeuwen sinds de agrarische revolutie en de minder dan drie eeuwen van industriële activiteit.
In het jaar 2011 zal de grens van zeven miljard van onze soort op aarde gepasseerd worden, maar er lijkt weinig reden daarvoor de vlag uit te steken. De onmetelijk geachte rijkdommen van onze Moeder Aarde beginnen tekenen van uitputting te vertonen en dat betekent voor een miljard van onze armste soortgenoten nu al een dagelijks gebrek aan voedsel en water. De rijke, westerse bovenlaag voelt zich nog niet bedreigd in zijn bestaan, maar daarin kan abrupt verandering optreden als de welvaartsstaat zijn verplichtingen niet langer naar de toekomst door kan schuiven en voor onze ogen onder zijn schulden bezwijkt.

Tom Whipple: The peak oil crisis: the 3rd transition

Het kind van de rekening

2011-01-18T22:40:00.019+01:00

Een klein meesterwerkje van Bill Bonner, 'A Word of Advice for Financial Authorities', dat in het bestek van een A4'tje duidelijk maakt dat die gezellige dikkerd aan wie wij het beheer van onze nationale financiën hebben toevertrouwd, in feite handelt als een kip zonder kop en in zijn ongetwijfeld goedbedoelde ijver om de euro-problemen van andere landen het hoofd te bieden door er steeds meer Nederlandse euro's tegenaan te gooien, bezig is de ondergang van de euro op termijn onontkoombaar te maken.

Net als zijn EU-collega's moet iemand als Jan-Kees de Jager weten dat de schuldenproblemen van de zuidelijke eurolanden en Ierland niet opgelost worden door nóg meer schulden. Hij moet weten dat die schulden en de rente die daarover betaald moet worden over een paar jaar nóg hoger zullen zijn dan nu en de problemen nóg nijpender, hoeveel geld Nederland - en Duitsland, natuurlijk - daar ook tegenaan gooien. Toch kiest hij ervoor de zaak op z'n beloop te laten. Het is uitstel van executie.

Invoeging 22 maart 2011

De 'gezellige dikkerd' is intussen druk bezig het hoofd van de NL belastingbetaler volgens de beste principes van de salamitactiek steeds verder in de eurostrop te steken. Met zijn innemende, altijd brede lach kondigde hij aan dat hij het bedrag waar NL zich jegens de EU-brokkenmakers voor garant stelt gaat verdubbelen van 26 naar 50 miljard euro (7½% van ons BNP) en ons parlement zit blijkbaar te slapen. Beseffen onze gekozen vertegenwoordigers niet, dat zodra er een beroep op de garanties wordt gedaan, het risico op de NL staatsschuld stijgt en onze kredietwaardigheid omlaaggaat? En dat we, gezien de verontrustende geluiden over de ondanks alle steun oplopende schulden van de GIPSI-landen (PIIGS), de tijdige en volledige terugbetaling ervan bij voorbaat kunnen vergeten?
Ter ondersteuning van de waarschijnlijkheid van deze uitkomst, hierbij een link naar een interview met Bill Bonner van 20 maart 2011.
Hij stelt daarin, dat de GIPSI's hun schulden onmogelijk kunnen aflossen, maar dat uiteindelijk toch iemand daarvoor opdraait. Dat kunnen dan de banken zijn die de leningen hebben verstrekt, of de soevereine obligatiehouders, of de belastingbetalers en waarschijnlijk zij allemaal voor een deel.

Hoewel Changela Merkel het moment van echte ingrepen, waarbij ook de seniore obligatiehouders van "sovereign debt" geschoren zullen worden, heeft doorgeschoven naar 2014, rijzen de financiële problemen in Ierland nu al de pan uit. Volgens een bericht in de Daily Telegraph blijkt de Ierse Centrale Bank eind december 2010 op eigen houtje, dus buiten de ECB om, 51 miljard euro te hebben bijgedrukt om de geldnood van de facto failliete Ierse banken te lenigen. Volgens Mike Shedlock [Mish] komt dit in feite neer op valsemunterij. Als de Centrale Banken van andere "PIGS" dezelfde weg in zouden slaan en 'gratis' geld gaan bijdrukken, omdat zij al die miljarden niet meer op de geldmarkt kunnen lenen tegen een betaalbare rente, zal de de waarde van de euro snel een zuidelijke koers kiezen en de rente op staatsschuld de tegenovergestelde kant op gaan. Waarschijnlijk zijn dan de rapen gaar, ver voor 2014.

Er zijn vele redenen te noemen, waarom Europa de problemen van de kredietcrisis niet kan oplossen. Eén daarvan is de touwtrekkerij om de macht tussen de leiders van de lidstaten - Duitsland - en de EU en daarbinnen weer tussen de voorzitter van de Europese Commissie, Barroso en die van het Europees parlement, Van Rompuy. Duitsland, als de potentiële geldschieter, die als enige de failliete boedel van de PIIGS voorlopig nog overeind zou kunnen houden, profiteert momenteel van de zwakte van de euro (exportvoordeel) en worstelt intern met de vraag of het de EUrocraten meer ruimte kan gunnen zonder de eindregie prijs te geven. Het zoeken naar oplossingen zit daarmee verstrikt in het politieke spel en dat maakt de uitkomst onvoorspelbaar.
Wat wel verwacht mag worden, is dat door de complexe politieke belangen, het resultaat van de besluitvorming sub-optimaal zal zijn en daardoor waarschijnlijk zelfs uitgesproken schadelijk voor de Europese burger. Die zal moeten bloeden voor de incompetentie van de politieke elite en de ideële en economische belangen die zij vertegenwoordigt.
Hoe het komt dat een groep van op zichzelf intelligente politici en bureaucraten uiteindelijk altijd tot domme beslissingen komt, wordt toegelicht in de volgende video van Richard Maybury.

Peak Oil and a Changing Climate

2011-01-06T23:34:00.004+01:00

De boodschap is onherroepelijk, 'the party is over'. In de naaste toekomst zullen we eraan moeten wennen dat we toemoeten met minder en dat onze samenleving haar hoge graad van complexiteit met horten en stoten verliest.
Ook al wil je daar nog niet aan, toch maar even kijken!
Een video van veertien minuten met bijdragen van o.a. Nicole Foss (Stoneleigh), Jim Kunstler, Dmitry Orlov, Richard Heinberg en Noam Chomski.

Bedankt, Dmitry.

Haalt de EUSSR 2012?

2010-12-13T17:05:00.027+01:00

Terwijl de ministers van buitenlandse zaken vandaag en morgen (13-14 dec. 2010) in Brussel bijeenzijn om een uitweg te vinden uit het euromoeras, waarin steeds meer landen met grote schulden dreigen weg te zinken, neemt de speculatie over een op handen zijnd einde van het euro-experiment met de dag toe.
Nadat Ambrose Evans-Pritchard (AEP) van de Telegraph.uk afgelopen weekend al had geroepen, dat euroland op zoek moet naar een begrafenisondernemer, publiceert ZeroHedge vandaag een artikel van Alex Gloy / Lighthouse Investment management, dat naar mijn mening tot nu toe het beste beeld geeft van de Gordiaanse knoop, waarin de euro-elite zich heeft verstrikt en van het beperkte aantal mogelijkheden die te ontwarren.

Aan de ene kant is er een einde aan de opties om alle schuldenlanden en hun insolvabele banken te blijven steunen met gemeenschapsgeld, want daarvoor zijn die schulden veel te groot, 2,2 biljoen euro, excl. Italië. Het zou er uiteindelijk op neerkomen dat Duitsland en Nederland garanties afgeven voor de gezamenlijke schulden van alle PIIGS en hun banken en als het werkelijk mis zou gaan, zelf miljardenleningen zouden moeten sluiten om de schuldeisers - Japan, China, Arabische oliestaten - schadeloos te kunnen stellen.
Aan de andere kant is het opkopen van alle staatsobligaties van de PIIGS door de ECB - zoals de FED doet in de VS - evenmin een optie, want dat is geld gooien in een bodemloze put. Het zou de inflatie aanwakkeren, de rente doen stijgen en de euro onderuithalen. Duitsland met z'n Weimarverleden is daar hyperallergisch voor.
Het zou zelfs de ECB insolvabel kunnen maken, want het is harde werkelijkheid dat geen enkel schuldenland in staat zal zijn de extra ECB-kredieten ooit terug te betalen. Hun probleem is nl., dat ze meer schuld hebben dan ze aankunnen, de "hulp" bestaat uit nóg meer schuld en bovendien tegen een rentepercentage dat hoger is dan de jaarlijkse groei van hun economie. Over enkele jaren is hun totale schuld daardoor nog hoger dan nu en zullen ze die alsnog moeten herstructureren.

Uiteindelijk moeten de leiders van de EU-landen de knoop doorhakken. Kiezen ze voor het uitgeven van Euro-obligaties, waarmee alle schulden van Europese overheden tezamen op één hoop worden geveegd en Duitsland en Nederland een hogere rente op hun staatsleningen zullen moeten accepteren? Dat zou tevens impliciet betekenen dat een land zijn fiscaal beleid niet meer zelf kan bepalen. Of kiezen ze ervoor één of meer schuldenlanden uit het euroblok te zetten, zodat die hun schulden kunnen herstructureren ten koste van de zg. "senior bond holders"? Tot nu toe is dat vloeken in de kerk, al heeft Merkel wel een - snel weer ingeslikt - voorstel in die richting gedaan, zij het met ingang van 2013. Als het aan de markt ligt, krijgt de EU daarvoor echter geen respijt. Over dit controversiële onderwerp eist de markt duidelijkheid van de zwalkende EU-leiders en wel nú.

De enige reële optie die over lijkt te blijven, is dat Duitsland - en dus ook Nederland - het euroblok verlaten en met een eigen nationale munt verdergaan, net als de UK, Zweden en Denemarken nu. Dat zou de zwakke broeders in het euroblok gelegenheid bieden hun eigen munt(en) te devalueren. Zover is het nog niet, maar in 2011 - als Spanje kopje onder gaat - zal er hoe dan ook een beslissing moeten vallen, ook al mogen we erop vertrouwen dat de politiek vechtend door de Brusselse wandelgangen zal rollen om die fatale ingreep tot de allerlaatste minuut uit te stellen, intussen voortdurend roepend dat dit een heilloze weg is en het laatste waaraan men moet denken. Inderdaad, aan het eind van de rit is er geen ontkomen meer aan.

Het niet-denkbeeldige gevaar dreigt, dat de politieke elite - net als in hun arrogantie met het Verdrag van Lissabon - bij het nemen van ingrijpende, onomkeerbare beslissingen met gevolgen voor de nationale souvereiniteit van de lidstaten het meest heikele punt omzeilt en een besluit op slinkse wijze doorvoert zonder de uiteindelijke autoriteit, de bevolking, te raadplegen. Als dat gebeurt, weet iedereen dat de democratie de facto is afgeschaft en het tijdstip voor burgerlijke ongehoorzaamheid is aangebroken.

Toegevoegd, 23 december 2010
Twee ontwikkelingen die de doodsstrijd van de euro met een paar jaar kunnen verlengen:
1. Nieuw reddingsfonds eurozone in de maak
2. China bereid EU financieel bij te staan

Opmerkelijk van pt. 1. (een soort IMF voor de eurozone, een EUMF onder de knoet van de Duitse centrale bank, waardoor de onafhankelijke positie van de ECB wordt ondergraven) is de voorwaarde voor financiële steun aan lidstaten in nood: "Landen die bij het fonds lenen, dienen daar wel onderpand tegenover te stellen zoals goudreserves of private obligaties."
Dit betekent niet minder dan een stilzwijgende herinvoering van de goudstandaard voor internationale verplichtingen en een teken aan de wand voor de rol van de US$ als de wereldreservevaluta. De waarde van goud - per vandaag tegen de €34.000 / kilo spot [US$44,500] - zal daardoor een enorme 'boost' krijgen, omdat nu elke nationale centrale bank de markt op moet om goudreserves aan te leggen, of te vergroten.

