In één woord, dit is ronduit GEWELDIG.
Lees de volledige tekst van deze toespraak op ZeroHedge.
Wie is Nigel Farage? Een overzicht van zijn kwaliteiten en activiteiten op de site van King World News. Je vindt daar ook een onthullend interview [ca. 22 min.] van 1 dec. 2010, waarin dieper wordt ingegaan op zijn toespraak tot het Europarlement en op wat zijn drijfveren zijn om zich ostentatief te verzetten tegen de sluipende machtstoename van het dictatoriale, bureaucratische monster dat de EU is.
Een uittreksel uit dit interview is te lezen op ZeroHedge.
Naar aanleiding van de bailout voor Ierland, hier een interview [ca. 10 min.] van Nigel Farage op MaxKeiser.com over wat er nu gebeurt met de landen die diep in de schulden zitten en wat die volgens Nigel, in hun eigen belang, eigenlijk zouden moeten doen. Voor een parlementariër heeft hij een opvallend helder inzicht in het marktmechanisme, omdat hij oorspronkelijk zijn brood verdiende als handelaar in grondstoffen [commodity trader] op de Londense beurs.
donderdag 25 november 2010
vrijdag 15 oktober 2010
Wilders I
Na het ceremoniële nummer gisteren op de trap van Paleis Huis ten Bosch, is het steunkabinet Wilders I vandaag bijna vrolijk van start gegaan. Ik vrees, dat het lachen hun snel zal vergaan, want hun voornemen eens flink de bezem door onze nationale stofnesten te halen in de ijdele hoop op die manier €18 miljard aan bezuinigingen bij elkaar te vegen, zal weldra doorkruist worden door zaken van groter gewicht.
Door de ontwikkelingen op de internationale markten, de heilloze pogingen van de US Fed en andere Centrale Banken de wereld te verzuipen in een tsunami van QE dollars en de groeiende spanningen tussen de VS en de BRIC-landen, zal het kabinet misschien dit jaar nog en anders zeker in 2011 geconfronteerd worden met een serie aardschokken die het Torentje van Rutte op z'n grondvesten zal doen schudden en het politieke speelveld voorgoed en onherkenbaar zal veranderen.
Op het programma staat niet minder dan de ondergang van de US$ als de wereld reservevaluta. Die zal niet alleen het internationale bankwezen wegvagen, het euroblok opensplijten en de nationale pensioenpotten in rook doen opgaan, maar ook het geldverkeer en de internationale handel verlammen. Er zullen tekorten ontstaan aan werk, voedsel en energie en wereldwijd zullen opgekropte spanningen tot ontlading komen, demonstraties, stakingen en - niet onwaarschijnlijk - gewapende conflicten.
Wij wensen het nieuwe kabinet dan ook veel sterkte en vooral wijsheid toe om het land door de komende, moeilijke jaren heen te loodsen en het hoofd koel en de voeten droog te houden.
Door de ontwikkelingen op de internationale markten, de heilloze pogingen van de US Fed en andere Centrale Banken de wereld te verzuipen in een tsunami van QE dollars en de groeiende spanningen tussen de VS en de BRIC-landen, zal het kabinet misschien dit jaar nog en anders zeker in 2011 geconfronteerd worden met een serie aardschokken die het Torentje van Rutte op z'n grondvesten zal doen schudden en het politieke speelveld voorgoed en onherkenbaar zal veranderen.
Op het programma staat niet minder dan de ondergang van de US$ als de wereld reservevaluta. Die zal niet alleen het internationale bankwezen wegvagen, het euroblok opensplijten en de nationale pensioenpotten in rook doen opgaan, maar ook het geldverkeer en de internationale handel verlammen. Er zullen tekorten ontstaan aan werk, voedsel en energie en wereldwijd zullen opgekropte spanningen tot ontlading komen, demonstraties, stakingen en - niet onwaarschijnlijk - gewapende conflicten.
