Drie realisten

Van de goeroes en fundmanagers die regelmatig via interviews en presentaties de toestand in de (financiële) wereld doornemen, vind ik er maar drie voor 100% geloofwaardig: Hugh Hendry, Marc Faber en Kyle Bass.
Hugh is de man die gevoel voor humor combineert met een inktzwarte kijk op de toekomst. Helaas is hij voor non-native speakers in interviews moeilijk te volgen door zijn zware Schotse accent, maar gelukkig zijn er genoeg mensen die zijn woorden in gewoon Engels op internet zetten. Hij is super-scherp en prikt alle blabla genadeloos door.
Marc is een cijferfetisjist. Bedragen, aantallen en datums lepelt hij moeiteloos op om zijn statements te onderstrepen en die zijn niet bedoeld voor economen met een bord voor hun kop. Evenals Hugh, ziet Marc het ook niet goed aflopen met de wereld. Daarvoor is er teveel schuld en ontbreekt het de politieke leiders aan moed en aan wil om de 'schuldigen' daarvoor te laten bloeden. Ze wentelen de gevolgen liever af op de massa.
Maar de meest 'straighte' van de drie is Kyle. Hij redeneert rustig en helder en heeft niet veel woorden nodig om uit te leggen waar de klappen gaan vallen en waarom. Daar is weinig tegenin te brengen. Zijn laatste interview - End of the Debt Cycle, is op zijn blogpagina te vinden, samen met de niet te missen news letter: The Central Bankers' Potemkin Village, en anders ook op deze pagina van Zero Hedge.

Alledrie zijn zij nuchtere realisten, erop uit om iets te verdienen aan de domheid en de emoties van anderen. Die anderen zijn dan vooral politici en hun economische adviseurs, die koste wat kost (voor rekening van de belastingbetaler) proberen, niet alleen Griekenland, maar het hele, onder onvoorstelbare (gok)schulden bezwijkende monetaire stelsel van de Westerse wereld overeind te houden met biljoenen aan ongedekte, nieuwe leningen van de Centrale Banken en het IMF. [Pas op: geld lenen kost geld!]
Hoewel de goegemeente gefocust is op de eurozone, Amerika en in het verlengde daarvan China - de laatste hoop, kijken zij alledrie naar Japan. Daar gaat volgens hen de bijl het eerst vallen, misschien volgend jaar al. Ruim vóór die tijd is het voor iedereen zaak zijn spaargeld in veiligheid te brengen - koop fysiek edelmetaal als hedge tegen geldontwaarding - en zich te realiseren dat nominale pensioenen in de loop van luttele jaren qua koopkracht nauwelijks nog wat zullen voorstellen.

En voor wie de rechttoe-rechtaan 'gloom and doom' allemaal teveel wordt, Mark J. Grant van Out of the Box is heel lezenswaardig als je van een beetje ironie houdt.

De geschiedenis rijmt

Op 9 april 1944 drukte de New York Times een toespraak af van de toenmalige vice-president van de Verenigde Staten, Henry A. Wallace. Die toespraak - hieronder weergegeven - was, aan de vooravond van de invasie in Normandië, gericht tegen de pro-Duitse lobby in de VS zelf, die op allerlei manieren de Amerikaanse publieke opinie trachtte te mobiliseren tegen een Europees avontuur.
Nu, zeventig jaar later, is die toespraak - met enige aanpassing, gezien de context - onverkort van toepassing op de EU, althans op de in mijn ogen onzalige poging van de eurocraten, zogenaamd om de euro te 'redden', de bevolking van Europese, nationale staten versneld een corporatistische superstaat door de strot te duwen en hun de democratische zeggenschap over hun eigen financiële beleid te ontnemen.

Vertaling/bewerking:
Een echt gevaarlijke eurocraat… is een persoon die in Europa op een Europese manier wil doen wat Mussolini (in de jaren '20) in Italië deed op de Italiaanse manier. Een eurocraat vermijdt bij voorkeur het gebruik van geweld. Zijn geijkte methode is het vergiftigen van de openbare nieuwsbronnen. Voor een eurocraat gaat het er nooit om het publiek zo goed mogelijk op de hoogte te brengen van hoe de zaken er werkelijk voorstaan, maar om de berichtgeving zo in te kleden dat het publiek ertoe verleid wordt de eurocraat en zijn aanhang meer geld en meer macht toe te kennen…

