De boodschap is onherroepelijk, 'the party is over'. In de naaste toekomst zullen we eraan moeten wennen dat we toemoeten met minder en dat onze samenleving haar hoge graad van complexiteit met horten en stoten verliest.
Ook al wil je daar nog niet aan, toch maar even kijken!
Een video van veertien minuten met bijdragen van o.a. Nicole Foss (Stoneleigh), Jim Kunstler, Dmitry Orlov, Richard Heinberg en Noam Chomski.
Bedankt, Dmitry.
donderdag 6 januari 2011
maandag 13 december 2010
Haalt de EUSSR 2012?
Terwijl de ministers van buitenlandse zaken vandaag en morgen (13-14 dec. 2010) in Brussel bijeenzijn om een uitweg te vinden uit het euromoeras, waarin steeds meer landen met grote schulden dreigen weg te zinken, neemt de speculatie over een op handen zijnd einde van het euro-experiment met de dag toe.
Nadat Ambrose Evans-Pritchard (AEP) van de Telegraph.uk afgelopen weekend al had geroepen, dat euroland op zoek moet naar een begrafenisondernemer, publiceert ZeroHedge vandaag een artikel van Alex Gloy / Lighthouse Investment management, dat naar mijn mening tot nu toe het beste beeld geeft van de Gordiaanse knoop, waarin de euro-elite zich heeft verstrikt en van het beperkte aantal mogelijkheden die te ontwarren.
Aan de ene kant is er een einde aan de opties om alle schuldenlanden en hun insolvabele banken te blijven steunen met gemeenschapsgeld, want daarvoor zijn die schulden veel te groot, 2,2 biljoen euro, excl. Italië. Het zou er uiteindelijk op neerkomen dat Duitsland en Nederland garanties afgeven voor de gezamenlijke schulden van alle PIIGS en hun banken en als het werkelijk mis zou gaan, zelf miljardenleningen zouden moeten sluiten om de schuldeisers - Japan, China, Arabische oliestaten - schadeloos te kunnen stellen.
Aan de andere kant is het opkopen van alle staatsobligaties van de PIIGS door de ECB - zoals de FED doet in de VS - evenmin een optie, want dat is geld gooien in een bodemloze put. Het zou de inflatie aanwakkeren, de rente doen stijgen en de euro onderuithalen. Duitsland met z'n Weimarverleden is daar hyperallergisch voor.
Het zou zelfs de ECB insolvabel kunnen maken, want het is harde werkelijkheid dat geen enkel schuldenland in staat zal zijn de extra ECB-kredieten ooit terug te betalen. Hun probleem is nl., dat ze meer schuld hebben dan ze aankunnen, de "hulp" bestaat uit nóg meer schuld en bovendien tegen een rentepercentage dat hoger is dan de jaarlijkse groei van hun economie. Over enkele jaren is hun totale schuld daardoor nog hoger dan nu en zullen ze die alsnog moeten herstructureren.
Uiteindelijk moeten de leiders van de EU-landen de knoop doorhakken. Kiezen ze voor het uitgeven van Euro-obligaties, waarmee alle schulden van Europese overheden tezamen op één hoop worden geveegd en Duitsland en Nederland een hogere rente op hun staatsleningen zullen moeten accepteren? Dat zou tevens impliciet betekenen dat een land zijn fiscaal beleid niet meer zelf kan bepalen. Of kiezen ze ervoor één of meer schuldenlanden uit het euroblok te zetten, zodat die hun schulden kunnen herstructureren ten koste van de zg. "senior bond holders"? Tot nu toe is dat vloeken in de kerk, al heeft Merkel wel een - snel weer ingeslikt - voorstel in die richting gedaan, zij het met ingang van 2013. Als het aan de markt ligt, krijgt de EU daarvoor echter geen respijt. Over dit controversiële onderwerp eist de markt duidelijkheid van de zwalkende EU-leiders en wel nú.
De enige reële optie die over lijkt te blijven, is dat Duitsland - en dus ook Nederland - het euroblok verlaten en met een eigen nationale munt verdergaan, net als de UK, Zweden en Denemarken nu. Dat zou de zwakke broeders in het euroblok gelegenheid bieden hun eigen munt(en) te devalueren. Zover is het nog niet, maar in 2011 - als Spanje kopje onder gaat - zal er hoe dan ook een beslissing moeten vallen, ook al mogen we erop vertrouwen dat de politiek vechtend door de Brusselse wandelgangen zal rollen om die fatale ingreep tot de allerlaatste minuut uit te stellen, intussen voortdurend roepend dat dit een heilloze weg is en het laatste waaraan men moet denken. Inderdaad, aan het eind van de rit is er geen ontkomen meer aan.