En bij pt. 2. rijst de vraag, of de EU wel zo blij zal zijn met dit Chinese steunaanbod. Gaan de EU en de aangesloten landen afzonderlijk zich in arren moede 'verkopen' aan de Chinezen voor een scheepslading US$$, terwijl de USFED alles op alles zet om de waarde daarvan te laten kelderen? En laat de EU het gebeuren, dat de Chinezen eenzelfde invloed krijgen op de interne markt en het financiële beleid, als waarmee ze nu de aan schulden verslaafde Amerikanen in de houdgreep hebben?

Beide berichten worden ook vermeld in Der Spiegel International [Engelse versie], waarin wordt benadrukt dat pt. 1. direct door het Duitse Ministerie van Financiën is ontkend. Er is naar gekeken, zegt het ministerie, maar dit is niet de lijn die we momenteel volgen. Waarvan akte.

Nigel Farage: You are very, very dangerous people!

2010-11-25T23:59:00.013+01:00

In één woord, dit is ronduit GEWELDIG.

Lees de volledige tekst van deze toespraak op ZeroHedge.

Wie is Nigel Farage? Een overzicht van zijn kwaliteiten en activiteiten op de site van King World News. Je vindt daar ook een onthullend interview [ca. 22 min.] van 1 dec. 2010, waarin dieper wordt ingegaan op zijn toespraak tot het Europarlement en op wat zijn drijfveren zijn om zich ostentatief te verzetten tegen de sluipende machtstoename van het dictatoriale, bureaucratische monster dat de EU is.
Een uittreksel uit dit interview is te lezen op ZeroHedge.

Naar aanleiding van de bailout voor Ierland, hier een interview [ca. 10 min.] van Nigel Farage op MaxKeiser.com over wat er nu gebeurt met de landen die diep in de schulden zitten en wat die volgens Nigel, in hun eigen belang, eigenlijk zouden moeten doen. Voor een parlementariër heeft hij een opvallend helder inzicht in het marktmechanisme, omdat hij oorspronkelijk zijn brood verdiende als handelaar in grondstoffen [commodity trader] op de Londense beurs.

Wilders I

2010-10-15T21:08:00.011+02:00

Na het ceremoniële nummer gisteren op de trap van Paleis Huis ten Bosch, is het steunkabinet Wilders I vandaag bijna vrolijk van start gegaan. Ik vrees, dat het lachen hun snel zal vergaan, want hun voornemen eens flink de bezem door onze nationale stofnesten te halen in de ijdele hoop op die manier €18 miljard aan bezuinigingen bij elkaar te vegen, zal weldra doorkruist worden door zaken van groter gewicht.

Door de ontwikkelingen op de internationale markten, de heilloze pogingen van de US Fed en andere Centrale Banken de wereld te verzuipen in een tsunami van QE dollars en de groeiende spanningen tussen de VS en de BRIC-landen, zal het kabinet misschien dit jaar nog en anders zeker in 2011 geconfronteerd worden met een serie aardschokken die het Torentje van Rutte op z'n grondvesten zal doen schudden en het politieke speelveld voorgoed en onherkenbaar zal veranderen.

Op het programma staat niet minder dan de ondergang van de US$ als de wereld reservevaluta. Die zal niet alleen het internationale bankwezen wegvagen, het euroblok opensplijten en de nationale pensioenpotten in rook doen opgaan, maar ook het geldverkeer en de internationale handel verlammen. Er zullen tekorten ontstaan aan werk, voedsel en energie en wereldwijd zullen opgekropte spanningen tot ontlading komen, demonstraties, stakingen en - niet onwaarschijnlijk - gewapende conflicten.

Wij wensen het nieuwe kabinet dan ook veel sterkte en vooral wijsheid toe om het land door de komende, moeilijke jaren heen te loodsen en het hoofd koel en de voeten droog te houden.

Een Bucyrus-Erie 1060-WX

2010-10-13T01:15:00.006+02:00

Geeft men blijk van onbeschaafdheid, indien men beweert dat de USA een onderneming is die zijn kop zo diep en onwrikbaar in z'n eigen reet heeft gestoken, dat alle retologen die op deze aardkloot rondlopen niet bij machte zouden zijn de collectieve schedel weer uit het collectieve aarskanaal te trekken, ook al zouden ze zich daarbij bedienen van een Bucyrus-Erie 1060-WX graafmachine met schoepenrad.

Er is maar één columnist die de nieuwste fase in de onstuitbare ontwikkelingen rond het Amerikaanse hypotheekdrama zo bloemrijk weet te beschrijven: JHK, oftewel James Howard Kunstler.

Elke maandagmiddag rond een uur of vijf - Nederlandse tijd - vergast hij zijn lezers op een stukje proza over alles wat vies en voos is in de Amerikaanse samenleving. Vroeger was elke post een aanklacht, doordrenkt van vitriool, maar de hoop dat er nog iets aan te doen valt, heeft hij blijkbaar opgegeven. Het is puur literatuur, wat hij nu nog produceert en als zodanig moet het ook genoten worden.

JHK - Clusterfuck Nation / Bank Shot, 10 oktober 2010
Vertaling fragment: Ronald Langereis

Matt Simmons, R.I.P.

2010-08-13T23:17:00.013+02:00

Afgelopen zondag, 8 augustus 2010, overleed plotseling, 67 jaar oud, energy investment banker en voorzitter van ASPO-USA, Matt Simmons, schrijver van Twilight in the Desert over de oorzaken en gevolgen van peak oil. Hij waarschuwde jarenlang voor het gevaar van het ontbreken van harde gegevens over de wereld oliereserves en stelde dat die aanzienlijk kleiner moesten zijn, dan bij ramingen doorgaans wordt aangenomen op grond van de oncontroleerbare en politiek geladen opgaven van producerende landen.
In juni nog haalde hij de wereldpers met zijn verklaring, dat er bij de oil spill in de Golf van Mexico veel meer olie in zee terechtkwam, dan BP wilde toegeven en dat de enige manier om er definitief een eind aan te maken bestond in het laten exploderen van een nucleaire lading in het boorgat om de zeebodem boven de bron te verglazen en zo de gusher te verzegelen. In die mening en aanpak stond hij echter alleen.
Gail Tverberg van The Oil Drum geeft op TOD een beknopt overzicht van Matts persoon en zijn betekenis voor de Peak Oil gemeenschap.

Matt was ervan overtuigd dat de olieprijs door een explosief stijgende vraag (China, India) maar één kant op kon, omhoog. Vijf jaar geleden wedde hij om US$10,000 met een columnist van de NYT, dat er in 2010 US$200 per vat betaald zou worden, maar daarin kreeg hij geen gelijk. In 2008 zagen we een - voorlopige - top van US$147 and change, daarna een terugval naar ca. US$34 en dit jaar klom de prijs naar US$86 om juist deze week terug te zakken naar zo'n US$75. Als reden daarvoor geven deskundigen aan dat de vraag naar olie de komende tijd verder zal dalen door een double dip van de wereldeconomie.

Dat is ook sinds vorig jaar de overheersende mening op TOD. De economie en het financiële systeem staan in directe relatie tot de beschikbaarheid van goedkope energie. Als de olieprijs grofweg boven de US$80 uitstijgt - of 5,5%+ van het BNP bedraagt, neemt de economische activiteit af en raakt het financiële systeem in ademnood, doordat de rente op schulden niet meer kan worden betaald en schulden zelf niet meer kunnen worden geherfinancierd. Banken worden opgezadeld met niet-presterende leningen en moeten een deel daarvan afschrijven. Doordat de omvang van alle schulden tezamen gigantisch is en de situatie gecompliceerd wordt door honderden biljoenen aan derivatives, ontstaat een domino-effect, waardoor een aantal banken en bedrijven omvalt en de geldhoeveelheid - het uitstaande krediet = schuld - krimpt. Dat is een 'deflatoir' proces.
Niemand die deze samenhang eerder inzag - al in 1998 - dan Colin Campbell, de oprichter van ASPO, hier in een clip uit 2005.

Om het gevaar van een totale melt-down van het financiële systeem te bezweren, schoten bijna overal ter wereld de centrale banken en overheden toe met leningen en garantstellingen om de geldstroom en de wereldhandel draaiende te houden. Het gevolg is, dat daardoor - aan de vooravond van een tweede krediet- of schuldencrisis - nu ook de overheden zelf diep in de schuld zitten, terwijl de banken de gevolgen van de eerdere klap nog lang niet te boven zijn.

De hoge overheidsschulden en de daaruit voortvloeiende bezuinigingsdrift, hebben hun weerslag op nationale economieën en daarmee op de wereldeconomie. De wereldhandel neemt af, de vraag naar grondstoffen en goederen daalt, evenals de belastingopbrengsten en de werkloosheid loopt op. Het feit dat mensen over minder geld beschikken en minder geneigd zijn tot lenen en het doen van grote uitgaven [huizen, verbouwingen, nieuwe auto's] versterkt de neergaande spiraal nog.

Onder deze deflatoire omstandigheden valt de olieprijs terug tot ver onder de kritische grens. Net als in 2009 gebeurde, worden de investeringen in alternatieve energie en de exploratie van nieuwe olie- en gasbronnen door gebrek aan geld - d.w.z. krediet - weer op de spaarbrander gezet. Bij een lage olieprijs lonen deze activiteiten niet en zo schuift een - overigens illusoire - "oplossing van het energievraagstuk" door de ontwikkeling van alternatieve energiebronnen steeds verder op in de tijd en raakt uiteindelijk buiten bereik.

Als deze tweede economische dip over een jaar of wat zal zijn verwerkt en het schuldenniveau hoe dan ook gedaald is, zal de wereldhandel weer opkrabbelen en daarmee ook de olieprijs. Zo ontstaat een beeld van een in de komende jaren sterk fluctuerende prijs van olie en in samenhang daarmee een voortsukkelende wereldeconomie, met pieken en dalen, waarbij de eerste steeds minder hoog en de laatste elke keer wat dieper zullen zijn. Over het tijdpad valt weinig te zeggen, maar de richting staat vast, met alle gevolgen vandien voor het welstandsniveau van de westerse wereld, de voedselproductie [volledig afhankelijk van olie] en ons vermogen om de complexiteit van onze huidige samenleving in stand te houden.

Balen van het europarlement

2010-07-31T18:31:00.010+02:00

Vandaag staat er een interview in de Volkskrant met Hans van Baalen, europarlementslid van de VVD. Wat hij zegt over dat 'Parlement' is in één woord ONTLUISTEREND, voorzover iemand zich er nog illusies over maakte natuurlijk.
Zijn uitspraak op de voorpagina is al veelzeggend:
"Het grootste deel van het europarlement weet niet wat het er doet."
Nog een paar highlights

het parlement telt 736 leden, waarvan er zo'n 200 hard werken
het parlement is alleen bezig met de vraag: wat kan Europa méér doen? Er zit geen rem op
de stroom van bemoeizucht wordt breder en breder
het parlement klapt voor zichzelf, elke keer als het een rapport van een europarlementariër aanvaardt - en er worden véél rapporten aanvaard
europarlementariërs zitten in een isolement, ze zijn doodsbang niet serieus te worden genomen. Daarom sluiten ze de rijen en durven niet kritisch naar elkaar te zijn
de parlementariërs hoeven zich niet te verantwoorden tegenover hun kiezers. Het is geen parlement waarvan de macht is afgedwongen door het volk. Er is niet voor gevochten, het is gegeven
wie komen op al die recepties af? Niet de wetgevers, niet de voorzitters, maar er zijn een heleboel mensen in het parlement die hun dag moeten indelen. Die komen allemaal.

Het europarlement is bezigheidstherapie voor in het eigen land afgebrande of voor het moment door hun partij afgeserveerde politici, die zo comfortabel kunnen worden geloosd - en niet per se in Nederland*). De hoge (belastingvrije) beloning en de goudgerande onkosten- en pensioenregeling zijn een pleister op de wonde.