Eurocraten kun je altijd makkelijk herkennen aan het feit dat zij de waarheid en de feiten opzettelijk verdraaien. Hun mediapropaganda sluit bij voorbaat elke niet-keynesiaanse oplossing (nog meer geld naar de banken) uit en doordat zij groeiend verzet onder de bevolking tegen opgelegde bezuinigingen afdoen als een bedreiging van het Europese ideaal (waarmee ze de EU, hún bureaucratisch Walhalla, bedoelen)…

Maar altijd en overal pik je hen er zo uit door het appél dat zij constant doen op de onomkeerbaarheid van eerder (door hén) genomen besluiten en door hun neiging in te spelen op gevoelens van angst en grootheidswaan bij verschillende groeperingen om zo hun eigen macht te versterken. Zij gaan prat op hun Europese gezindheid, maar voor hún EU zijn zij bereid elk democratisch grondrecht op te offeren. Zij eisen vrij ondernemerschap, maar ze zijn de spreekbuis van het grote geld en de gevestigde belangen. Hun uiteindelijke doel, waar al hun bedrog op gericht is, is zich meester te maken van de absolute macht, zodat zij in een corporatistische EU, waarin de macht van overheid en bedrijfsleven in één hand ligt, de gewone man voorgoed aan zich kunnen onderwerpen.

Toespraak Henry A. Wallace:
"The really dangerous American fascist... is the man who wants to do in the United States in an American way what Hitler did in Germany in a Prussian way. The American fascist would prefer not to use violence. His method is to poison the channels of public information. With a fascist the problem is never how best to present the truth to the public but how best to use the news to deceive the public into giving the fascist and his group more money or more power...
The American fascists are most easily recognized by their deliberate perversion of truth and fact. Their newspapers and propaganda carefully cultivate every fissure of disunity, every crack in the common front against fascism...
But always and everywhere they can be identified by their appeal to prejudice and by the desire to play upon the fears and vanities of different groups in order to gain power. They claim to be super-patriots, but they would destroy every liberty guaranteed by the Constitution. They demand free enterprise, but are the spokesmen for monopoly and vested interest. Their final objective, toward which all their deceit is directed, is to capture political power so that, using the power of the state and the power of the market simultaneously, they may keep the common man in eternal subjection." (Bron: Zero Hedge, William Banzai 7).

Out of the Dragon's Den

Governments all over the world seem caught between the proverbial rock and a hard place. They're like the wanderer who realises that at the latest fork in the road he took the wrong turn and is now on the road to perdition. There's no going back, as he's beyond the point of no return. His means of survival will run out long before he'll reach the Last Homely House in the foothills of Debt Cliff Mountain, and he'll perish on the road in agony.
Before him looms the curtain wall at the other side of the Financial Abyss that is opening at his feet and widening fast. If he's desperate enough, he'll try to jump the gap. He's damned if he does and damned if he don't.

That's the situation our politicos and central bankers are facing when they gather in Frankfurt, in Threadneedle Street and inside the Marriner Eccles Building. They're scared to death by the Hydra of the ever developing credit crisis, but they're convinced they're holding the key to salvation: ink! By printing a Great Wall of Money, they expect to be able to bridge the gap and goad their sagging economies beyond the Marshes of Insolvency into the Land of Growth and Prosperity, if not for the commoners, then at least for the 1%. In the meantime, they're enjoying themselves by kicking empty ink cans farther and farther down the road.

In doing so, to their and our peril, they're acting in disregard of the dire warnings of the Financial Wizard of Teutonia. He's been waging a life-long war on the Inflatable Dragon, whose fiery breath once laid waste to Teutonia's lush valleys and scorched its wheel-barrows of paper money into heaps of smouldering resentment.

Now, what shall WE do? The destructive powers that are unleashed are too overwhelming to face head-on. There's no need for heroism, though. I think it will pay to keep one's head down and to put one's possessions away in a safe place, out of reach of the greedy clutches of the governing class and beyond the range of the creeping brood of the Keynesian dragon. Then, wait out the Storm.

This story was first published at Google+ - see my Profile.

Madonna: People have nothing to eat in Greece

Jason Heppenstall beschrijft wat hij meemaakt, nadat hij met zijn gezin geland is op een Griekse luchthaven, op weg naar hun vakantiebestemming.
... the country had descended into a state of lawlessness.
Na een wilde taxirit bereiken ze tussen relschoppers en charges van de oproerpolitie ternauwernood veilig hun hotel.