Het niet-denkbeeldige gevaar dreigt, dat de politieke elite - net als in hun arrogantie met het Verdrag van Lissabon - bij het nemen van ingrijpende, onomkeerbare beslissingen met gevolgen voor de nationale souvereiniteit van de lidstaten het meest heikele punt omzeilt en een besluit op slinkse wijze doorvoert zonder de uiteindelijke autoriteit, de bevolking, te raadplegen. Als dat gebeurt, weet iedereen dat de democratie de facto is afgeschaft en het tijdstip voor burgerlijke ongehoorzaamheid is aangebroken.
Toegevoegd, 23 december 2010
Twee ontwikkelingen die de doodsstrijd van de euro met een paar jaar kunnen verlengen:
1. Nieuw reddingsfonds eurozone in de maak
2. China bereid EU financieel bij te staan
Opmerkelijk van pt. 1. (een soort IMF voor de eurozone, een EUMF onder de knoet van de Duitse centrale bank, waardoor de onafhankelijke positie van de ECB wordt ondergraven) is de voorwaarde voor financiële steun aan lidstaten in nood: "Landen die bij het fonds lenen, dienen daar wel onderpand tegenover te stellen zoals goudreserves of private obligaties."
Dit betekent niet minder dan een stilzwijgende herinvoering van de goudstandaard voor internationale verplichtingen en een teken aan de wand voor de rol van de US$ als de wereldreservevaluta. De waarde van goud - per vandaag tegen de €34.000 / kilo spot [US$44,500] - zal daardoor een enorme 'boost' krijgen, omdat nu elke nationale centrale bank de markt op moet om goudreserves aan te leggen, of te vergroten.
En bij pt. 2. rijst de vraag, of de EU wel zo blij zal zijn met dit Chinese steunaanbod. Gaan de EU en de aangesloten landen afzonderlijk zich in arren moede 'verkopen' aan de Chinezen voor een scheepslading US$$, terwijl de USFED alles op alles zet om de waarde daarvan te laten kelderen? En laat de EU het gebeuren, dat de Chinezen eenzelfde invloed krijgen op de interne markt en het financiële beleid, als waarmee ze nu de aan schulden verslaafde Amerikanen in de houdgreep hebben?
Beide berichten worden ook vermeld in Der Spiegel International [Engelse versie], waarin wordt benadrukt dat pt. 1. direct door het Duitse Ministerie van Financiën is ontkend. Er is naar gekeken, zegt het ministerie, maar dit is niet de lijn die we momenteel volgen. Waarvan akte.
Nadat Ambrose Evans-Pritchard (AEP) van de Telegraph.uk afgelopen weekend al had geroepen, dat euroland op zoek moet naar een begrafenisondernemer, publiceert ZeroHedge vandaag een artikel van Alex Gloy / Lighthouse Investment management, dat naar mijn mening tot nu toe het beste beeld geeft van de Gordiaanse knoop, waarin de euro-elite zich heeft verstrikt en van het beperkte aantal mogelijkheden die te ontwarren.
Aan de ene kant is er een einde aan de opties om alle schuldenlanden en hun insolvabele banken te blijven steunen met gemeenschapsgeld, want daarvoor zijn die schulden veel te groot, 2,2 biljoen euro, excl. Italië. Het zou er uiteindelijk op neerkomen dat Duitsland en Nederland garanties afgeven voor de gezamenlijke schulden van alle PIIGS en hun banken en als het werkelijk mis zou gaan, zelf miljardenleningen zouden moeten sluiten om de schuldeisers - Japan, China, Arabische oliestaten - schadeloos te kunnen stellen.
Aan de andere kant is het opkopen van alle staatsobligaties van de PIIGS door de ECB - zoals de FED doet in de VS - evenmin een optie, want dat is geld gooien in een bodemloze put. Het zou de inflatie aanwakkeren, de rente doen stijgen en de euro onderuithalen. Duitsland met z'n Weimarverleden is daar hyperallergisch voor.