Wij wensen het nieuwe kabinet dan ook veel sterkte en vooral wijsheid toe om het land door de komende, moeilijke jaren heen te loodsen en het hoofd koel en de voeten droog te houden.
woensdag 13 oktober 2010
Een Bucyrus-Erie 1060-WX
Er is maar één columnist die de nieuwste fase in de onstuitbare ontwikkelingen rond het Amerikaanse hypotheekdrama zo bloemrijk weet te beschrijven: JHK, oftewel James Howard Kunstler.Geeft men blijk van onbeschaafdheid, indien men beweert dat de USA een onderneming is die zijn kop zo diep en onwrikbaar in z'n eigen reet heeft gestoken, dat alle retologen die op deze aardkloot rondlopen niet bij machte zouden zijn de collectieve schedel weer uit het collectieve aarskanaal te trekken, ook al zouden ze zich daarbij bedienen van een Bucyrus-Erie 1060-WX graafmachine met schoepenrad.
Elke maandagmiddag rond een uur of vijf - Nederlandse tijd - vergast hij zijn lezers op een stukje proza over alles wat vies en voos is in de Amerikaanse samenleving. Vroeger was elke post een aanklacht, doordrenkt van vitriool, maar de hoop dat er nog iets aan te doen valt, heeft hij blijkbaar opgegeven. Het is puur literatuur, wat hij nu nog produceert en als zodanig moet het ook genoten worden.
JHK - Clusterfuck Nation / Bank Shot, 10 oktober 2010
Vertaling fragment: Ronald Langereis
vrijdag 13 augustus 2010
Matt Simmons, R.I.P.
Afgelopen zondag, 8 augustus 2010, overleed plotseling, 67 jaar oud, energy investment banker en voorzitter van ASPO-USA, Matt Simmons, schrijver van Twilight in the Desert over de oorzaken en gevolgen van peak oil. 
Hij waarschuwde jarenlang voor het gevaar van het ontbreken van harde gegevens over de wereld oliereserves en stelde dat die aanzienlijk kleiner moesten zijn, dan bij ramingen doorgaans wordt aangenomen op grond van de oncontroleerbare en politiek geladen opgaven van producerende landen.
In juni nog haalde hij de wereldpers met zijn verklaring, dat er bij de oil spill in de Golf van Mexico veel meer olie in zee terechtkwam, dan BP wilde toegeven en dat de enige manier om er definitief een eind aan te maken bestond in het laten exploderen van een nucleaire lading in het boorgat om de zeebodem boven de bron te verglazen en zo de gusher te verzegelen. In die mening en aanpak stond hij echter alleen.
Gail Tverberg van The Oil Drum geeft op TOD een beknopt overzicht van Matts persoon en zijn betekenis voor de Peak Oil gemeenschap.
Matt was ervan overtuigd dat de olieprijs door een explosief stijgende vraag (China, India) maar één kant op kon, omhoog. Vijf jaar geleden wedde hij om US$10,000 met een columnist van de NYT, dat er in 2010 US$200 per vat betaald zou worden, maar daarin kreeg hij geen gelijk. In 2008 zagen we een - voorlopige - top van US$147 and change, daarna een terugval naar ca. US$34 en dit jaar klom de prijs naar US$86 om juist deze week terug te zakken naar zo'n US$75. Als reden daarvoor geven deskundigen aan dat de vraag naar olie de komende tijd verder zal dalen door een double dip van de wereldeconomie.
Dat is ook sinds vorig jaar de overheersende mening op TOD. De economie en het financiële systeem staan in directe relatie tot de beschikbaarheid van goedkope energie. Als de olieprijs grofweg boven de US$80 uitstijgt - of 5,5%+ van het BNP bedraagt, neemt de economische activiteit af en raakt het financiële systeem in ademnood, doordat de rente op schulden niet meer kan worden betaald en schulden zelf niet meer kunnen worden geherfinancierd. Banken worden opgezadeld met niet-presterende leningen en moeten een deel daarvan afschrijven. Doordat de omvang van alle schulden tezamen gigantisch is en de situatie gecompliceerd wordt door honderden biljoenen aan derivatives, ontstaat een domino-effect, waardoor een aantal banken en bedrijven omvalt en de geldhoeveelheid - het uitstaande krediet = schuld - krimpt. Dat is een 'deflatoir' proces.