In een tweede artikel geeft Jason een wat realistischer beeld van het leven in het huidige Griekenland.
Greece: A traveler's perspective.
Daarin schetst hij hoe de Grieken zelf - met name die van buiten de grote stad - tegen de "crisis" aankijken. Ze blijven er nogal laconiek onder. Athene heeft aan het euro-avontuur een prachtige metro overgehouden en ach, nu wordt het weer tijd voor de drachme.
Aan vers voedsel is geen gebrek en met de werkloosheid - officieel boven de 20% - valt het in de praktijk ook nogal mee, als je een ww-uitkering krijgt en daarnaast het gewone werk doet dat gedaan moet worden.

Het zou beter zijn, als Griekenland uit de euro stapte, zeker voor de gewone man, maar daar wil de Griekse elite niet van weten. Voor hen is het euro-lidmaatschap veel te lucratief om zomaar op te geven.

So Greece has a lot of natural capital, is thinly populated, and has a bountiful supply of free energy in the form of sunlight. Why doesn’t it just declare itself bankrupt, devalue its currency, and get on with life (and get to keep the goodies, such as that nice metro system)? Life would be a lot easier without all that debt, plus the tourists would return because it would be much cheaper for them to be there. Well, the reason it doesn’t do an Iceland is because it’s not allowed to by its ruling political classes aka the Comedians, who are clients of the Eurozone central powers. Germany won’t allow it because of the feared domino effect which will result in quite a few northern European banks disappearing in puffs of smoke.

De meeste Grieken wachten intussen rustig af en gaan gewoon door met leven. Het opblazen van geldautomaten past naadloos in het dagelijkse patroon. De rijke bovenlaag leeft van ECB-subsidies, betaalt geen belasting en stalt de buit in Zwitserland, de gewone man neemt noodgedwongen zijn toevlucht tot grovere middelen.

Cijfermanipulatie

Dat overheden hun cijfers oppoetsen, is een bekend fenomeen. Werkloosheidspercentages, de daling van de huizenprijzen en de prijsinflatie vallen doorgaans wat mooier uit, dan de werkelijkheid doet vermoeden. Ook banken maken zich er schuldig aan. In deze tijden van economische neergang hebben zij van de toezichthouders alle ruimte gekregen om hun lijken stijf in de kast te houden, off balance sheet, en om hun papieren verliezen te verhullen door ze niet tegen marktwaarde - marked to market - maar voor de nominale waarde op hun balans op te voeren - marked to fantasy.
Dat dit er op den duur toe geleid heeft, dat zij elkaar voor geen cent meer vertrouwen en weigeren elkaar geld te lenen, bang dat hun counterparties de leningen niet terug kunnen betalen, is sinds de klap van 2008/09 maar al te duidelijk. Dat gat hebben de centrale banken moeten opvullen om het financieringscircuit draaiende te houden.
En onlangs bleek bovendien, dat de megabanken de rentepercentages, waartegen zij elkaar onderling geld leenden, jarenlang gemanipuleerd hebben, het LIBOR-schandaal - een hoofdpijndossier voor de komende jaren.

Maar ook industriële bedrijven maken zich aan cijfermanipulatie schuldig. Het is bekend dat de auto-industrie op z'n gat ligt. Door de onzekerheid onder consumenten over hun toekomstige financiële positie (oplopende werkloosheid, overheidsbezuinigingen, pensioenkortingen), worden er wereldwijd aanzienlijk minder nieuwe auto's verkocht. Zelfs in China (Hong Kong) is de verkoop in het allerexclusiefste segment nagenoeg tot stilstand gekomen.
Vlak voor de presidentsverkiezingen in Frankrijk kondigde Peugeot aan een fabriek te moeten sluiten en 8000 man op straat te zullen zetten. Voor NedCar dreigde hetzelfde.

UPDATES
dft, 2 aug. - Massaontslagen auto-industrie op komst.
ZH, 20 aug. - The demise of the car.
ZH, 10 sept. - General Motors loses over $49,000 on every Chevy Volt
The Washington Free Beacon, 10 sept. - Pentagon buying Chevy Volts to 'green up' military
FT, 18 sept. - Europe woes persist for leading carmakers - Ford sales down 29% YtD
FT, 21 sept. - Europe's car crisis spreading

Autofabrikanten weten niet hoe aantrekkelijk zij hun verkoopvoorwaarden moeten maken - gratis financiering, hoge inruilwaarde, allerlei extra's - om alsjeblieft maar wat te kunnen verkopen. Behalve de Duitsers, lijkt het. BMW draait als een tierelier. Niet dus.