Het is nog een geluk dat maar 200 van de 736 leden hard werken. Stel je voor dat ze allemaal actief werden, dan zouden de lidstaten helemaal overweldigd worden door ongevraagde en onwenselijke nieuwe regelgeving. En ik denk dat het invoeren van de huidige regelstroom, het ambtelijk overleg daarover en de handhaving ons op nationaal niveau nu al meer kost, dan onze hele jaarlijkse netto EU-bijdrage zelf.

*) Neem België [de Volkskrant, 4 aug.]

"Voor Leterme, wiens kabinet tweemaal ten val kwam en wiens partij vervolgens een zware verkiezingsnederlaag leed, zou een baantje in Europa worden gezocht. Een andere mogelijkheid is dat hij gouverneur wordt van de provincie West-Vlaanderen, zijn thuisbasis."

De minihuisjesbeweging

2010-07-30T10:57:00.008+02:00

Om ons vrij te voelen verlaten wij Nederlanders 's zomers massaal onze stadswoningen van gemiddeld 60 tot 90 m² om weken in bungalowtent en caravan, of zelfs maanden in een strand- of tuinhuisje door te brengen van op z'n hoogst 10 tot 20 m².

Amerikanen, die zich tot voor kort tot over hun wenkbrauwen in de schulden staken om in een MacMansion van 250 tot 300 m² of nog meer te kunnen wonen, nemen onder invloed van de kredietcrisis gas terug en ontdekken dat je van een groot huis, volgestouwd met 'made-in-China stuff' niet per se gelukkiger wordt, zeker niet als je de hypotheek niet meer kunt opbrengen.

Watch the full episode. See more Need To Know.

De slinger lijkt nu door te slaan naar de andere kant. Milieubewuste Amerikanen, die bang zijn voor hun baan of al geen baan meer hebben, sturen de sleutels van hun MacMansion op naar de bank ('jingle mail'), verkopen hun overtollige spullen via 'craigslist' en bouwen van oud hout hun eigen minihuisje van minder dan 10 m², desnoods op een trailer. Daarmee zijn ze vrij om te gaan en te staan waar ze willen en hebben ze toch een eigen dak boven hun hoofd.

Toegevoegd, 1 december 2010
Minihuisjes, de enige, nog florerende huizenmarkt in California [c/o Yahoo].

Olofs poes

2010-07-26T18:27:00.010+02:00

In 1995 nam Theo Olof afscheid van het concertpodium. De Volkskrant interviewde hem thuis en in het artikel werd uitgebreid aandacht besteed aan de bijzondere kwaliteiten van Olofs poes Kiki. Deze getalenteerde diva was de moeder van onze kater Mick uit een nest van 1985.
Mick was blij verrast weer eens iets over zijn moeder te horen en hij besloot haar direct een kattebelletje te schrijven om haar te laten weten dat het goed met hem ging.

Lieve moeder,

Ik was diep geroerd door uw interview in de Volkskrant. Ro heeft het me voorgelezen en vooral de passage over uw romance met mijn vader vond ik poezonder boeiend.
Wij lezen 's zaterdags altijd samen de krant. Hij zet dan eerst koffie en ik wacht geduldig tot hij een scheutje koffiemelk in mijn bakje doet. Daar ben ik namelijk dol op.

Dan spreidt hij de krant uit op tafel en steekt een sigaar op en ik ga vlak naast hem zitten spinnen. Om hem te laten merken, hoe gezellig ik het vind, geef ik hem af en toe een flinke kop, of ik loop voor hem langs heen en weer en laat mijn staart liefkozend onder zijn neus door glijden.

Daarna ga ik me languit op de krant liggen likken, bij voorkeur op de plaats waar hij aan het lezen is. Na wat duwen en schuiven blaast hij dan meestal een wolk sigarerook in mijn richting, wat mij tijdelijk op de vlucht drijft, maar zodra de rook is opgetrokken beginnen we opnieuw.

Naar ik uit uw woorden begrijp, heeft het leven u enigszins verbitterd gemaakt. Hard moeten werken en weinig waardering krijgen, dat zijn geen ideale omstandigheden om als poes tot ontplooiing te komen. Zeker als men ook nog een traumatische jeugd heeft gehad, waarbij men als bal door de kamer moest vliegen! Het is stuitend, hoe wij in onze weerloze jeugd overgeleverd kunnen zijn aan de grillen van het huispersoneel, dat toch geacht wordt ons te verzorgen en ons op onze wenken te bedienen.

Wat dat betreft, heb ik het hier samen met mijn twee huisgenoten redelijk geregeld. Brokjes, water, melk, ze zijn doorgaans voorhanden en wij hoeven maar te kikken, of de tuindeur wordt voor ons geopend. Voor mij persoonlijk is het zelfs al voldoende om zwijgend bij de deur te gaan staan, maar als oudste heb ik dan ook wat meer gezag.

Mijn beide huisgenoten zijn overigens ook van goede komaf. De oudste, een jaar jonger dan ik, komt uit een milieu van Oud-Indische taal- en letterkunde, terwijl de jongste, een broekje van nog geen vier, een academisch-medische achter grond heeft. Hij is nog wat speels en heeft de onhebbelijke gewoonte zich te verstoppen om je bij het passeren onverhoeds op je rug te springen, maar voor de rest voegt hij zich redelijk naar ons patroon.

Wij hoeven niet te werken en leven als 'local gentry'. 's Morgens een stevig ontbijt en dan er op uit, de tuinen in over het randje van de schutting van de buren. Voor mij hoeft het niet meer zo, maar Poes 3 is nog jong en komt een enkele keer wel eens met een vogel of muis terug. Zijn medische achtergrond verklaart zijn interesse in ornithologische anatomie. Hij klimt ook in bomen, iets waar ik mij, als heer op leeftijd, niet meer aan waag.

De rest van de dag wijden wij aan persoonlijke verzorging, inspectie van onze domeinen, studie en diepzinnige overpeinzingen, totdat het personeel weer thuiskomt. Dan is het aanpakken geblazen, want zij moeten voortdurend herinnerd worden aan hun plichten.

Na ons souper maak ik mij op voor de avond. Ik houd toezicht bij de maaltijd van het personeel door mij aan de tafelrand vast te klampen en over de rand te kijken. Als Ro zijn vlees snijdt, tik ik hem op zijn poot en duw met mijn neus tegen zijn pols. Vaak krijg ik dan nog iets toegestopt. Wat op de grond valt, ruim ik onmiddellijk op. Zo zorg ik dat ze er geen bende van maken.

Dan volgt de koffie - met een scheutje koffiemelk voor mij - en vervolgens wordt het tijd om op de TV te gaan liggen, zodat ik de markantste punten uit het nieuws met mijn staart kan aanwijzen.
Ik weet niet, of u veel TV kijkt, maar de meeste programma's zijn ronduit slaapverwekkend. Het komt herhaaldelijk voor, dat ik even wegdut en dan plotseling achter de TV glijdt. Daar wordt dan hartelijk om gelachen!

Voor uw muzikale talent koester ik diepe bewondering. Wat een kwelling moet het voor u zijn, dat uw omgeving u nooit de gelegenheid heeft geboden ermee naar buiten te treden. Wel de lasten van het moeten aanhoren van eindeloze herhalingen, nooit de lusten van een smetteloze uitvoering om daarna een staande ovatie in ontvangst te mogen nemen. Het is wreed, zeker voor een fijnbesnord kunstenares als u.

Laat het u een troost zijn, dat ik Ro gevraagd heb een codicil voor mij in te vullen. Na mijn dood stel ik mijn darmen ter beschikking van de kunst. Wellicht weet een begenadigd violist daar roem mee te oogsten. Het applaus zij dan opgedragen aan uw nagedachtenis.

Droevig te moeten vernemen, dat het met mijn vader niet zo goed gaat. Doet u hem in ieder geval mijn hartelijke groeten, als u hem nog eens beneden in de tuin mocht zien lopen. Ik wens u beiden het allerbeste.

Uw zoon Mick

Test stress

2010-07-23T16:17:00.028+02:00

Vanmiddag, na sluiting van de (Europese) beurzen, publiceert de CEBS*) de uitslag van de stress test, die inzicht moet geven in de stormvastheid van het bankwezen in de EU.
In de financiële pers is er al volop over de uitkomsten gespeculeerd en sommige landen hebben - tegen de afspraken in - zelf al inzicht gegeven in de resultaten. Dat leidde in Frankfurt tot machteloos tandenknarsen.

Maar wat betekent die stress test nu eigenlijk? Gaat die het geschokte vertrouwen in de bankwereld herstellen? Veel commentatoren betwijfelen dat. Als alle banken de proef doorstaan, is de lat blijkbaar niet hoog genoeg gelegd en als er veel of belangrijke banken zakken, kan dat de verwarring alleen maar nog groter maken en dan komt ook de euro weer onder druk te staan.

Goldman Sachs - the Giant Sucking Squid - heeft 376 partijen geënquêteerd en komt tot de conclusie, dat 10 van de 91 betrokken banken het niet zullen redden. Er zou een kleine € 40 miljard nodig zijn om hun buffers weer op peil te brengen, ondanks de eerder verleende staatssteun en het ongekend ruimhartige rente- en kredietbeleid van de ECB.

De twee soorten risico's die er in geval van nood het meest in zouden hakken, zijn bij de test buiten beschouwing gebleven of laag ingeschat:

de waardering die de banken zelf hebben toegekend aan hun non-performing loans - het is hun toegestaan die voor de afloopwaarde (maturity) op de balans te zetten (marked to management) in plaats van voor de courante waarde (marked to market).
het risico dat overheden hun betalingsverplichtingen niet kunnen nakomen (souvereign default risk). Bij een herstructurering van staatsschulden kunnen banken met grote obligatiepakketten te maken krijgen met afschrijvingen in de orde van tientallen miljarden. Bij de test mocht 90% van de staatsobligaties buiten beschouwing blijven.

Tenslotte is er kritiek op de wijze waarop de test is georganiseerd. De CEBS*) in Londen verzamelt alle uitkomsten en verzorgt de rapportage, de nationale centrale banken zien toe op de gang van zaken, maar de uitvoering van de test is belegd bij de betreffende banken, m.a.w. elke bank test zichzelf.
[*) CEBS - 'Committee of European Banking Supervisors']. - Stress Test Results
Foto boven - CEBS Tower 42, Londen - geen monument voor bescheidenheid.

Hieronder een lijst artikelen van commentatoren die hun licht laten schijnen over de uitgangspunten en de mogelijke gevolgen van de test.

"Parturient montes nascetur ridiculus mus" - Horatius

05 juli 2010 - The Daily Telegraph
Europe's toothless bank tests making matters worse

07 juli 2010 - The Daily Telegraph
ING - EMU break-up risks global deflation shock that would dwarf Lehman collapse

08 juli 2010
ING - Verdwijning euro leidt tot crash beurzen

13 juli 2010 - The Daily Telegraph
Spain relying on short-term funding as councils go bust

18 juli 2010 - The Daily Telegraph
Stress testing Europe's banks won't stave off a deflationary vortex

21 juli 2010 - The Daily Telegraph
Swiss endure safe haven agony from euro flight

22 juli 2010
Spiegel - Europe's Financial Giants Nervous Ahead of Stress Test Release
Telegraph - Watch out, the great 50bn property unload is about to begin

23 juli 2010
Guardian - Stress tests European banks live
BBC - European bank stress test results awaited
GS - Tien banken niet door stress test
nrc - Transparantie is sleutel stress test
Bloomberg - EU Stress Tests Only Consider Bank Trading Book Bond Losses
Guardian - Assumptions that put stress test results in doubt
FD - Nederlandse banken komen sterk uit stress test
Telegraph - UK banks pass test as seven fail in Europe
Spiegel - One German Bank and Six Others Across Europe Fail
Telegraph - Stress tests: the seven failed banks
Telegraph - Bank stress tests 'too little, too late' says City
Telegraph - Market cynicism greets European Union bank stress test results
Bloomberg - Seven EU Banks Fail Tests With $4.5 Billion Shortfall
Bloomberg - EU Bank Stress Tests Fail to Reassure Investors Wary of Capital Criteria

24 juli 2010
DFT - Zeven banken halen eindstreep test niet
nrc - Stresstest geeft voorlopig rust

26 juli 2010
FD - EU ontsnapt aan bankfiasco
Telegraph - Spain shines on stress test, Germany flunks
Spiegel - The Triumph of the Financial World's Lobbyists

28 juli 2010
FT [registered] - Banks plan for loss of eurozone member

29 juli 2010
Telegraph - Europese banken staren in een financieringsgat van € 30 biljoen
Daily Reckoning - Forget 'stress' test - euro's rise only temporary

EUclips, de stand per land

2010-07-19T23:54:00.029+02:00

Aan meneer Trichet van de ECB zal het niet liggen, alles gaat goed, zegt hij. Een dubbele dip in de EU? Landen die uit de boot vallen, of er zelf uitstappen? Haha, geen kwestie van! Toch houden we zo onze twijfels, over de economie, over de stevigheid van de banken en over het voortbestaan van de euro in z'n huidige vorm. Dat komt doordat we gewoon de krant lezen en tussen de regels door valt het ons op dat de zon die over Euroland schijnt, elke dag een streepje lager staat en dat de schaduwen langer worden.
Voor zolang de komkommertijd duurt, laat ik u meegenieten van mijn keuze uit het nieuws, korte artikelen met feiten, per EU-land gerangschikt en regelmatig ge-update.