Niemand die deze samenhang eerder inzag - al in 1998 - dan Colin Campbell, de oprichter van ASPO, hier in een clip uit 2005.
Om het gevaar van een totale melt-down van het financiële systeem te bezweren, schoten bijna overal ter wereld de centrale banken en overheden toe met leningen en garantstellingen om de geldstroom en de wereldhandel draaiende te houden. Het gevolg is, dat daardoor - aan de vooravond van een tweede krediet- of schuldencrisis - nu ook de overheden zelf diep in de schuld zitten, terwijl de banken de gevolgen van de eerdere klap nog lang niet te boven zijn.
De hoge overheidsschulden en de daaruit voortvloeiende bezuinigingsdrift, hebben hun weerslag op nationale economieën en daarmee op de wereldeconomie. De wereldhandel neemt af, de vraag naar grondstoffen en goederen daalt, evenals de belastingopbrengsten en de werkloosheid loopt op. Het feit dat mensen over minder geld beschikken en minder geneigd zijn tot lenen en het doen van grote uitgaven [huizen, verbouwingen, nieuwe auto's] versterkt de neergaande spiraal nog.
Onder deze deflatoire omstandigheden valt de olieprijs terug tot ver onder de kritische grens. Net als in 2009 gebeurde, worden de investeringen in alternatieve energie en de exploratie van nieuwe olie- en gasbronnen door gebrek aan geld - d.w.z. krediet - weer op de spaarbrander gezet. Bij een lage olieprijs lonen deze activiteiten niet en zo schuift een - overigens illusoire - "oplossing van het energievraagstuk" door de ontwikkeling van alternatieve energiebronnen steeds verder op in de tijd en raakt uiteindelijk buiten bereik.
Als deze tweede economische dip over een jaar of wat zal zijn verwerkt en het schuldenniveau hoe dan ook gedaald is, zal de wereldhandel weer opkrabbelen en daarmee ook de olieprijs. Zo ontstaat een beeld van een in de komende jaren sterk fluctuerende prijs van olie en in samenhang daarmee een voortsukkelende wereldeconomie, met pieken en dalen, waarbij de eerste steeds minder hoog en de laatste elke keer wat dieper zullen zijn. Over het tijdpad valt weinig te zeggen, maar de richting staat vast, met alle gevolgen vandien voor het welstandsniveau van de westerse wereld, de voedselproductie [volledig afhankelijk van olie] en ons vermogen om de complexiteit van onze huidige samenleving in stand te houden.
Hij waarschuwde jarenlang voor het gevaar van het ontbreken van harde gegevens over de wereld oliereserves en stelde dat die aanzienlijk kleiner moesten zijn, dan bij ramingen doorgaans wordt aangenomen op grond van de oncontroleerbare en politiek geladen opgaven van producerende landen.In juni nog haalde hij de wereldpers met zijn verklaring, dat er bij de oil spill in de Golf van Mexico veel meer olie in zee terechtkwam, dan BP wilde toegeven en dat de enige manier om er definitief een eind aan te maken bestond in het laten exploderen van een nucleaire lading in het boorgat om de zeebodem boven de bron te verglazen en zo de gusher te verzegelen. In die mening en aanpak stond hij echter alleen.
Gail Tverberg van The Oil Drum geeft op TOD een beknopt overzicht van Matts persoon en zijn betekenis voor de Peak Oil gemeenschap.
Matt was ervan overtuigd dat de olieprijs door een explosief stijgende vraag (China, India) maar één kant op kon, omhoog. Vijf jaar geleden wedde hij om US$10,000 met een columnist van de NYT, dat er in 2010 US$200 per vat betaald zou worden, maar daarin kreeg hij geen gelijk. In 2008 zagen we een - voorlopige - top van US$147 and change, daarna een terugval naar ca. US$34 en dit jaar klom de prijs naar US$86 om juist deze week terug te zakken naar zo'n US$75. Als reden daarvoor geven deskundigen aan dat de vraag naar olie de komende tijd verder zal dalen door een double dip van de wereldeconomie.