Het zou zelfs de ECB insolvabel kunnen maken, want het is harde werkelijkheid dat geen enkel schuldenland in staat zal zijn de extra ECB-kredieten ooit terug te betalen. Hun probleem is nl., dat ze meer schuld hebben dan ze aankunnen, de "hulp" bestaat uit nóg meer schuld en bovendien tegen een rentepercentage dat hoger is dan de jaarlijkse groei van hun economie. Over enkele jaren is hun totale schuld daardoor nog hoger dan nu en zullen ze die alsnog moeten herstructureren.
Uiteindelijk moeten de leiders van de EU-landen de knoop doorhakken. Kiezen ze voor het uitgeven van Euro-obligaties, waarmee alle schulden van Europese overheden tezamen op één hoop worden geveegd en Duitsland en Nederland een hogere rente op hun staatsleningen zullen moeten accepteren? Dat zou tevens impliciet betekenen dat een land zijn fiscaal beleid niet meer zelf kan bepalen. Of kiezen ze ervoor één of meer schuldenlanden uit het euroblok te zetten, zodat die hun schulden kunnen herstructureren ten koste van de zg. "senior bond holders"? Tot nu toe is dat vloeken in de kerk, al heeft Merkel wel een - snel weer ingeslikt - voorstel in die richting gedaan, zij het met ingang van 2013. Als het aan de markt ligt, krijgt de EU daarvoor echter geen respijt. Over dit controversiële onderwerp eist de markt duidelijkheid van de zwalkende EU-leiders en wel nú.
De enige reële optie die over lijkt te blijven, is dat Duitsland - en dus ook Nederland - het euroblok verlaten en met een eigen nationale munt verdergaan, net als de UK, Zweden en Denemarken nu. Dat zou de zwakke broeders in het euroblok gelegenheid bieden hun eigen munt(en) te devalueren. Zover is het nog niet, maar in 2011 - als Spanje kopje onder gaat - zal er hoe dan ook een beslissing moeten vallen, ook al mogen we erop vertrouwen dat de politiek vechtend door de Brusselse wandelgangen zal rollen om die fatale ingreep tot de allerlaatste minuut uit te stellen, intussen voortdurend roepend dat dit een heilloze weg is en het laatste waaraan men moet denken. Inderdaad, aan het eind van de rit is er geen ontkomen meer aan.
Het niet-denkbeeldige gevaar dreigt, dat de politieke elite - net als in hun arrogantie met het Verdrag van Lissabon - bij het nemen van ingrijpende, onomkeerbare beslissingen met gevolgen voor de nationale souvereiniteit van de lidstaten het meest heikele punt omzeilt en een besluit op slinkse wijze doorvoert zonder de uiteindelijke autoriteit, de bevolking, te raadplegen. Als dat gebeurt, weet iedereen dat de democratie de facto is afgeschaft en het tijdstip voor burgerlijke ongehoorzaamheid is aangebroken.
Toegevoegd, 23 december 2010
Twee ontwikkelingen die de doodsstrijd van de euro met een paar jaar kunnen verlengen:
1. Nieuw reddingsfonds eurozone in de maak
2. China bereid EU financieel bij te staan
Opmerkelijk van pt. 1. (een soort IMF voor de eurozone, een EUMF onder de knoet van de Duitse centrale bank, waardoor de onafhankelijke positie van de ECB wordt ondergraven) is de voorwaarde voor financiële steun aan lidstaten in nood: "Landen die bij het fonds lenen, dienen daar wel onderpand tegenover te stellen zoals goudreserves of private obligaties."
Dit betekent niet minder dan een stilzwijgende herinvoering van de goudstandaard voor internationale verplichtingen en een teken aan de wand voor de rol van de US$ als de wereldreservevaluta. De waarde van goud - per vandaag tegen de €34.000 / kilo spot [US$44,500] - zal daardoor een enorme 'boost' krijgen, omdat nu elke nationale centrale bank de markt op moet om goudreserves aan te leggen, of te vergroten.
En bij pt. 2. rijst de vraag, of de EU wel zo blij zal zijn met dit Chinese steunaanbod. Gaan de EU en de aangesloten landen afzonderlijk zich in arren moede 'verkopen' aan de Chinezen voor een scheepslading US$$, terwijl de USFED alles op alles zet om de waarde daarvan te laten kelderen? En laat de EU het gebeuren, dat de Chinezen eenzelfde invloed krijgen op de interne markt en het financiële beleid, als waarmee ze nu de aan schulden verslaafde Amerikanen in de houdgreep hebben?