Ontwikkelingen in de EU en de euro

Andere links EU
- WSJ: How Gangsters Are Saving Euro Zone
- Minyan Ville: EU & US trying to prevent Global Currency Crisis

Duitsland

Frankrijk

Andere links Frankrijk
- IMF: Rapport 2010 - Economie F

Griekenland

Andere links Griekenland
- Als GR schulden moet herstructureren, wie krijgen 't dan voor hun kiezen?
- Guardian: Truck driver strike ends
- Global Geopolitics: Society Begins to Crack Under Harsh Measures
- Spiegel: Greek Government Hauls in Billions in Back Taxes
- Spiegel: Entering a Death Spiral?
- Telegraph: Greek crisis refuses to go away

Hongarije

Andere links Hongarije
- WSJ: Rate Swings Sting Eastern Europe's Borrowers

Ierland

Andere links Ierland
- The Daily Bell: The Irish leave the EU

Italië

Andere links Italië
- Telegraph: Italy trapped in slow lane as political crisis deepens

Nederland

Slovenië

Slowakije

Spanje

Verenigd Koninkrijk

De lijst van landen wordt uitgebreid, indien er iets over een ander land te melden valt.

Van de regen in de dip

2010-07-14T17:01:00.032+02:00

Na alle financiële ups and downs van de afgelopen drie jaar lijkt de tweede helft van 2010 toch voorlopig het spannendst te gaan worden, hoewel bepaald niet iets om naar uit te kijken.
Door alle overheidsinterventies om de economie op te krikken en alle marktverstoring die dat teweegbrengt, weten beleggers eigenlijk nauwelijks waar ze aan toe zijn. De ene week lijken de cijfers positief en stort iedereen zich op aandelen en de week erop ziet het er toch wat minder rooskleurig uit, worden de aandelen gedumpt en duikt iedereen weer in "veilig" geachte obligaties en voor de valuta geldt hetzelfde.

Intussen wordt de kredietwaardigheid van de zuidelijke eurolanden door de rating agencies - die zich de afgelopen jaren overigens volstrekt ongeloofwaardig hebben gemaakt en dat is een eufemisme - stapje voor stapje verlaagd naar junkstatus (Griekenland als eerste en Portugal is genomineerd). Dat doet de vraag rijzen naar de houdbaarheidsdatum van de euro zelf, zeker nu ook Spanje steeds duidelijker in de problemen raakt. De waarde van "onze" munt kelderde in juni dan ook even tot een dieptepunt van $1.18, maar krabbelt nu weer wat omhoog, tot $1.30 zelfs, omdat de Amerikaanse fed er nauwelijks nog een geheim van maakt, dat de kleren van de keizer (Obama) uitsluitend nog met versgeleende dollars, of met uit de hoed van Bernanke getoverd monopolygeld betaald kunnen worden. Toch zit een duurzaam herstel van de eurozone er niet in. Daarvoor is de nog toenemende spanning tussen de concurrentiekracht van noord (Duitsland) en zuid (Club Med) te groot.

In de VS is inmiddels 1 op de 7,5 mensen (ruim 41 miljoen) voor zijn levensonderhoud volledig aangewezen op voedselbonnen en de ene staat na de andere kampt met een onoverkomelijk begrotingstekort (46 van de 50 staten zijn technisch failliet met als toppers Illinois, Californië en Michigan). Zie de roodgekleurde staten op het kaartje: 20% meer uitgaven dan wat er binnenkomt! Dat valt niet lang meer vol te houden.
Daar bovenop komt het gat in de federale begroting van bijna anderhalf biljoen (ja, met een b) dollar op jaarbasis en een staatsschuld die nagenoeg het door subsidies kunstmatig gepimpte GDP evenaart ($13 à $14 biljoen) en ondanks alle subsidies, goedkope leningen en garantstellingen blijven de huizenprijzen dalen, staat de commerciële vastgoedmarkt op instorten en neemt het aantal mensen zonder werk gestaag toe. Vorige week strandde een voorstel om de duur van de werkloosheidsuitkering voor de zoveelste maal te verlengen in de Senaat, waardoor van de ene dag op de andere 1,2 miljoen langdurig werklozen hun uitkering kwijtraakten.

Alleen de ambtenaren die lid zijn van vakbonden lijken er nog goed voor te staan. Zij verdienen gemiddeld het dubbele van werknemers in de private sector, hebben gratis medische verzorging en hun pensioenvoorzieningen hebben driedubbele gouden randjes, althans op papier, want hun werkgevers, de lokale, regionale en staats-

overheden kunnen de premies niet meer opbrengen en staan, zoals gezegd, aan de rand van de financiële afgrond. Voor sommige lijkt een faillissement de enige uitweg, zodat zij zich van deze verplichtingen kunnen ontdoen. Daarvoor is overigens wel eerst een kiezersrevolte nodig (tussentijdse verkiezingen in november a.s.), want het zijn de politici en bestuurders op al deze niveaus, die - net als in Griekenland - de structurele tekorten hebben veroorzaakt door elke keer aan de vakbonden steeds royalere toezeggingen te doen om hun (her)verkiezing zeker te stellen. Een les voor d'66 om eens bij stil te staan als het idee van de rechtstreeks gekozen burgemeester weer eens langskomt.

Zoals tijdens de laatste bijeenkomst van de G20 bleek, ziet Europa in tegenstelling tot de VS geen heil meer in het continueren van ongebreidelde staatssteun aan alles en iedereen die voor bankier heeft doorgeleerd. Nu de meest nijpende gokschulden van de banken hier voorlopig door de schatkist zijn geabsorbeerd en de ECB hen van bijna gratis geld blijft voorzien om hun overgebleven slechte leningen buiten de balans te kunnen houden, slaan de overheden van de EU aan het bezuinigen. Voor de meeste is dat rijkelijk laat en misschien zelfs té laat, want bij een staatsschuld boven 90% van het GDP slaat de "debt-trap" genadeloos dicht (Reinhart & Rogoff, This time is different): verdere schuldengroei is niet meer in te dammen, omdat de rentebetaling aan buitenlandse investeerders de eigen economie afremt, het GDP doet krimpen en de belastingopbrengsten verder in zuidelijke richting drijft, een zeephelling naar de ondergang.

De Griekse staatsschuld, nu 120% van het GDP, zal ondanks - of dankzij het EU-steunpakket van €110 miljard, en ondanks alle bezuinigingen die de Griekse overheid probeert door te voeren, in 2015 niet lager zijn geworden, maar opgelopen zijn tot 150% en tegen hogere rentes. Geruststellende woorden van meneer Trichet van de ECB kunnen niet voorkomen dat de financiële wereld erop rekent dat de Griekse staatsschuld geherstructureerd zal worden, een mooi woord voor gedeeltelijke afschrijving en aflossing van het restant op langere termijn.
De hoofdzakelijk Europese banken met grote pakketten Grieks staatspapier zullen daar het slachtoffer van worden, tenzij hun centrale bank, zoniet de ECB zelf, ook deze last van hen overneemt, uiteindelijk voor rekening van de Westeuropese, toch al getergde belastingbetalers.

Ondanks alle optimistische kletspraat van economische goeroes, houd ik zelf rekening met een jarenlang durende, wereldwijde afname van economische activiteit, totdat alle oninbare schulden zullen zijn afgeschreven en de verliezen genomen. Zolang dat niet is gebeurd, blijft de economie in de greep van onderling wantrouwen en onzekerheid. In dat klimaat geven consumenten geen geld uit, willen en kunnen banken niet lenen, komt de vastgoedmarkt op z'n rug te liggen en blijft de structurele werkloosheid hoog. De bankrente - o.a. belangrijk voor spaarrekeningen - wordt door de centrale banken kunstmatig zo laag mogelijk gehouden, waarschijnlijk nog jarenlang, maar door de grote behoefte aan extra geld bij de overheid zal de lange rente - o.a. belangrijk voor hypotheken en leningen - op den duur oplopen.
Wie verstandig is, gaat daarom nu - ten opzichte van zijn budget - geen grote verplichtingen aan en probeert zijn schulden zoveel mogelijk af te lossen.

Dieptepunt

2010-06-17T00:03:00.006+02:00

Balkenende bekende vandaag tegenover zijn christendemocratische EU-collega's, dat hij het verloren referendum over de Europese grondwet in 2005 als hét dieptepunt van zijn carrière beschouwt.

Volgens mij is het dieptepunt van zijn carrière, dat hij de referendumuitslag feitelijk naast zich neer heeft gelegd. Daarmee negeerde hij de overheersende mening in Nederland - tweederde van de kiezers wees de Europese grondwet af. Daarmee bewees Balkenende dat zijn referentiekader de eurocratie is en niet het vertegenwoordigen van zijn eigen land, Nederland. Daar is maar één woord voor: verraad. Het toont aan dat hij zich aan de D in CDA weinig gelegen laat liggen.

Hij had zich hier mateloos populair kunnen maken en elke verkiezing kunnen winnen, als hij uit de referendumuitslag zijn conclusies getrokken had door Europa voortaan op de tweede plaats te zetten, waar zij thuishoort. Nu diskwalificeerde hij zich als staatsman door zonder de bevolking gelegenheid te geven zich over dit controversiële onderwerp uit te spreken, het Verdrag van Lissabon te ondertekenen. De rekening voor deze laaghartige streek kreeg hij op 9 juni 2010 alsnog gepresenteerd.

We zijn benieuwd met welke functie zijn Europese politieke vrienden hem in de naaste toekomst zullen "belonen" zonder dat daar een democratische haan naar kraait.

2010-05-15 - Morielje

2010-05-16T00:35:00.006+02:00

Zaterdag, in de duinen bij Bakkum vonden we een morielje.
Nog nooit eerder in het wild gezien.
Er viel nog veel meer te genieten. Het was prachtig weer. Eindelijk! - De IJsheiligen hebben net hun biezen gepakt - en toen we op het uitkijkpunt stonden, werden we toegezongen door een nachtegaal, terwijl verderop op ooghoogte - ruim 30m boven zeeniveau - een leeuwerik in extase raakte.
Later, op het strand bij Castricum aan Zee, kweelde een ons onbekende volkszanger, die met de branding als achtergrond bezig was een clipje te maken onder het toeziend oog van vier geblondeerde schonen. Wij verlieten snel de plaats des onheils om ons bij een van de strandpaviljoens in de zon over te geven aan het genot van een groot glas wit bier.

Een kilometer verder viel de klim het eerste duin op daarna behoorlijk tegen, maar eenmaal boven was het uitzicht prachtig.

Wat een dilettant !