Dat is ook sinds vorig jaar de overheersende mening op TOD. De economie en het financiële systeem staan in directe relatie tot de beschikbaarheid van goedkope energie. Als de olieprijs grofweg boven de US$80 uitstijgt - of 5,5%+ van het BNP bedraagt, neemt de economische activiteit af en raakt het financiële systeem in ademnood, doordat de rente op schulden niet meer kan worden betaald en schulden zelf niet meer kunnen worden geherfinancierd. Banken worden opgezadeld met niet-presterende leningen en moeten een deel daarvan afschrijven. Doordat de omvang van alle schulden tezamen gigantisch is en de situatie gecompliceerd wordt door honderden biljoenen aan derivatives, ontstaat een domino-effect, waardoor een aantal banken en bedrijven omvalt en de geldhoeveelheid - het uitstaande krediet = schuld - krimpt. Dat is een 'deflatoir' proces.
Niemand die deze samenhang eerder inzag - al in 1998 - dan Colin Campbell, de oprichter van ASPO, hier in een clip uit 2005.
Om het gevaar van een totale melt-down van het financiële systeem te bezweren, schoten bijna overal ter wereld de centrale banken en overheden toe met leningen en garantstellingen om de geldstroom en de wereldhandel draaiende te houden. Het gevolg is, dat daardoor - aan de vooravond van een tweede krediet- of schuldencrisis - nu ook de overheden zelf diep in de schuld zitten, terwijl de banken de gevolgen van de eerdere klap nog lang niet te boven zijn.
De hoge overheidsschulden en de daaruit voortvloeiende bezuinigingsdrift, hebben hun weerslag op nationale economieën en daarmee op de wereldeconomie. De wereldhandel neemt af, de vraag naar grondstoffen en goederen daalt, evenals de belastingopbrengsten en de werkloosheid loopt op. Het feit dat mensen over minder geld beschikken en minder geneigd zijn tot lenen en het doen van grote uitgaven [huizen, verbouwingen, nieuwe auto's] versterkt de neergaande spiraal nog.
Onder deze deflatoire omstandigheden valt de olieprijs terug tot ver onder de kritische grens. Net als in 2009 gebeurde, worden de investeringen in alternatieve energie en de exploratie van nieuwe olie- en gasbronnen door gebrek aan geld - d.w.z. krediet - weer op de spaarbrander gezet. Bij een lage olieprijs lonen deze activiteiten niet en zo schuift een - overigens illusoire - "oplossing van het energievraagstuk" door de ontwikkeling van alternatieve energiebronnen steeds verder op in de tijd en raakt uiteindelijk buiten bereik.
Als deze tweede economische dip over een jaar of wat zal zijn verwerkt en het schuldenniveau hoe dan ook gedaald is, zal de wereldhandel weer opkrabbelen en daarmee ook de olieprijs. Zo ontstaat een beeld van een in de komende jaren sterk fluctuerende prijs van olie en in samenhang daarmee een voortsukkelende wereldeconomie, met pieken en dalen, waarbij de eerste steeds minder hoog en de laatste elke keer wat dieper zullen zijn. Over het tijdpad valt weinig te zeggen, maar de richting staat vast, met alle gevolgen vandien voor het welstandsniveau van de westerse wereld, de voedselproductie [volledig afhankelijk van olie] en ons vermogen om de complexiteit van onze huidige samenleving in stand te houden.
zaterdag 31 juli 2010
Balen van het europarlement
Vandaag staat er een interview in de Volkskrant met Hans van Baalen, europarlementslid van de VVD. Wat hij zegt over dat 'Parlement' is in één woord ONTLUISTEREND, voorzover iemand zich er nog illusies over maakte natuurlijk.
Zijn uitspraak op de voorpagina is al veelzeggend:
"Het grootste deel van het europarlement weet niet wat het er doet."