Beide berichten worden ook vermeld in Der Spiegel International [Engelse versie], waarin wordt benadrukt dat pt. 1. direct door het Duitse Ministerie van Financiën is ontkend. Er is naar gekeken, zegt het ministerie, maar dit is niet de lijn die we momenteel volgen. Waarvan akte.
donderdag 25 november 2010
Nigel Farage: You are very, very dangerous people!
In één woord, dit is ronduit GEWELDIG.
Lees de volledige tekst van deze toespraak op ZeroHedge.
Wie is Nigel Farage? Een overzicht van zijn kwaliteiten en activiteiten op de site van King World News. Je vindt daar ook een onthullend interview [ca. 22 min.] van 1 dec. 2010, waarin dieper wordt ingegaan op zijn toespraak tot het Europarlement en op wat zijn drijfveren zijn om zich ostentatief te verzetten tegen de sluipende machtstoename van het dictatoriale, bureaucratische monster dat de EU is.
Een uittreksel uit dit interview is te lezen op ZeroHedge.
Naar aanleiding van de bailout voor Ierland, hier een interview [ca. 10 min.] van Nigel Farage op MaxKeiser.com over wat er nu gebeurt met de landen die diep in de schulden zitten en wat die volgens Nigel, in hun eigen belang, eigenlijk zouden moeten doen. Voor een parlementariër heeft hij een opvallend helder inzicht in het marktmechanisme, omdat hij oorspronkelijk zijn brood verdiende als handelaar in grondstoffen [commodity trader] op de Londense beurs.
Lees de volledige tekst van deze toespraak op ZeroHedge.
Wie is Nigel Farage? Een overzicht van zijn kwaliteiten en activiteiten op de site van King World News. Je vindt daar ook een onthullend interview [ca. 22 min.] van 1 dec. 2010, waarin dieper wordt ingegaan op zijn toespraak tot het Europarlement en op wat zijn drijfveren zijn om zich ostentatief te verzetten tegen de sluipende machtstoename van het dictatoriale, bureaucratische monster dat de EU is.
Een uittreksel uit dit interview is te lezen op ZeroHedge.
Naar aanleiding van de bailout voor Ierland, hier een interview [ca. 10 min.] van Nigel Farage op MaxKeiser.com over wat er nu gebeurt met de landen die diep in de schulden zitten en wat die volgens Nigel, in hun eigen belang, eigenlijk zouden moeten doen. Voor een parlementariër heeft hij een opvallend helder inzicht in het marktmechanisme, omdat hij oorspronkelijk zijn brood verdiende als handelaar in grondstoffen [commodity trader] op de Londense beurs.
vrijdag 15 oktober 2010
Wilders I
Na het ceremoniële nummer gisteren op de trap van Paleis Huis ten Bosch, is het steunkabinet Wilders I vandaag bijna vrolijk van start gegaan. Ik vrees, dat het lachen hun snel zal vergaan, want hun voornemen eens flink de bezem door onze nationale stofnesten te halen in de ijdele hoop op die manier €18 miljard aan bezuinigingen bij elkaar te vegen, zal weldra doorkruist worden door zaken van groter gewicht.
Door de ontwikkelingen op de internationale markten, de heilloze pogingen van de US Fed en andere Centrale Banken de wereld te verzuipen in een tsunami van QE dollars en de groeiende spanningen tussen de VS en de BRIC-landen, zal het kabinet misschien dit jaar nog en anders zeker in 2011 geconfronteerd worden met een serie aardschokken die het Torentje van Rutte op z'n grondvesten zal doen schudden en het politieke speelveld voorgoed en onherkenbaar zal veranderen.
Op het programma staat niet minder dan de ondergang van de US$ als de wereld reservevaluta. Die zal niet alleen het internationale bankwezen wegvagen, het euroblok opensplijten en de nationale pensioenpotten in rook doen opgaan, maar ook het geldverkeer en de internationale handel verlammen. Er zullen tekorten ontstaan aan werk, voedsel en energie en wereldwijd zullen opgekropte spanningen tot ontlading komen, demonstraties, stakingen en - niet onwaarschijnlijk - gewapende conflicten.
Wij wensen het nieuwe kabinet dan ook veel sterkte en vooral wijsheid toe om het land door de komende, moeilijke jaren heen te loodsen en het hoofd koel en de voeten droog te houden.