2010-03-18T18:34:00.013+01:00

Wat een ongelofelijke dilettant, die Jan-Kees de Jager!
Besluit ie eerst, nog aan de hand van Bos, om de Griekse regering absoluut niet te steunen met Nederlands belastinggeld en voor die duidelijke uitspraak krijgen ze applaus van de 2eKamer. Maar Bos heeft z'n hielen nog niet gelicht, of De Jager gaat als kersverse minister van financiën samen met Wellink, die treurige, aangeschoten eland van DNB, bij de eerstvolgende gelegenheid direct door de knieën voor de slinkse argumenten van de eurolobby / de Europese Commissie.

Het is toch werkelijk te dom voor woorden om - als je zelf al 30 miljard moet bezuinigen - nog eens voor een volstrekt onbetrouwbare schuldenaar een garantstelling af te geven van 4 à 5 miljard euro op het zwakzinnige argument dat de Nederlandse belastingbetaler er nooit op kan verliezen - tenzij de Grieken echt verzaken, natuurlijk, wat ze totnogtoe voortdurend hebben gedaan - en bovendien geloof te hechten aan de valse argumenten van de eurocraten, die heel andere doelen voor ogen hebben dan het "redden" van Griekenland: het koste-wat-kost forceren van een EU-brede schuldenunie [uw schuld is onze schuld].

Het is toch zonneklaar, dat als de rest van de EU Griekenland voor een financiële afstraffing behoedt, vervolgens Portugal, Spanje, Ierland en Italië met de pet langskomen en dan zijn de noordelijke landen zuur, want het totale schuldenpakket van de ClubMed+ landen bedraagt maar liefst 3 biljoen euro! Dat hebben ze helemaal zelf met zuidelijk temperament bij elkaar geleend en gaat de brave Nederlandse belastingbetaler daar nu zijn EU-deel (ca. 5% = 150 miljard) van voor zijn rekening nemen? Ja, dat zou de Commissie (Barroso en zijn trawanten) wel willen, want daarmee zou Europa zeggenschap krijgen over de nationale begrotingen.

Een meerderheid in de 2eKamer wil Jan-Kees vanavond [18 maart] in een spoeddebat de oren wassen over zijn politieke gestuntel, maar eigenlijk is het al niet meer nodig, want gelukkig heeft mevrouw Merkel op het laatste moment het licht gezien en de Grieken naar het IMF verwezen. Laat de Griekse regering via die instantie haar zelfgecreëerde problemen maar oplossen en niet over de rug van de Duitse belastingbetaler, zegt zij en ze riep daarbij de noodzaak op om landen die zich aan geen enkele regel wensen te houden, uit het europact te kunnen gooien.
En daarmee is, ondanks de piassen die geacht worden onze belangen in de EU te behartigen, voor ons óók de kou uit de lucht, want het gesputter van Sarkozy ten spijt, op financieel gebied is het Duitsland dat het in de EU voor het zeggen heeft en wij profiteren daar deze keer gratis (?) van mee.

Een verenigd Europa is een mooie droom, maar wat de jongens en meisjes in Den Haag blijkbaar niet willen zien, is het verschil tussen "Europa" en de Europese Unie, de eurocratie. Als er wordt geschermd met "Het Belang van Europa", gaat het vooral om uitbreiding van EU-macht ten koste van de soevereiniteit van de lidstaten.
Politici die "Europa" als ideaal voor ogen hebben, staan tijdens onderhandelingen eigenlijk al half met hun rug naar hun eigen land gekeerd. Ze zijn bij voorbaat geneigd om aan dit ideaal de belangen van het eigen land ondergeschikt te maken en daarmee doen zij degenen die zij vertegenwoordigen bij voorbaat tekort.
In de loop van eeuwen bevochten soevereine rechten en de zeggenschap over de eigen leefwijze en de inrichting van de eigen omgeving worden door niet per se om die reden gekozen ambtsdragers prijsgegeven, puur omdat het hun wenselijk lijkt B te zeggen, waar hun voorgangers A hebben gezegd.

Onder druk van de kredietcrisis komt nu de zwakte van de politieke hersenspinsels aan het licht: de veronderstelde "solidariteit" tussen de lidstaten reikt in werkelijkheid niet verder dan de grens. Het hemd is nader dan de rok.

Het grote stoppen

2010-03-17T16:43:00.011+01:00

Door de kou waren we al een tijd niet op het terras geweest, maar afgelopen zondag viel het mijn zoon plotseling op dat in de lavendel onder de olijf een eend zat te broeden. Iedereen voorzichtig kijken, maar toen mijn dochter wat al te dichtbij kwam, sprong het beest op en verdween klapwiekend over de balustrade. Zo konden we het nest bekijken. Er lag een dozijn eieren in en iedereen vroeg zich af, hoe de kleine eendjes straks bij het water beneden moesten komen. Ons terras ligt nl. op 6 hoog.
Uit een snelle zoektocht langs internet bleek dat wij ons niet als enigen deze vraag stellen. [vroege vogel] [daffy duck].

Intussen is het 17 maart geworden en dat betekent dat het precies een maand geleden is dat we de brand in onze laatste panatella staken. Het niet-roken is op zichzelf best vol te houden en de neiging om onwillekeurig je hand uit te strekken naar een niet meer aanwezig doosje of kistje neemt mettertijd af, maar wat blijft is een gevoel van gemis, een leegte die zich ook na een maand niet opgevuld heeft met ..., ja, met wat eigenlijk? Eerstepaasdag [4 april] lijken we wel te gaan halen en mogelijk staan we dan zo sterk in onze schoenen, dat we de streefdatum verleggen naar een volgende markante dag op de kalender, bijv. 9 juni, de dag van de tweedekamerverkiezingen.

Het is opvallend, hoe weinig animo er onder zittende politici is om hun termijn te verlengen. Na de door tranen verstikte afscheidsspeech van Agnes Kant en de daarop volgende abdicaties van Eurlings en Bos, haken ook de mindere goden nu bij bosjes af. Vandaag Koenders, en gisteren zaten er drie afhakers bij Pauw & Witteman, die verklaarden geen zin te hebben in nog eens vier jaar kamerlidmaatschap. Jammer dat de helft van die uitzending besteed werd aan geen nieuws over een verdwenen meisje uit Dordrecht en de toelichting van Peter R. daarop, want nu kwamen P&W er niet aan toe de waarheid boven tafel te krijgen over de vraag, waarom er juist nu zo'n nooit eerder vertoonde hausse is in het kamerbreed afhaken.

Op zichzelf is dat niet zo moeilijk te raden. Tientallen jaren was het politieke toneel vooral een gelegenheid tot egotrippen op kosten van de gemeenschap en het uitdelen van gunsten en subsidies aan gekoesterde belangengroepen. Nu het geld drie keer is uitgegeven en het duidelijk is dat er voorlopig niets meer uit te delen valt - er moet jarenlang drastisch bezuinigd worden en bovendien in een veel onzekerder en harder politiek klimaat - blijken de dames en heren er geen zin meer in te hebben en verleggen hun ambities net zo lief naar elders.
"De ratten verlaten het zinkende schip," kraaide hofnar Gerrit Komrij aan de P&W-tafel, een onwelkome en haastig genegeerde conclusie, maar daarom niet minder terecht. Niemand hoeft medelijden met hen te hebben, want onze politici hebben goed voor zichzelf gezorgd. Zij mogen zes jaar van een riant wachtgeld genieten en rustig om zich heen kijken tot er een leuker baantje langskomt. Anders dan eendjes die de pech hebben om op een zesde verdieping uit het ei te kruipen, wacht onze salonpolitici geen ongewisse sprong in het diepe.

Kapnos eimi

2010-02-24T16:03:00.005+01:00

We roken nu al weer een week niet en totnogtoe is dat draaglijk. Het geheim is: geen sigaren in huis of bij de hand hebben. Als er niets te roken valt, gaat de aandrang vanzelf voorbij.
Mijn vader maakte het mij een jaar of twintig geleden even moeilijk door een dag voor Aswoensdag terug te keren van zijn hibernatie aan de Costa del Sol met een taxfree Schipholtas vol sigaren. Ondanks motregen en duisternis, heb ik toen de barbecue als brandstapel ingericht en de hele voorraad ritueel verbrand - zeven keer er omheen gelopen met de klok mee, een Jericho-ervaring.
Proberen te stoppen met roken, terwijl je nog een hele tas sigaren in de kast hebt liggen, had het leven maar nodeloos ingewikkeld gemaakt, want zoals Oscar Wilde al zei: ik ben tegen elke verleiding bestand, behalve tegen de verleiding zelf.

Dat ging van de week ook op voor de leden van de Hoge Raad. Die lieten zich verleiden tot een politiek correct oordeel en bedachten een redenering om de kromme antirookwet van de zojuist demissionair geworden minister Klink alsnog recht te praten en het roken - op basis van een rammelende wetstekst - in alle café's integraal te verbieden, ook in eenmans buurt- en dorpskroegjes.
Ik denk dat de HR met die uitspraak de tijdgeest niet goed inschat en afgezien daarvan vind ik dat de overheid zich met een dergelijk verbod schuldig maakt aan bedillerigheid en nodeloos de persoonlijke levenssfeer aantast.
De burgerlijke ongehoorzaamheid die uit als overbodig en onrechtvaardig ervaren regels voortvloeit, ondermijnt uiteindelijk de rechtstaat, zeker in het onzekere klimaat dat ons politiek en financieel-economisch wacht.

Het staat op de stoep en het rookt

2010-02-17T16:38:00.004+01:00

Het is Aswoensdag en ik heb net mijn laatste sigaar opgestoken. Eigenlijk stond de laatste voor Vette Dinsdag [Mardi Gras] gepland, maar zoals dat gaat met planningen, het loopt altijd anders. Deze keer gooide een onvoorzien bezoek aan een zwembad roet in het eten. Mijn kleinzoon zwom zaterdag af en dat bleek een dagvullend programma op te leveren, waarin voor het roken van twee sigaren geen plaats was. Pas om halfelf 's avonds kon er bij een late Schotse espresso nog net een gerookt worden, terwijl er voor die dag twee gescheduled waren. Er bleef er zodoende één over, die in het strakke eindschema nergens meer in te passen was.
Nu breekt een periode aan van onverbiddelijke rookloosheid, die afhankelijk van onbeheersbare factoren enkele dagen tot levenslang kan duren. Voorlopig mik ik traditiegetrouw op eerstepaasdag.

Voorheen had stoppen met roken steevast drie onaangename gevolgen: de stoelgang raakte volledig van slag, ik kreeg in de week erna een zware verkoudheid, zelfs holteontstekingen en ik had nog maar een paar uur slaap nodig en lag de rest van de nacht klaarwakker. Vandaar dat ik geneigd ben te geloven dat roken, van sigaren althans, in mijn geval het welzijn en zelfs de gezondheid bevordert, een standpunt dat in de loop der jaren minder bijval kreeg dan het verdiende.
Wat wél waar is, is dat je smaak en reuk erop vooruitgaan, als je niet meer rookt. Met die betere smaak valt te leven, maar meer ruiken is niet altijd een onverdeeld genoegen, zeker niet voor een stadsbewoner.
Als ik 's morgens voor het Concertgebouw op de tramhalte in de Van Baerlestraat stond, kreeg ik door de uitlaatgassen altijd prikkelingen in mijn neus en niesbuien. Die gingen pas over, als ik eenmaal met een bekertje automatenkoffie achter mijn bureau de eerste sigaar opstak. Dat zet je toch aan het denken.

Financieel-industrieel complex doet een Haïti

2010-02-11T13:53:00.020+01:00

Het is weer eens gezegd, openlijk. Deze keer door (niemand minder dan) Sir Richard Branson, de grondlegger van de Virgin Group: binnen vijf jaar is er een tekort aan olie. Peak Oil in 2015, uiterlijk.
"Regeringsleiders," zegt hij, "luister niet langer naar de praatjes van de IEA en de oliemaatschappijen, maar doe iets om een ramp te voorkomen!"