Nog een paar highlights
Het europarlement is bezigheidstherapie voor in het eigen land afgebrande of voor het moment door hun partij afgeserveerde politici, die zo comfortabel kunnen worden geloosd - en niet per se in Nederland*). De hoge (belastingvrije) beloning en de goudgerande onkosten- en pensioenregeling zijn een pleister op de wonde.
Het is nog een geluk dat maar 200 van de 736 leden hard werken. Stel je voor dat ze allemaal actief werden, dan zouden de lidstaten helemaal overweldigd worden door ongevraagde en onwenselijke nieuwe regelgeving. En ik denk dat het invoeren van de huidige regelstroom, het ambtelijk overleg daarover en de handhaving ons op nationaal niveau nu al meer kost, dan onze hele jaarlijkse netto EU-bijdrage zelf.
*) Neem België [de Volkskrant, 4 aug.]
Zijn uitspraak op de voorpagina is al veelzeggend:
"Het grootste deel van het europarlement weet niet wat het er doet."
Nog een paar highlights
- het parlement telt 736 leden, waarvan er zo'n 200 hard werken
- het parlement is alleen bezig met de vraag: wat kan Europa méér doen? Er zit geen rem op
- de stroom van bemoeizucht wordt breder en breder
- het parlement klapt voor zichzelf, elke keer als het een rapport van een europarlementariër aanvaardt - en er worden véél rapporten aanvaard
- europarlementariërs zitten in een isolement, ze zijn doodsbang niet serieus te worden genomen. Daarom sluiten ze de rijen en durven niet kritisch naar elkaar te zijn
- de parlementariërs hoeven zich niet te verantwoorden tegenover hun kiezers. Het is geen parlement waarvan de macht is afgedwongen door het volk. Er is niet voor gevochten, het is gegeven
- wie komen op al die recepties af? Niet de wetgevers, niet de voorzitters, maar er zijn een heleboel mensen in het parlement die hun dag moeten indelen. Die komen allemaal.
Het europarlement is bezigheidstherapie voor in het eigen land afgebrande of voor het moment door hun partij afgeserveerde politici, die zo comfortabel kunnen worden geloosd - en niet per se in Nederland*). De hoge (belastingvrije) beloning en de goudgerande onkosten- en pensioenregeling zijn een pleister op de wonde.
Het is nog een geluk dat maar 200 van de 736 leden hard werken. Stel je voor dat ze allemaal actief werden, dan zouden de lidstaten helemaal overweldigd worden door ongevraagde en onwenselijke nieuwe regelgeving. En ik denk dat het invoeren van de huidige regelstroom, het ambtelijk overleg daarover en de handhaving ons op nationaal niveau nu al meer kost, dan onze hele jaarlijkse netto EU-bijdrage zelf.
*) Neem België [de Volkskrant, 4 aug.]
"Voor Leterme, wiens kabinet tweemaal ten val kwam en wiens partij vervolgens een zware verkiezingsnederlaag leed, zou een baantje in Europa worden gezocht. Een andere mogelijkheid is dat hij gouverneur wordt van de provincie West-Vlaanderen, zijn thuisbasis."
vrijdag 30 juli 2010
De minihuisjesbeweging
Om ons vrij te voelen verlaten wij Nederlanders 's zomers massaal onze stadswoningen van gemiddeld 60 tot 90 m² om weken in bungalowtent en caravan, of zelfs maanden in een strand- of tuinhuisje door te brengen van op z'n hoogst 10 tot 20 m².
Amerikanen, die zich tot voor kort tot over hun wenkbrauwen in de schulden staken om in een MacMansion van 250 tot 300 m² of nog meer te kunnen wonen, nemen onder invloed van de kredietcrisis gas terug en ontdekken dat je van een groot huis, volgestouwd met 'made-in-China stuff' niet per se gelukkiger wordt, zeker niet als je de hypotheek niet meer kunt opbrengen.
Toegevoegd, 1 december 2010
Minihuisjes, de enige, nog florerende huizenmarkt in California [c/o Yahoo].