De Volkskrant bericht vandaag: BMW verkoopt meer auto's, in het tweede kwartaal 2012 wel 5% meer dan het jaar daarvoor. De omzet steeg daardoor met 7%, maar de winst lag 28% lager dan vorig jaar.
Hoe flikken die Duitsers dat toch, meer auto's verkopen, waar de concurrentie fabrieken moet sluiten? De verklaring ligt in "channel stuffing", je dealers opzadelen met een steeds grotere voorraad. Om aannemelijk te maken dat het om "verkochte auto's" gaat, moeten de dealers hun voorraad bovendien een kentekenregistratie geven en wat niet bij de dealers naar binnen geschoven kan worden, wordt door de fabrikant zelf op kenteken gezet.

Dat het niet om kleine aantallen gaat, bericht Zero Hedge: 30% van de Duitse autoverkopen is fake! Inmiddels staan er in een halfjaar tijd (t/m juni 2012) zo'n half miljoen onverkochte, geregistreerde Duitse auto's in de showrooms. Dat is meer dan de hele Spaanse markt voor nieuwe auto's.

UPDATE
ZH, 3 dec. 2012 - GM Channel Stuffing WTF! Dealer voorraden november: bijna 800.000.
ZH, 4 dec. - Chart, The unprecedented implosion of European car sales. Peugeot bailed out by French govt.
ZH, 18 mrt. 2013 - Where channel-stuffed German cars go die. De foto spreekt voor zichzelf.

Brief aan een Italiaanse relatie

Het begint nu toch wel spannend te worden in euroland en ook in het laarsvormige deel ervan.
Ik las dat de oudste bank van Italië, Monte dei Paschi, staatssteun gevraagd heeft en dat Silvio openlijk over terugkeer naar de lira speculeert. Ook Bossi en Beppe Grillo dragen de euro geen warm hart toe en met name de laatste is in de peilingen bezig aan een politieke opmars.

Eind deze week is er een eurotop van de drie musketiers, Monti, Rajoy en Hollande, met hun betaalmeesteres, Merkel. Het trio stuurt erop aan de schulden van alle eurolanden op één hoop te gooien en de rentebetaling en aflossingen te spreiden, of met euro-obligaties, of met geld uit allerlei fondsen, die dan door de ECB gevuld zouden moeten worden, want buitenlandse investeerders, China, Japan en de oliesjeiks, hebben zich even teruggetrokken. Zij schatten het risico dat de eurozone uit elkaar valt, vrij hoog in.
Bovendien wil het trio, dat de ECB direct steun gaat verlenen aan insolvabele banken in plaats van via de Centrale banken van hun landen. In het laatste geval staan zij er zelf garant voor, in het eerste geval zou de ECB het risico dragen en daarmee de hele eurozone.
Merkel en haar minister van financiën, Schaeuble [der Spiegel: interview], hebben daar al drie keer hardop 'Nein!' tegen geroepen, maar het trio, gesteund door Lagarde van het IMF en door de EU-clowns, Baratzo en Butthead, willen van geen opgeven weten. (Dus zegt 'La Signora No' het nog maar eens: 'Over my dead body!', waarop Monti dreigt: 'Eurobonds, of ik treed af!', maar die uitspraak slikte hij kort daarop weer in.) - Lees ook: der Spiegel: Nieuws uit Los Cabos - de druiven zijn zuur.
De kans dat Merkel er nu op de top alsnog mee instemt, is absoluut nihil. Zij voelt de hete adem van de Duitse kiezer en van de Duitse Centrale bank in haar nek en bovendien is het Verfassungsgericht momenteel bezig te beoordelen, of het ESM - het Europees Stabiliteits Mechanisme - wel strookt met de Duitse grondwet.
Het ESM zou op 1 juli ingaan, maar door de actie van het Verfassungsgericht moet dat nu enkele weken worden uitgesteld en dat betekent dat er voorlopig geen ESM is en dat er per 1 juli via dat kanaal geen leningen kunnen worden verstrekt.

De Duitsers staan een andere "oplossing" voor. Zij willen dat alle eurolanden een deel van hun fiscale zelfstandigheid opgeven, zodat de ECB en uiteindelijk dus de Duitse regering toezicht kan houden op de begrotingsdiscipline van alle andere eurolanden. Daar is Hollande echter weer mordicus tegen, want die weigert de Franse soevereiniteit over te dragen aan Berlijn. Hij wil van de schulden af en een lagere rente bij het maken van nieuwe schulden, maar geen "men in black" over de vloer. Hollande vindt dat Duitsland daar de kosten van moet dragen. Hij noemt dat "solidariteit".