Doe iets!? Maar wat?
Sinds 1981 wordt er meer olie verbruikt dan er wereldwijd aan nieuwe olie wordt gevonden. De vraag naar olie -en in het algemeen, fossiele brandstoffen- neemt elk jaar toe, exponentieel. Door de kredietcrisis mag de vraag momenteel wat gedrukt worden, dat biedt slechts tijdelijk soelaas.
De grootste olie- en gasvelden, die de afgelopen decennia de behoefte hebben gedekt, zijn op hun retour en produceren elk jaar minder. Er moet dus steeds meer nieuwe olie gevonden worden om het toekomstig gat tussen vraag en aanbod te kunnen dichten. Het productioneel maken van nieuwe velden duurt 7 tot 10 jaar en alweer door de kredietcrisis hebben exploratie en ontwikkeling in 2009 ten dele stilgelegen.
Bovendien is de kwaliteit van nieuw ontdekte olie minder (zuurder en dikker) dan de huidige standaarden WTI (light, sweet crude) en Brent (Noordzee) en voor de efficiënte verwerking daarvan zijn op grote schaal nieuwe raffinaderijen nodig. Dat vergt grote investeringen en juist in een tijd dat banken niet willen lenen. Het tijdperk van overvloedige, goedkope energie is daarom voorgoed voorbij.

Door de economische groei in China en India (samen 2,3 miljard mensen, and counting) en de stijgende autoverkopen daar, plus de vraag naar meer en beter voedsel, zou er elke 2 à 3 jaar een Saudi-Arabië bij moeten komen om aan de te verwachten vraag te kunnen blijven voldoen.
In olie-exporterende landen (OPEC en andere, zoals Noorwegen, Rusland en Mexico) neemt bovendien het binnenlands verbruik voortdurend toe, zodat er bij een door depletie dalende productie nóg minder overblijft voor de vrije markt, de VS en de EU.
Invoeging 18 februari 2010:
Ik ben niet de enige die er zo over denkt. Lees Ambrose Evans-Pritchard, 'Barclays and Bank of America see looming oil crunch.'

Alternatieve, groene energie kan alleen ontwikkeld worden en bestaan bij de gratie van energie uit fossiele brandstoffen. Zelfs bij grootschalige toepassing -windparken op zee, woestijnen vol zonnepanelen, ethanol en biodiesel- is de netto energieopbrengst in verhouding tot de geïnvesteerde (fossiele) energie zo gering, dat iedere politicus die beweert dat deze investeringen met overheidssubsidie het belastinggeld waard zijn, óf een basiscursus rekenen zou moeten volgen, óf voor leugenaar gezet moet worden.
Grosso modo zijn alternatieve energieprojecten een pure verspilling van onze kostbare reserves aan fossiele brandstoffen [voetnoot] en andere grondstoffen en de enigen die er via het subsidiecircuit van profiteren zijn onderzoeksinstellingen (academia), grondeigenaren (boeren) en de energiereuzen (de groenestroomlobby).
Zoals Churchill in 1939 over Rusland zei: "I cannot forecast to you the action of Russia. It is a riddle, wrapped in a mystery, inside an enigma," geldt voor het evangelie van de groenekousenkerk: het is een credo, gebaseerd op een dogma, geboren uit een illusie.

Om de impact van groeiend energieverbruik op het milieu en het klimaat te beperken is een dure techno-oplossing bedacht: pomp de CO2 de grond in. Daar hoort een vergunningenstelsel (cap-and-trade) bij voor bedrijven en industrieën die hun CO2 wel in de atmosfeer lozen, onder toezicht van een bureaucratie die de uitstootrechten bepaalt en toekent en de naleving van de regels controleert.
Handel in deze CO2-rechten is echter zo fraudegevoelig en kwetsbaar voor speculatie en politieke manipulatie, dat het een schande is dat de leiders en parlementen van landen die zich democratisch noemen, ermee in zee zijn gaan. Hoe effectief toezichthouders in de praktijk zijn, hebben we onlangs nog uitgebreid mogen ervaren in de financiële wereld.
Voor een kleine elite is het een zoveelste mogelijkheid tot exorbitante zelfverrijking, terwijl iedereen die even nadenkt, zal inzien dat dit slechts een groengekalkte façade is om een almaar groeiend woud van rokende schoorstenen (kolencentrales) en uitlaatpijpen aan directe waarneming te onttrekken.

De politiek lijkt blind, maar verstandige mensen zien de bui hangen. Die begrijpen dat de geïndustrialiseerde wereld binnen vijf jaar te maken krijgt met een structureel energietekort. In de aanloop daar naartoe zakt het financiële fiatstelsel als een kaartenhuis in elkaar en daarmee ook de wereldhandel. Eind 2008 en begin 2009 kregen we daar al een voorproefje van, toen de olieprijs tot bijna US$150 steeg en een aantal deelnemers aan het pyramidespel hun gokschulden niet meer kon aflossen en failliet ging (Lehman, Fortis) of met een infuus aan de schatkist kunstmatig overeind werd gehouden (zombiebanken).
Dat heeft sommige landen -de PIIGS- zoveel geld gekost, dat in 2010 die landen nu zelf wankelen op hun financiële grondvesten. Als de bezuinigingen die een ineenstorting moeten voorkomen, geen draagvlak vinden bij de bevolking en er ontstaan stakingen en sociale onrust, dan betekent steun van de EU en de ECB slechts uitstel van executie. Buitenlandse investeerders trekken hun geld terug en dan zitten we zo in 'kredietcrisis II', een financiële versie van Haïti.
Invoeging 16 februari 2010
- Thinking the unthinkable about the euro.

Voor de babyboomgeneratie, die nog droomt dat ze aan het begin staat van een welverzorgde en comfortabele oudedag, hebben 2010 en volgende jaren een 'rude awakening' in petto.

Voetnoot, Greer 2010-02-25
The same logic also explains why projects for coming up with a replacement for fossil fuels using sunlight, or any other readily available renewable energy source, are doomed to fail. What makes fossil fuels so valuable is the fact that the energy they contain was gathered over countless centuries and then concentrated by geological processes involving fantastic amounts of heat and pressure over millions of years. They define the far end of the curve of energy concentration, at least on this planet, which is why they are as scarce as they are, and why no other energy resource can compete with them – as long as they still exist, that is.

Psychophrenomachia

2010-02-08T17:02:00.005+01:00

Het mooie van schema's is dat ze de wereld overzichtelijk maken. Je weet waar je aan toe bent, althans, tot op zekere hoogte. Zo weet ik, dat ik gisteren vier en per vandaag drie sigaren mag roken en dat dat tot en met vrijdag zo blijft.
Wie kan doen wat hij wil en wanneer hij wil, heeft geen schema's nodig, maar zodra er een doel wordt gesteld, moet er gepland worden. Voorraden in kaart brengen, een tijdlijn uitzetten met punten erop waar subdoelen gerealiseerd moeten zijn.
De kunst is om je aan het schema te houden, al zit daar de nodige rek in. Als ik vandaag een sigaar meer zou roken, doe ik dat in het bewustzijn dat ik er ergens in het traject een minder kan opsteken, want het uitgangspunt blijft: de enige en laatste sigaar is gereserveerd voor dinsdag, 16 februari.
Maar het omgekeerde is ook waar. Als ik er nu een minder rook, zal ik die voor de einddatum alsnog moeten wegpaffen, want er mag niets overblijven. De kans dat dit een probleem wordt, is echter niet erg groot.

In de woestijnen van tijd tussen twee sigaren in begin ik me onrustig te voelen. Af en toe wat eten, of een glaasje wijn bieden nauwelijks soelaas. Het wordt een harde strijd tussen de rede en de zinnen, vrees ik.

Gekte is niet erg, zolang er een patroon in zit

2010-02-07T17:28:00.005+01:00

Om van het roken af te komen gebruik ik een beproefde methode. Minstens vijftien jaar lang stopte ik elk jaar met roken, niet met nieuwjaar maar op Aswoensdag, de aangewezen dag daarvoor, lijkt mij.
Ongeveer twee weken voor de fatale datum inventariseerde ik mijn voorraad sigaren en stelde een schema op dat begon met zes of zeven stuks per dag en eindigde met één op de laatste dag van Carnaval, Mardi Gras, de dinsdag voor Aswoensdag. Daarmee moest mijn voorraad dan ook precies óp zijn, zodat achteloos doorpaffen geen optie kon zijn.

De beloning voor deze daad van zelfversterving kwam met Pasen, want op eerste paasdag mocht ik van mezelf dan bij de koffie weer een sigaar opsteken.
Dat gaf aanleiding tot principiële discussies met verstokte rokers, want wat had het voor zin om te stoppen, als je van tevoren toch al wist dat je weer zou beginnen? Mij ging het echter niet om principes. Het heeft iets moois om vaste patronen bewust te doorbreken -daar valt zelfs plezier aan te beleven- maar je moet niet pretenderen dat je de strijd tegen jezelf kunt winnen, tenzij je vervalt tot fanatisme. De zuigkracht van je onderbewuste roerselen is een of twee ordes groter dan de drijfkracht van je rationele gesputter.

Dat bleek ook wel, want in die ruim vijftien jaar heb ik Pasen maar twee of drie keer gehaald. Soms hield ik het twee weken vol, soms een maand. Een keer stapte ik na twee dagen al weer naar de sigarenboer, maar er was ook een jaar dat ik mijn doel ver voorbijschoot. Maar ja, dan zit je in augustus op een bankje tegen de muur van Ristorante Molinari op de piazza van Airole met een glaasje wijn te praten met een inboorling die je op een gegeven moment een pakje Gauloise voorhoudt en dan denk je, na een halfjaar niet roken, 'Ach, waarom niet?'

We zijn de sigaar

2010-02-06T21:46:00.002+01:00

Vorige week hoorde ik dat mijn favoriete sigaar uit de handel gaat. Ondanks mijn substantiële bijdrage worden er te weinig van verkocht. Al jaren ben ik een Gezel-roker, de panatella van 'De Heeren van Ruysdael', een quasi-sjieke merknaam die vooral bedacht lijkt om een hoger dan gemiddelde prijs te rechtvaardigen.
Een mooie aanleiding dus om er nu maar eens een punt achter te zetten, achter dat roken, bedoel ik. Ruim dertig jaar lang heb ik blijmoedig de jaarlijkse begrotingen van meneer Kok, Zalm en Bos gesteund met een onwaarschijnlijk bedrag aan betaalde accijnzen, maar een bedankje kon er nooit af. Tabak valt onder de genotmiddelen en in dit calvinistische land werd genieten oogluikend toegestaan, als je bereid was er extra voor te betalen.

Twintig jaar geleden echter werd er een volledig nieuwe insteek gekozen om het roken te ontmoedigen. Het was slecht voor de gezondheid, maar nu niet alleen meer van de roker zelf, maar ook van de meerokers, degenen die zonder accijns te hoeven betalen konden meegenieten van uitgeblazen rook. Hoewel ik de eerste die aan meeroken is doodgegaan nog moet tegenkomen, was dit uit propagandaoogpunt natuurlijk een meesterzet. Ons land herbergt voldoende hypochonders en gezondheidsfreaks om de tevreden roker in het defensief te dringen. Al in de jaren '90 werd je in restaurants, als je bij de koffie een sigaar opstak, geconfronteerd met steels over schouders geworpen dodende blikken.
Toen de anti-rooklobby de wetgever eenmaal over de brug had gekregen, was het hek helemaal van de dam. Rokers werden tot paria's gemaakt, die naar de periferie van de samenleving moesten uitwijken om hun als verderfelijk gebrandmerkte gewoonte bot te vieren, buiten aan de voordeur, hangend uit een raam of op een balkon. Goed om een longontsteking op te lopen.
Maar ja, dit is een achterhoedegevecht. Bij de jongeren is roken eigenlijk geen issue meer. Die hebben de weg gevonden naar andere soorten genotmiddelen van een aanzienlijk minder onschuldig karakter. Mensen kunnen nu eenmaal niet zonder stimulerende middelen. Altijd zoeken zij naar wegen om in trance of in een roes te raken, omdat een dergelijke toestand hun het gevoel geeft dat zij in contact zijn met een hogere werkelijkheid of waarheid, het gevoel dat zij écht leven, of simpel omdat zij het lekker vinden.