Door de ontwikkelingen op de internationale markten, de heilloze pogingen van de US Fed en andere Centrale Banken de wereld te verzuipen in een tsunami van QE dollars en de groeiende spanningen tussen de VS en de BRIC-landen, zal het kabinet misschien dit jaar nog en anders zeker in 2011 geconfronteerd worden met een serie aardschokken die het Torentje van Rutte op z'n grondvesten zal doen schudden en het politieke speelveld voorgoed en onherkenbaar zal veranderen.
Op het programma staat niet minder dan de ondergang van de US$ als de wereld reservevaluta. Die zal niet alleen het internationale bankwezen wegvagen, het euroblok opensplijten en de nationale pensioenpotten in rook doen opgaan, maar ook het geldverkeer en de internationale handel verlammen. Er zullen tekorten ontstaan aan werk, voedsel en energie en wereldwijd zullen opgekropte spanningen tot ontlading komen, demonstraties, stakingen en - niet onwaarschijnlijk - gewapende conflicten.
Wij wensen het nieuwe kabinet dan ook veel sterkte en vooral wijsheid toe om het land door de komende, moeilijke jaren heen te loodsen en het hoofd koel en de voeten droog te houden.
woensdag 13 oktober 2010
Een Bucyrus-Erie 1060-WX
Er is maar één columnist die de nieuwste fase in de onstuitbare ontwikkelingen rond het Amerikaanse hypotheekdrama zo bloemrijk weet te beschrijven: JHK, oftewel James Howard Kunstler.Geeft men blijk van onbeschaafdheid, indien men beweert dat de USA een onderneming is die zijn kop zo diep en onwrikbaar in z'n eigen reet heeft gestoken, dat alle retologen die op deze aardkloot rondlopen niet bij machte zouden zijn de collectieve schedel weer uit het collectieve aarskanaal te trekken, ook al zouden ze zich daarbij bedienen van een Bucyrus-Erie 1060-WX graafmachine met schoepenrad.
Elke maandagmiddag rond een uur of vijf - Nederlandse tijd - vergast hij zijn lezers op een stukje proza over alles wat vies en voos is in de Amerikaanse samenleving. Vroeger was elke post een aanklacht, doordrenkt van vitriool, maar de hoop dat er nog iets aan te doen valt, heeft hij blijkbaar opgegeven. Het is puur literatuur, wat hij nu nog produceert en als zodanig moet het ook genoten worden.
JHK - Clusterfuck Nation / Bank Shot, 10 oktober 2010
Vertaling fragment: Ronald Langereis
vrijdag 13 augustus 2010
Matt Simmons, R.I.P.
Afgelopen zondag, 8 augustus 2010, overleed plotseling, 67 jaar oud, energy investment banker en voorzitter van ASPO-USA, Matt Simmons, schrijver van Twilight in the Desert over de oorzaken en gevolgen van peak oil. 
Hij waarschuwde jarenlang voor het gevaar van het ontbreken van harde gegevens over de wereld oliereserves en stelde dat die aanzienlijk kleiner moesten zijn, dan bij ramingen doorgaans wordt aangenomen op grond van de oncontroleerbare en politiek geladen opgaven van producerende landen.
In juni nog haalde hij de wereldpers met zijn verklaring, dat er bij de oil spill in de Golf van Mexico veel meer olie in zee terechtkwam, dan BP wilde toegeven en dat de enige manier om er definitief een eind aan te maken bestond in het laten exploderen van een nucleaire lading in het boorgat om de zeebodem boven de bron te verglazen en zo de gusher te verzegelen. In die mening en aanpak stond hij echter alleen.
Gail Tverberg van The Oil Drum geeft op TOD een beknopt overzicht van Matts persoon en zijn betekenis voor de Peak Oil gemeenschap.
Matt was ervan overtuigd dat de olieprijs door een explosief stijgende vraag (China, India) maar één kant op kon, omhoog. Vijf jaar geleden wedde hij om US$10,000 met een columnist van de NYT, dat er in 2010 US$200 per vat betaald zou worden, maar daarin kreeg hij geen gelijk. In 2008 zagen we een - voorlopige - top van US$147 and change, daarna een terugval naar ca. US$34 en dit jaar klom de prijs naar US$86 om juist deze week terug te zakken naar zo'n US$75. Als reden daarvoor geven deskundigen aan dat de vraag naar olie de komende tijd verder zal dalen door een double dip van de wereldeconomie.