Waar het kwartet het wel over eens is geworden, is om 1% van het GDP van alle eurolanden tezamen uit te trekken voor hulp aan de banken. Dat komt neer op 130 miljard euro, maar waar dat geld vandaan moet komen is nog nergens aangegeven.
Waarschijnlijk moet de ECB dat uit zijn hoed toveren, maar een dergelijk bedrag is bij lange na niet genoeg om de eurocrisis te bezweren. De ECB heeft in december en februari in totaal al een biljoen euro aan zuidelijke banken geleend - voor 3 jaar tegen 1% rente. Spaanse en Italiaanse banken hebben daar Spaanse en Italiaanse staatsobligaties van gekocht, die nu de rentes zo zijn opgelopen, diep in het rood zijn gezakt. Hun financiële positie is daardoor nog verder verslechterd en nu doen al geruchten de ronde, dat er op korte termijn nog eens 2 biljoen euro extra nodig is. Dat is het bedrag - grotendeels in US$ - dat de Europese banken in de komende twaalf maanden aan leningen moeten aflossen.

Wordt het niet tijd dat onze politici stoppen met al hun vruchteloze interventies op kosten van de belastingbetalers en insolvabele banken gewoon failliet laten gaan? Uiteindelijk zal dat er toch van komen. Insolvabele overheden zullen dan uit de euro moeten stappen.
Telegraph: The benefits of selective eurozone default.

Intussen is de bankenmalaise in Spanje zo hoog opgelopen, dat de Spaanse regering gisteren maatregelen heeft genomen om de uitstroom van euro's uit Spaanse banken naar noordelijke banken een halt toe te roepen. Grieken, Spanjaarden en Italianen halen hun rekeningen bij hun eigen banken leeg en brengen het geld naar Zwitserland, maar schrijven het ook over op Duitse en Nederlandse rekeningen. Daardoor raken steeds meer banken in zg. "knoflooklanden" nog dieper in de problemen.

Laatste nieuws, 28 juni: Bankia genationaliseerd - getaxeerde waarde van dit Spaanse bankenconglomeraat: 13,65 miljard euro negatief! De 10-jaarsrente op Spaanse staatsleningen is inmiddels weer boven de 7% gestegen, een onbetaalbaar hoog percentage voor een land met een krimpende economie en 25% werkloosheid.

Wat in Spanje gebeurd is, staat ook Italië te wachten en het is allesbehalve ondenkbaar dat het euroblok aan de vooravond staat van een splitsing. Veel analisten denken dat er dan een sterke noordelijke en een zwakke zuidelijke euro komen, maar ik acht dat zo goed als uitgesloten. Elk land gaat weer terug naar zijn oude munt, want wie wil een toch vrij rampzalige situatie nog complexer maken door met andere schuldenlanden in één devaluerende muntunie te blijven zitten?
Als de lamme de blinde helpt en andersom, hebben beiden daar baat bij, maar partners die allebei lam én blind zijn, kunnen weinig voor elkaar betekenen.

Wat er in zo'n geval gebeurt is dat alle banken in een land een week sluiten; dat alle rekeningen - ook die van pensioenfondsen - van euro's naar een nieuwe munt worden omgezet en dat die nieuwe munt in de noordelijke landen dan in waarde stijgt en die in zuidelijke landen daalt, in Griekenland met meer dan 50%, in Spanje met zo'n 30% en in Italië, zeg, met een kwart.
Dat betekent dan, dat je van elke 1000 euro die je nu op je rekening hebt staan, in koopkracht een waarde van 750 euro overhoudt, uitgedrukt in 1000 nieuwe lire.

Ik zou zeggen, als je ziet dat het die kant opgaat, doe je voordeel met deze wetenschap.

• Voorlopig resultaat van de 19e eurotop - 28/29 juni 2012: Testosterone Pit: The Big Blink?
• Der Spiegel: Merkel's tactical victory: Smart concessions from a seasoned negotiator.
• ZH - Verontwaardiging in Duitsland: Kans op euro-referendum groeit.
• Bruce Krasting: Devalue the euro? - Het lijkt de enig overgebleven optie die mogelijk werkt.
• En lest best: Nigel Farage (MEP) tot Van Rompuy en Barroso: Jullie zijn volstrekt ongeloofwaardig.

Will Germany be the first to ditch the euro?

UPDATE 6 Juli 2012
Finland trekt een streep in het zand - Zonodig verlaten wij het euroblok.