Gisteren ben ik aan het afkickproces begonnen. Vier sigaren heb ik gerookt, ongeveer de helft van mijn normale dagrantsoen. In minder dan twee weken bouw ik dat aantal af tot nul, waarvan dagelijks een korte impressie op deze blog.

Waar gaan wij in 't nieuwe jaar naartoe?

2010-01-01T16:09:00.017+01:00

Zoals de spectaculaire groei van de wereldeconomie in de 20e eeuw alleen maar mogelijk was dankzij de onbeperkte beschikbaarheid van goedkope energie, hoofdzakelijk uit olie en later ook gas, zo moet een voortschrijdende beperking in de beschikbaarheid ervan onherroepelijk leiden tot economische krimp. Omdat 'groei' de basis vormt van ons financiële systeem, zal minder beschikbare en/of duurdere energie zich het eerst manifesteren in de financiële markten en een crisis veroorzaken in de kredietverlening.

Colin Campbell, een gepensioneerde Shell-geoloog, en grondlegger van ASPO, voorspelde zodoende al in 1998 in een artikel in 'The Scientific American' een kredietcrisis in het eerste decennium van de 21e eeuw. Aangezien er niet of nauwelijks meer olie geproduceerd kan worden dan nu het geval is (ca. 86 miljoen vaten per dag), producerende landen zelf steeds meer van hun eigen olie gaan verbruiken en er bovendien nieuwe grote afnemers bij zijn gekomen (China, India), gaat de olieprijs de komende jaren met pieken en dalen omhoog. Dit tast de solvabiliteit van westerse banken en bedrijven verder aan, ondermijnt de veerkracht van de economie en beperkt de belastingopbrengsten voor westerse overheden die zich de afgelopen jaren ter bestrijding van de crisis tot recorddiepte in de schulden hebben gestoken.

Daarnaast moet nog de demografische factor genoemd worden. Geïndustrialiseerde, westerse economieën, Japan inbegrepen, hebben een laag geboortecijfer en een aanzwellend leger 65+-ers (babyboomers). De combinatie van teruglopende belastingopbrengsten, een hoge staatsschuld, op termijn stijgende rentes en een toenemend beroep op de - vaak onvoldoende gevulde (US, UK, Italië, Griekenland) - pensioenpotten, garanderen als het ware een verdere verdieping van de kredietcrisis. Het hoge schuldenniveau, zowel van particulieren, bedrijven, als overheden, laat de centrale banken (Fed, ECB, BoE en BoJ) geen andere uitweg, dan 'quantitative easing', d.w.z. de kredietkranen openzetten en alle schulden financieren met uit het niets gecreëerd geld, alle mooie woorden en beloften van bezuinigingen ten spijt.

Omdat de huidige generaties met hun overheden, dankzij goedkope energie en de exponentiële groei die ermee gegenereerd kon worden en niet te vergeten de extra 'bonus' van de globalisering (goedkope arbeid), voor een groot deel op de pof hebben geleefd en overheidssteun als een vanzelfsprekendheid, 'een recht', zijn gaan beschouwen, zal het moeilijk zijn, zoniet onmogelijk, ons welvaartsniveau aan de nieuwe wereldorde aan te passen zonder oplopende inflatie, stijgende werkloosheid en sociale onrust.

Van de kredietcrisis zijn we voorlopig niet verlost, sterker nog, de kredietcrisis wordt een permanent verschijnsel. Doordat de economie niet meer groeit, maar geleidelijk krimpt en de geld-, d.w.z. kredietvoorraad (M3) afneemt, kan de rente op leningen niet meer betaald worden en een groot deel van de leningen zelf ook niet. Schulden die niet terugbetaald worden, zullen uiteindelijk moeten worden afgeschreven. Dat is wat er momenteel en in de toekomst danook op grote schaal gebeurt. Vorderingen 'verdampen' op de balans en banken gaan failliet - in de US failleerden in 2009 1,36 miljoen particulieren, bijna 90.000 bedrijven en 140 banken, waaronder enkele grote. Met onvoorstelbare bedragen aan leningen en garantstellingen proberen overheden het kredietcircus weer op gang te brengen, maar de resultaten zijn pover en de verwachting is dat er in 2010 een nieuwe terugval zal plaatsvinden, zodra de overheid haar stimulerende rol vermindert.

Ik geef toe, dit is een schets van een doemscenario, maar veel beters heb ik niet te bieden. Ik ben ervan overtuigd dat we ons wereldbeeld de komende jaren drastisch zullen moeten bijstellen. Individueel en collectief zullen wij in 'de jaren 10' minder te besteden krijgen. We zullen nu nog bijna onvoorstelbare verschuivingen zien in het machtsevenwicht tussen mogendheden en dat zal niet zonder slag of stoot gaan. Op de financiële markten zullen zich aardverschuivingen voordoen van ongekende orde. Het zal mij niet verbazen, als de euro lang voor het eind van dit nieuwe decennium al weer geschiedenis zal zijn. De droom van onze politieke elite, 'alle Menschen werden Brüder' onder de EU-paraplu, zal in de komende financiële chaos inderdaad niet meer dan een droom blijken en de rol van de politiek en de overheid zal in alle opzichten zwaar onder vuur komen te liggen.
Invoeging 16 februari 2010
- Last chance for Greece
- EU orders Greece to cut deeper.

De politiek en de tot consument getransformeerde burger zijn ten aanzien van dit sombere toekomstperspectief nog in de eerste fase van het Kübler-Ross continuüm van rouwverwerking, ontkenning. De tweede fase, woede, moet nog komen, al lijkt iemand als Astrid Jongerius en haar aanhang daarop soms al een voorschotje te nemen. Niemand, noch de politiek, noch de vakbeweging, lijkt ook maar enig idee te hebben van de eisen die de naaste toekomst stelt aan de inrichting van onze maatschappij en hoe wij als verstandige mensen moeten omgaan met elkaar, onze leefomgeving en de toenemende schaarste aan grondstoffen, energie, water en voedsel. Alle inspanningen lijken gericht op het handhaven van de huidige levensstandaard, al zullen we daarvoor misschien een extra trui moeten aantrekken, de gloeilamp moeten vervangen door spaarlampen en de auto op het stopcontact aansluiten - het geruststellende Al Gore recept.

De transitie van fossiele brandstoffen naar alternatieve energiebronnen zal op een grote teleurstelling uitlopen. Niet alleen is de EROEI (energy returned on energy invested), als we de overheidssubsidies er aftrekken, bedroevend laag, 1 op 1 of zelfs negatief, de noodzakelijke investeringen in infrastructuur zijn van een zodanig astronomische omvang, dat een verstandige overheid er überhaupt niet aan zou beginnen, weggegooid geld. Maar sinds wanneer mogen we van een overheid, waarvan de vertegenwoordigers elke vier jaar gekozen worden, verwachten dat zij 'verstandig' handelt, d.w.z. met oog voor de werkelijkheid en niet voor een schijnbare winst op korte termijn? De burger weet dat er iets niet in orde is en wil dat de overheid daar iets aan doet. De keus voor een oplossing is gevallen op windmolens en de bouw van windparken is voor de burger het tastbare bewijs dat er iets gebeurt. Hij vertrouwt erop dat daarmee de problemen goeddeels van de baan zijn en hij zijn leven op de oude voet kan voortzetten.

Dat we in de komende jaren een serieuze stap terug moeten doen, als eerste van een reeks, daar wil niemand nog aan. Het idee, dat er deze keer geen technologische oplossing voorhanden is om ons beslag op het milieu en de aardse hulpbronnen kunstmatig te verlengen, is een politiek onverkoopbare boodschap en daarom is er ook geen politicus die er zijn lot aan wil verbinden. Liever zetten politici - van andermans geld - de wereld vol windmolens en bedekken ze desnoods de hele Sahara met zonnepanelen om de illusie in stand te houden, dat exponentiële groei in een eindige wereld een haalbare optie is. Tegen de tijd dat de rekening van hun kortzichtige beleid gepresenteerd wordt, zijn zij immers al weer van het toneel verdwenen.

Een realistische visie op zowel de huidige situatie, als wat de toekomst brengen zal, vind ik bij John Michael Greer, 'The Archdruid Report'. Voortbouwend op het werk van de econoom E.F. Schumacher, auteur van o.a. 'Small is beautiful', toont hij met verhelderende analyses de hiaten aan in de klassieke en hedendaagse economische theorieën en ontwikkelt hij een eigen begrippensysteem om de samenhang van natuur, mens en middelen inzichtelijker te maken.
In zijn laatste blogpost van 2009, 'Immodest Proposals' geeft hij op grond van zijn eigen theorie een indicatie voor een herziening van ons belastingstelsel, die een werkelijke bijdrage zou kunnen leveren om de overgang van groei naar krimp soepeler op te vangen.

In de kist vol zure appelen die ik op deze nieuwjaarsdag op uw stoep zet, is de blog van JMG de enige bellefleur, een teken van hoop dat moed geeft om door de rest heen te bijten.

Wie huurt verzuurt, wie koopt wanhoopt

2009-11-08T17:46:00.013+01:00

In de zaterdagcolumn van Frank Kalshoven in de Volkskrant van 7 november, 'Een stevig plan voor de huizenmarkt', prijst hij het boekje 'Hervorming van de Woningmarkt' van Taco van Hoek aan met 'iets slimmers verzinnen zal niet meevallen'.
Taco, voormalig onderdirecteur van het CPB, is directeur van het Economisch Instituut voor de Bouwnijverheid (EIB). Hij stelt dat de woningmarkt zo rot is als een mispel en wil die een nieuw, stevig fundament geven. De sociale huurmarkt is volledig scheefgegroeid: 40% van alle sociale huurders - ca. 1 miljoen huishoudens - huurt 'scheef'. Ten opzichte van hun (gestegen) inkomen wonen ze te goedkoop en tegelijk zijn er lange wachtlijsten voor goedkope, sociale huurwoningen. De markt voor koopwoningen is ook volledig verstoord. Door de hypotheekrenteaftrek blijven de huizenprijzen hoog. Dat leidt tot hogere hypotheken en dus meer belastingaftrek. Afschaffing daarvan heeft allerlei nare bijeffecten.
In zijn boekje stelt Taco voor, wat de sociale huurders betreft de inkomenstoets niet alleen aan het begin, maar bijv. jaarlijks toe te passen. Wie meer gaat verdienen, gaat meer huur betalen. Voor een groot deel (85% van het sociale woningbestand is eigendom van corporaties) zouden die hogere huuropbrengsten ten goede komen aan de woningcorporaties.
Voor de koopsector ziet Taco de annuïteitenhypotheek als oplossing. Voor de koper blijven de maandtermijnen gedurende de hele looptijd dezelfde, maar in het begin bestaan die hoofdzakelijk uit rente en aan het eind hoofdzakelijk uit aflossing. Zodoende hebben nieuwe kopers een aanzienlijk hoger belastingvoordeel, dan degenen die al jaren in hun huis wonen.
Conclusie van Kalshoven: 'Ja, door deze hervormingen gaan scheefhuurders meer voor hun woning betalen. Ja, (gesettelde) huiseigenaren gaan meer belasting betalen. Maar de woningmarkt knapt er behoorlijk van op, de schatkist wordt ontlast, en dat alles zonder onoverzienbare overgangsproblemen.'