Amerikanen, die zich tot voor kort tot over hun wenkbrauwen in de schulden staken om in een MacMansion van 250 tot 300 m² of nog meer te kunnen wonen, nemen onder invloed van de kredietcrisis gas terug en ontdekken dat je van een groot huis, volgestouwd met 'made-in-China stuff' niet per se gelukkiger wordt, zeker niet als je de hypotheek niet meer kunt opbrengen.
Watch the full episode. See more Need To Know.
De slinger lijkt nu door te slaan naar de andere kant. Milieubewuste Amerikanen, die bang zijn voor hun baan of al geen baan meer hebben, sturen de sleutels van hun MacMansion op naar de bank ('jingle mail'), verkopen hun overtollige spullen via 'craigslist' en bouwen van oud hout hun eigen minihuisje van minder dan 10 m², desnoods op een trailer. Daarmee zijn ze vrij om te gaan en te staan waar ze willen en hebben ze toch een eigen dak boven hun hoofd.Toegevoegd, 1 december 2010
Minihuisjes, de enige, nog florerende huizenmarkt in California [c/o Yahoo].
maandag 26 juli 2010
Olofs poes
In 1995 nam Theo Olof afscheid van het concertpodium. De Volkskrant interviewde hem thuis en in het artikel werd uitgebreid aandacht besteed aan de bijzondere kwaliteiten van Olofs poes Kiki. Deze getalenteerde diva was de moeder van onze kater Mick uit een nest van 1985.
Mick was blij verrast weer eens iets over zijn moeder te horen en hij besloot haar direct een kattebelletje te schrijven om haar te laten weten dat het goed met hem ging.
Lieve moeder,
Ik was diep geroerd door uw interview in de Volkskrant. Ro heeft het me voorgelezen en vooral de passage over uw romance met mijn vader vond ik poezonder boeiend.
Wij lezen 's zaterdags altijd samen de krant. Hij zet dan eerst koffie en ik wacht geduldig tot hij een scheutje koffiemelk in mijn bakje doet. Daar ben ik namelijk dol op.
Dan spreidt hij de krant uit op tafel en steekt een sigaar op en ik ga vlak naast hem zitten spinnen. Om hem te laten merken, hoe gezellig ik het vind, geef ik hem af en toe een flinke kop, of ik loop voor hem langs heen en weer en laat mijn staart liefkozend onder zijn neus door glijden.
Daarna ga ik me languit op de krant liggen likken, bij voorkeur op de plaats waar hij aan het lezen is. Na wat duwen en schuiven blaast hij dan meestal een wolk sigarerook in mijn richting, wat mij tijdelijk op de vlucht drijft, maar zodra de rook is opgetrokken beginnen we opnieuw.
Naar ik uit uw woorden begrijp, heeft het leven u enigszins verbitterd gemaakt. Hard moeten werken en weinig waardering krijgen, dat zijn geen ideale omstandigheden om als poes tot ontplooiing te komen. Zeker als men ook nog een traumatische jeugd heeft gehad, waarbij men als bal door de kamer moest vliegen! Het is stuitend, hoe wij in onze weerloze jeugd overgeleverd kunnen zijn aan de grillen van het huispersoneel, dat toch geacht wordt ons te verzorgen en ons op onze wenken te bedienen.
Wat dat betreft, heb ik het hier samen met mijn twee huisgenoten redelijk geregeld. Brokjes, water, melk, ze zijn doorgaans voorhanden en wij hoeven maar te kikken, of de tuindeur wordt voor ons geopend. Voor mij persoonlijk is het zelfs al voldoende om zwijgend bij de deur te gaan staan, maar als oudste heb ik dan ook wat meer gezag.
Mijn beide huisgenoten zijn overigens ook van goede komaf. De oudste, een jaar jonger dan ik, komt uit een milieu van Oud-Indische taal- en letterkunde, terwijl de jongste, een broekje van nog geen vier, een academisch-medische achter grond heeft. Hij is nog wat speels en heeft de onhebbelijke gewoonte zich te verstoppen om je bij het passeren onverhoeds op je rug te springen, maar voor de rest voegt hij zich redelijk naar ons patroon.