UPDATE 8 augustus 2012
Interview with Roger Bootle, who won the Wolfson Prize for developing a practical plan to dissolve the eurozone. Bootle beschouwt het als de enige mogelijkheid om landen die nu onder de euro dreigen te bezwijken, weer uitzicht te bieden op economische groei.

De Duitsers worden boos

De Duitse minister van financiën steekt zijn irritatie over het Griekse ontwijkgedrag niet langer onder rolstoelen of banken. Hij weigert de Grieken nog verder tegemoet te komen. Niet nog meer leningen, eerst zullen zij een begin maken met het nakomen van hun eerder gedane beloften: er moeten 150.000 ambtenaren ontslagen worden, staatseigendommen geprivatiseerd, de lonen nog eens 11% omlaag en de pensioenen en uitkeringen ook.

De net aangetreden regering, die de kiezers beloofd heeft over de Trojka-eisen te gaan onderhandelen en direct een verlenging van twee jaar extra had gevraagd, maakt weinig aanstalten om aan de eisen te voldoen. Premier Samaras heeft zich een week in een ziekenhuis verschanst na een vrij onbenullige oogoperatie en de minister van financiën kreeg opeens last van buikpijn en aanvallen van duizeligheid. Waarschijnlijk had hij zich over de rand van de Griekse schatkist gebogen en te lang in het gapende, zwarte gat gestaard.
'The men in black' van de Trojka stonden al klaar om maandag naar Athene te vliegen, maar die hebben hun reisje nu een week uitgesteld. Dit drama begint trekken van een Griekse komedie te vertonen, of beter nog van een surrealistische klucht, want onlangs is gebleken dat er tijdens de eerdere ontslagrondes in 2010-2011 doodleuk ruim 82.000 nieuwe ambtenaren zijn aangesteld. Hun aantal is in drie jaar tijd nauwelijks gedaald.

Intussen staat Duitsland onder zware druk om toe te geven aan de gezamenlijke eis van zo'n beetje de hele wereld om duplicaten van hun nationale credit card aan Frankrijk, Spanje, Italië én de ECB geven. Angela Merkel die totnogtoe uiteindelijk steeds overstag ging bij het uitdelen van weer een rondje fiatflappen onder noodlijdende eurozondaars, staat nu in eigen land met haar rug tegen de muur. Zij probeert de hongerige geldwolven aan de poort koest te houden tot het Verfassungsgericht beoordeeld heeft, of het ESM - Europees Stabiliteits Mechanisme wel te rijmen valt met de Duitse grondwet. Daar hebben ze drie weken extra tijd voor gekregen, zodat het ESM niet voor 1 juli geratificeerd kan worden. Intussen zwelt het verzet tegen nog meer bailouts in haar eigen CDU-achterban verder aan en de Duitsers zelf - die nooit de gelegenheid hebben gehad om zich uit te spreken over de vraag, of de Duitse mark inruilen voor de euro nu wel zo'n goed idee was - krijgen steeds meer de ziekte in.

Alleen de ECB zou in principe "redding" kunnen brengen door ongekende hoeveelheden euro's - er wordt nu al gesproken over 2 biljoen (2.000 miljard) - uit zijn hoge hoed te toveren om daarmee alle banken in Spanje en Italië van hun slechte schulden - voor een groot deel staatsobligaties van diezelfde landen - af te helpen. Alleen wil Draghi dat niet op zijn geweten hebben, als hij dat had. Het zou tegen de regels van de EU zelf ingaan en de betaalmeesters in Berlijn laten elke keer dat iemand dat voorstelt, dan ook een onverbiddelijk "Nein!" horen.

Over de invloed van de eurogroep en de EU - of "Europa", zoals de Pechtolds van deze wereld steevast zeggen - op de ontwikkelingen kunnen we kort zijn: praktisch nihil. Mark Grant van Out of the Box illustreert dat feilloos in: Europe 1-2-3.
Over de clowns aan wie het runnen van deze side show is toevertrouwd, geven wij graag het woord aan Nigel Farage: On Barroso: He's a deluded communist idiot.

En de altijd verrassende Ierse econoom David McWilliams denkt nog een stap verder. Na Spanje en Italië, de landen die op zichzelf al te groot zijn en teveel schulden hebben om gered te kunnen worden, is de beurt aan Frankrijk. Volgens David laten de Duitsers Spanje en Italië vallen, maar de Duitse politieke en financiële elite zal aarzelen om Frankrijk ten onder te laten gaan, want dat zou het definitieve einde betekenen van "de Europese Droom".