Maar is dit nu wel echt zo slim als het op het eerste oog lijkt? In de economie hangt alles met elkaar samen. Wat in de loop van vele jaren is scheefgegroeid, is scheefgegroeid in een bepaalde context van economische verhoudingen die gaandeweg en houtje-touwtje zijn vastgelegd in wet- en regelgeving. Als je de scheve tuipalen van de woningmarkt weer recht probeert te zetten, trek je in andere sectoren van de economie de boel omver.
Misschien lijken de overgangsproblemen beperkt tot de woningmarkt als zodanig te overzien, de maatschappelijke gevolgen zullen dat zeker niet zijn.
In de eerste plaats, het meest concrete gevolg van deze voorstellen is dat er uiteindelijk miljarden aan besteedbaar inkomen worden afgeroomd. Een deel komt bij de woningcorporaties terecht en via deze grotendeels in de schatkist en een ander deel vloeit er rechtstreeks in. Het geld dat daarmee aan de huishoudens onttrokken wordt, leidt tot krimp in de 'echte' economie. Miljoenen huishoudens krijgen minder te besteden, de detailhandel en bedrijven in het algemeen zien hun omzet dalen en daardoor nemen zelfs de btw-opbrengsten voor de staat af!
In de tweede plaats is het de vraag of het gebrek aan doorstroming in de huidige woningmarkt wel vooral een financiële achtergrond heeft. Misschien zijn mensen gehecht aan hun buurt of blijven ze liever zitten waar ze zitten, omdat hun kinderen er naar school gaan. Een forcering van de doorstroom door de overheid mag misschien de mobiliteit verhogen, het leidt onherroepelijk tot minder sociale cohesie in buurten en wijken, tot meer verloedering, onveiligheid en misschien zelfs ghettovorming - 'prachtwijken', zoals die tegenwoordig worden genoemd.

Wat Taco voorstelt, zijn technische oplossingen voor in tientallen jaren gegroeide omstandigheden, die vanuit een ideologische achtergrond vooral door planners en beleidsmakers tot probleem worden bestempeld. Het is een rationele benadering van zaken die in wezen politiek zijn en daarom onoplosbaar. Als er al sprake is van een probleem, dan moet dit niet bij de woningmarkt zelf worden gezocht, maar bij de politiek en daarmee bij de links en rechts subsidiërende en regulerende overheid.
De overheid pretendeert het welzijn van de burger 'hoger' te kunnen maken, maar maakt die pretentie niet waar, mede omdat de politiek de criteria voor 'welzijn' steeds oprekt. Een bewegend doel is moeilijk te raken en daarom is er steeds meer geld voor nodig, al was het maar om de schijn te kunnen ophouden. In tijden van economische voorspoed kan een overheid voldoende geld aantrekken om haar stokpaardjes te berijden. Dan wordt een onrendabele Betuwelijn aangelegd, het onderwijs krijgt de ene 'verbetering' na de andere voor zijn kiezen en de sociale woningbouw wordt gestimuleerd en ver onder de kostprijs verhuurd - zoals Taco stelt: 'De marktwaarde van de gemiddelde corporatiewoning is 150.000 euro, de contante waarde van de netto huuropbrengsten gemiddeld slechts 40.000 euro.'
Maar de tijden van voorspoed zijn voorbij. Alle westerse economieën zijn in de rui en zullen de komende jaren nog menige veer moeten laten. Overheden op alle niveaus worden nu geconfronteerd met de gevolgen van hun ongebreidelde stimuleringsdrift. Een pas op de plaats is niet genoeg, zij zullen een aantal stappen terug moeten doen en in eigen vlees moeten snijden. Hun inkomsten lopen terug (opbrengst belastingen), hun uitgaven stijgen (rente staatsschuld, ww, aow, marktstimuli) en het verhogen van belastingen zal op maatschappelijke weerstand stuiten.

Wie onder zulke omstandigheden voorstelt - ook al gaat dat geleidelijk - de huren te verhogen en de financiering van koopwoningen aanzienlijk duurder te maken, is volgens mij niet slim, maar een politieke nitwit en van God los. Bovendien zijn Taco's voorstellen volstrekt overbodig. Als overheidssubsidies opdrogen, zullen corporaties zelf de huren wel moeten verhogen, anders gaan ze uiteindelijk over de kop. En dalende huizenprijzen en hogere rentes, tezamen met de onwil (lees: het onvermogen) van banken om te lenen zullen de scheve verhoudingen op de woningmarkt vanzelf weer rechttrekken in een golf van faillissementen. Dat wel.

Tijl Scheerspieghel

2009-11-01T18:05:00.007+01:00

Je kunt van Dirk zeggen wat je wilt, maar iemand die - op Nederlandse bodem nog wel - in enkele tientallen jaren uit het niets een miljardenimperium weet op te bouwen, is niet zomaar iemand. Zeker niet, als hij in z'n eentje een kwart provincie van werk voorziet en een overwegend agrarische streek een culturele impuls weet te geven, die de bewoners met plaatsvervangende trots vervult. We doelen op een stadion met een nationaal kampioenselftal en een museum voor moderne, figuratieve kunst, nog afgezien van de opvallende architectuur die hij in het platte polderland introduceerde.

Voor de supporters van AZ is Dirk een held, voor het merendeel van de streekbewoners, die naast de werkgelegenheid die de bank verschafte ook nog eens profiteerden van de uitgaven van 150.000 bezoekers per jaar van het museum, voor die is hij ook een held en voor zijn personeel, dat nu verwezen naar het UWV, toch als één man achter hem blijft staan, heeft de figuur Dirk Scheringa heroïsche proporties aangenomen. Blijkbaar wist hij anderen te inspireren, blijkbaar wist hij met de mensen in zijn snel expanderende bedrijf al die jaren een persoonlijke relatie te onderhouden, zodat ze hem als mens bleven waarderen en hem, ondanks zijn rijkdom, bleven beschouwen als "een van ons". Vergelijk dat eens met het persoonlijke profiel van een doorsnee bankier. Een feodale kwast als Rijkman Groenink kon iedereen bij dé Bank op het laatst wel dooien.

Dirks klanten waren voor het grootste deel ook met hem ingenomen. Hij berekende een van de laagste rentes in de markt en gaf een van de hoogste. Voor zijn val had hij zodoende een marktaandeel van 17% van alle leningen en gaf daarmee de grootbanken het nakijken. Ongetwijfeld beschouwden zijn collega's aan de Zuid-as hem als een 'peen in die es' en groot was danook de ontsteltenis, toen Dirk Gerrit - ook een Noordhollander - wist over te halen voor hem te komen werken. Dat leek een enorme opsteker voor Dirk, maar uiteindelijk luidde het zijn ondergang in, want hij ontsteeg daarmee aan de provinciale beslotenheid, betrad het nationale schouwtoneel en viel ten prooi aan de aandacht van de landelijke media.

Aanvankelijk werd de loftrompet gestoken. Ondanks alles was hij eenvoudig gebleven. Onder zijn bankierspak droeg hij altijd nog geitewollen sokken en zodra hij thuiskwam - op de boerderie, schoot hij direct de klompen aan. De successen van 'zijn' AZ straalden op hem af, maar hij bleef er zo bescheiden onder en meer van zulke Privé-babbel. Later werd de tune echter overgenomen door een dwarsfluit en een jammerhout, al bleef hun klaagzang achtergrondmuziek zolang er Zalm in de vijver zwom.
Dirk voelde zich er kiplekker onder en kreeg plezier in alle media-aandacht. Toen de kredietcrisis uitbrak en Fortis omviel, schiep hij er zichtbaar genoegen in dat hij nu ook bij de grote jongens gerekend werd - tot zijn eigen verbazing eigenlijk, al kon hij bij die gelegenheid niet nalaten op te merken dat zijn Bank geen last van de crisis had - en toen het later nog erger werd en ING en Aegon staatssteun moesten vragen om overeind te blijven, bood hij zelfs ruimhartig aan DSB een jaartje te willen verlaten om als crisisminister orde op zaken te stellen.

Zoals ik al eerder schreef, was dit het moment waarop hij zijn hand overspeelde. Niemand zat op hem te wachten, zeker de politiek niet. Sindsdien bleek dat DSB er lang niet zo florissant voorstond als (bijna) iedereen had gedacht. DSB was 'onzorgvuldig' geweest, had consumenten te hoge kredieten verstrekt, daar een pak 'onnodige' verzekeringen bovenopgestapeld en nu raakten die mensen in de betalingsproblemen.
'Onzin,' zei Dirk aanvankelijk. 'Wij kijken heel goed naar de kredietwaardigheid van onze cliënten. Van de tien aanvragen wordt er maar één geaccepteerd.' Waarschijnlijk was dat ook zo. Als kredietverschaffer wil je je geld uiteindelijk terughebben, met rente. Bovendien had Dirk de kredietcrisis zien aankomen. De DSB had zich nooit aan Amerikaanse hypotheekobligaties gewaagd en van tevoren zijn buitenlandse risico's geëlimineerd. In dat opzicht was hij verstandiger geweest dan alle topbankiers en economen bij elkaar en ook vooruitziender dan Wellink en Bos, die nu nog steeds verkondigen, 'dat in 2007 niemand de crisis kon zien aankomen.' Duh, de blogosphere gonsde ervan.

Toch is Dirk slachtoffer geworden van diezelfde kredietcrisis, zij het indirect. Hij had zijn zaken dan wel op orde, maar hij had er niet op gerekend dat de credit crunch hem de das om zou doen. Hij kon zelf niet meer voldoende lenen. Bovendien ging dat deel van zijn klanten dat tot dan toe net het hoofd boven water had kunnen houden nu kopje onder en tenslotte daalden de huizenprijzen aanzienlijk, waardoor de waarde van Dirks onderpanden kelderde. De AFM stortte zich op de 'slechte' leningen en de Nederlandsche Bank constateerde dat de solvabiliteit van DSB snel verslechterde en kneep op haar beurt het bankkrediet af. Eén losse flodder van Lakeman en DSB viel om.

Is Dirk nu een boef? Dirk is een ondernemer. Als hij iemand een lening gaf, bekeek hij het risico. Dat kon hij blijkbaar goed beoordelen, anders was hij niet zo succesvol geweest. In twijfelgevallen vraag je extra garanties. Dan verkoop je iemand een verzekering om je risico af te dekken, bijv. een koopsompolis. Dat doen alle banken, niet alleen DSB. Denk aan de de woekerpolisaffaire, waar de grootbanken en verzekeraars in veroordeeld zijn.

In onze, grotendeels op sprookjes gebaseerde verzorgingsmaatschappij heeft de overheid zich de rol van Robin Hood toegemeten, stelen van de middenklasse, een deel van de buit aan de strijkstok hangen en de rest verdelen onder de armen. Niet letterlijk natuurlijk, maar met mooie gebaren - prachtwijken! Het Robin Hood model is zó algemeen geaccepteerd, dat zowat iedereen staatssteun vanzelfsprekend vindt en die zelfs als een 'recht' beschouwt.
Ook van ondernemers wordt geëist, dat ze zich aan dit heersende model conformeren. Winst maken mag niet hun enige oogmerk zijn, zij moeten het welzijn van hun klanten voor ogen houden en zich verantwoordelijk gedragen, anders kunnen zij achteraf ter verantwoording worden geroepen en meestal kost dat hun veel geld. Neelie Kroes heeft zich ontpopt als een hedendaagse, zij het wat rimpelige Maid Marian en op nationaal niveau vertoont Wouter Bos zich graag in Robin Hood outfit met de toezichthouders van DNB, AFM en NMa als zijn 'Merry Men'.

Dirk is een ondernemer van de oude stempel en als zodanig past het jagerspakje van Robin Hood hem niet. Hij opereerde liever in de vele vermommingen van Tijl Uylenspieghel. Tijl was een schelm. Om te voorzien in zijn levensonderhoud appelleerde hij aan algemeen menselijke eigenschappen, hebzucht, goedgelovigheid en domheid. Mensen die hij erin liet lopen, waren een beurs of een gebraden kip armer, maar niemand had medelijden met hen. Ze werden uitgelachen, het was hun eigen stomme schuld. Maar dat was in een tijd dat er nog geen staatssteun bestond en ieder werd afgerekend op zijn eigen beslissingen.
Wij, die zijn opgegroeid in de sprookjeswereld van Robin Hood, waarin de gevolgen van eigen onvermogen voor een groot deel op de gemeenschap kunnen worden afgewenteld, zijn snel geneigd de Tijl Uylenspieghels te veroordelen, maar veroordelen we dan niet tegelijk onszelf tot een staat van maatschappelijke onnozelheid.