Wij hoeven niet te werken en leven als 'local gentry'. 's Morgens een stevig ontbijt en dan er op uit, de tuinen in over het randje van de schutting van de buren. Voor mij hoeft het niet meer zo, maar Poes 3 is nog jong en komt een enkele keer wel eens met een vogel of muis terug. Zijn medische achtergrond verklaart zijn interesse in ornithologische anatomie. Hij klimt ook in bomen, iets waar ik mij, als heer op leeftijd, niet meer aan waag.
De rest van de dag wijden wij aan persoonlijke verzorging, inspectie van onze domeinen, studie en diepzinnige overpeinzingen, totdat het personeel weer thuiskomt. Dan is het aanpakken geblazen, want zij moeten voortdurend herinnerd worden aan hun plichten.
Na ons souper maak ik mij op voor de avond. Ik houd toezicht bij de maaltijd van het personeel door mij aan de tafelrand vast te klampen en over de rand te kijken. Als Ro zijn vlees snijdt, tik ik hem op zijn poot en duw met mijn neus tegen zijn pols. Vaak krijg ik dan nog iets toegestopt. Wat op de grond valt, ruim ik onmiddellijk op. Zo zorg ik dat ze er geen bende van maken.
Dan volgt de koffie - met een scheutje koffiemelk voor mij - en vervolgens wordt het tijd om op de TV te gaan liggen, zodat ik de markantste punten uit het nieuws met mijn staart kan aanwijzen.
Ik weet niet, of u veel TV kijkt, maar de meeste programma's zijn ronduit slaapverwekkend. Het komt herhaaldelijk voor, dat ik even wegdut en dan plotseling achter de TV glijdt. Daar wordt dan hartelijk om gelachen!
Voor uw muzikale talent koester ik diepe bewondering. Wat een kwelling moet het voor u zijn, dat uw omgeving u nooit de gelegenheid heeft geboden ermee naar buiten te treden. Wel de lasten van het moeten aanhoren van eindeloze herhalingen, nooit de lusten van een smetteloze uitvoering om daarna een staande ovatie in ontvangst te mogen nemen. Het is wreed, zeker voor een fijnbesnord kunstenares als u.
Laat het u een troost zijn, dat ik Ro gevraagd heb een codicil voor mij in te vullen. Na mijn dood stel ik mijn darmen ter beschikking van de kunst. Wellicht weet een begenadigd violist daar roem mee te oogsten. Het applaus zij dan opgedragen aan uw nagedachtenis.
Droevig te moeten vernemen, dat het met mijn vader niet zo goed gaat. Doet u hem in ieder geval mijn hartelijke groeten, als u hem nog eens beneden in de tuin mocht zien lopen. Ik wens u beiden het allerbeste.
Uw zoon Mick
Mick was blij verrast weer eens iets over zijn moeder te horen en hij besloot haar direct een kattebelletje te schrijven om haar te laten weten dat het goed met hem ging.
Lieve moeder,
Ik was diep geroerd door uw interview in de Volkskrant. Ro heeft het me voorgelezen en vooral de passage over uw romance met mijn vader vond ik poezonder boeiend.
Wij lezen 's zaterdags altijd samen de krant. Hij zet dan eerst koffie en ik wacht geduldig tot hij een scheutje koffiemelk in mijn bakje doet. Daar ben ik namelijk dol op.
Dan spreidt hij de krant uit op tafel en steekt een sigaar op en ik ga vlak naast hem zitten spinnen. Om hem te laten merken, hoe gezellig ik het vind, geef ik hem af en toe een flinke kop, of ik loop voor hem langs heen en weer en laat mijn staart liefkozend onder zijn neus door glijden.
Daarna ga ik me languit op de krant liggen likken, bij voorkeur op de plaats waar hij aan het lezen is. Na wat duwen en schuiven blaast hij dan meestal een wolk sigarerook in mijn richting, wat mij tijdelijk op de vlucht drijft, maar zodra de rook is opgetrokken beginnen we opnieuw.
Naar ik uit uw woorden begrijp, heeft het leven u enigszins verbitterd gemaakt. Hard moeten werken en weinig waardering krijgen, dat zijn geen ideale omstandigheden om als poes tot ontplooiing te komen. Zeker als men ook nog een traumatische jeugd heeft gehad, waarbij men als bal door de kamer moest vliegen! Het is stuitend, hoe wij in onze weerloze jeugd overgeleverd kunnen zijn aan de grillen van het huispersoneel, dat toch geacht wordt ons te verzorgen en ons op onze wenken te bedienen.
Wat dat betreft, heb ik het hier samen met mijn twee huisgenoten redelijk geregeld. Brokjes, water, melk, ze zijn doorgaans voorhanden en wij hoeven maar te kikken, of de tuindeur wordt voor ons geopend. Voor mij persoonlijk is het zelfs al voldoende om zwijgend bij de deur te gaan staan, maar als oudste heb ik dan ook wat meer gezag.
Mijn beide huisgenoten zijn overigens ook van goede komaf. De oudste, een jaar jonger dan ik, komt uit een milieu van Oud-Indische taal- en letterkunde, terwijl de jongste, een broekje van nog geen vier, een academisch-medische achter grond heeft. Hij is nog wat speels en heeft de onhebbelijke gewoonte zich te verstoppen om je bij het passeren onverhoeds op je rug te springen, maar voor de rest voegt hij zich redelijk naar ons patroon.
Wij hoeven niet te werken en leven als 'local gentry'. 's Morgens een stevig ontbijt en dan er op uit, de tuinen in over het randje van de schutting van de buren. Voor mij hoeft het niet meer zo, maar Poes 3 is nog jong en komt een enkele keer wel eens met een vogel of muis terug. Zijn medische achtergrond verklaart zijn interesse in ornithologische anatomie. Hij klimt ook in bomen, iets waar ik mij, als heer op leeftijd, niet meer aan waag.
De rest van de dag wijden wij aan persoonlijke verzorging, inspectie van onze domeinen, studie en diepzinnige overpeinzingen, totdat het personeel weer thuiskomt. Dan is het aanpakken geblazen, want zij moeten voortdurend herinnerd worden aan hun plichten.
Na ons souper maak ik mij op voor de avond. Ik houd toezicht bij de maaltijd van het personeel door mij aan de tafelrand vast te klampen en over de rand te kijken. Als Ro zijn vlees snijdt, tik ik hem op zijn poot en duw met mijn neus tegen zijn pols. Vaak krijg ik dan nog iets toegestopt. Wat op de grond valt, ruim ik onmiddellijk op. Zo zorg ik dat ze er geen bende van maken.
Dan volgt de koffie - met een scheutje koffiemelk voor mij - en vervolgens wordt het tijd om op de TV te gaan liggen, zodat ik de markantste punten uit het nieuws met mijn staart kan aanwijzen.
Ik weet niet, of u veel TV kijkt, maar de meeste programma's zijn ronduit slaapverwekkend. Het komt herhaaldelijk voor, dat ik even wegdut en dan plotseling achter de TV glijdt. Daar wordt dan hartelijk om gelachen!
Voor uw muzikale talent koester ik diepe bewondering. Wat een kwelling moet het voor u zijn, dat uw omgeving u nooit de gelegenheid heeft geboden ermee naar buiten te treden. Wel de lasten van het moeten aanhoren van eindeloze herhalingen, nooit de lusten van een smetteloze uitvoering om daarna een staande ovatie in ontvangst te mogen nemen. Het is wreed, zeker voor een fijnbesnord kunstenares als u.
Laat het u een troost zijn, dat ik Ro gevraagd heb een codicil voor mij in te vullen. Na mijn dood stel ik mijn darmen ter beschikking van de kunst. Wellicht weet een begenadigd violist daar roem mee te oogsten. Het applaus zij dan opgedragen aan uw nagedachtenis.
Droevig te moeten vernemen, dat het met mijn vader niet zo goed gaat. Doet u hem in ieder geval mijn hartelijke groeten, als u hem nog eens beneden in de tuin mocht zien lopen. Ik wens u beiden het allerbeste.
Uw zoon Mick
Abonneren op:
Posts (Atom)