Dat is ook sinds vorig jaar de overheersende mening op TOD. De economie en het financiële systeem staan in directe relatie tot de beschikbaarheid van goedkope energie. Als de olieprijs grofweg boven de US$80 uitstijgt - of 5,5%+ van het BNP bedraagt, neemt de economische activiteit af en raakt het financiële systeem in ademnood, doordat de rente op schulden niet meer kan worden betaald en schulden zelf niet meer kunnen worden geherfinancierd. Banken worden opgezadeld met niet-presterende leningen en moeten een deel daarvan afschrijven. Doordat de omvang van alle schulden tezamen gigantisch is en de situatie gecompliceerd wordt door honderden biljoenen aan derivatives, ontstaat een domino-effect, waardoor een aantal banken en bedrijven omvalt en de geldhoeveelheid - het uitstaande krediet = schuld - krimpt. Dat is een 'deflatoir' proces.
Niemand die deze samenhang eerder inzag - al in 1998 - dan Colin Campbell, de oprichter van ASPO, hier in een clip uit 2005.
Om het gevaar van een totale melt-down van het financiële systeem te bezweren, schoten bijna overal ter wereld de centrale banken en overheden toe met leningen en garantstellingen om de geldstroom en de wereldhandel draaiende te houden. Het gevolg is, dat daardoor - aan de vooravond van een tweede krediet- of schuldencrisis - nu ook de overheden zelf diep in de schuld zitten, terwijl de banken de gevolgen van de eerdere klap nog lang niet te boven zijn.
De hoge overheidsschulden en de daaruit voortvloeiende bezuinigingsdrift, hebben hun weerslag op nationale economieën en daarmee op de wereldeconomie. De wereldhandel neemt af, de vraag naar grondstoffen en goederen daalt, evenals de belastingopbrengsten en de werkloosheid loopt op. Het feit dat mensen over minder geld beschikken en minder geneigd zijn tot lenen en het doen van grote uitgaven [huizen, verbouwingen, nieuwe auto's] versterkt de neergaande spiraal nog.
Onder deze deflatoire omstandigheden valt de olieprijs terug tot ver onder de kritische grens. Net als in 2009 gebeurde, worden de investeringen in alternatieve energie en de exploratie van nieuwe olie- en gasbronnen door gebrek aan geld - d.w.z. krediet - weer op de spaarbrander gezet. Bij een lage olieprijs lonen deze activiteiten niet en zo schuift een - overigens illusoire - "oplossing van het energievraagstuk" door de ontwikkeling van alternatieve energiebronnen steeds verder op in de tijd en raakt uiteindelijk buiten bereik.
Als deze tweede economische dip over een jaar of wat zal zijn verwerkt en het schuldenniveau hoe dan ook gedaald is, zal de wereldhandel weer opkrabbelen en daarmee ook de olieprijs. Zo ontstaat een beeld van een in de komende jaren sterk fluctuerende prijs van olie en in samenhang daarmee een voortsukkelende wereldeconomie, met pieken en dalen, waarbij de eerste steeds minder hoog en de laatste elke keer wat dieper zullen zijn. Over het tijdpad valt weinig te zeggen, maar de richting staat vast, met alle gevolgen vandien voor het welstandsniveau van de westerse wereld, de voedselproductie [volledig afhankelijk van olie] en ons vermogen om de complexiteit van onze huidige samenleving in stand te houden.
Hij waarschuwde jarenlang voor het gevaar van het ontbreken van harde gegevens over de wereld oliereserves en stelde dat die aanzienlijk kleiner moesten zijn, dan bij ramingen doorgaans wordt aangenomen op grond van de oncontroleerbare en politiek geladen opgaven van producerende landen.In juni nog haalde hij de wereldpers met zijn verklaring, dat er bij de oil spill in de Golf van Mexico veel meer olie in zee terechtkwam, dan BP wilde toegeven en dat de enige manier om er definitief een eind aan te maken bestond in het laten exploderen van een nucleaire lading in het boorgat om de zeebodem boven de bron te verglazen en zo de gusher te verzegelen. In die mening en aanpak stond hij echter alleen.
Gail Tverberg van The Oil Drum geeft op TOD een beknopt overzicht van Matts persoon en zijn betekenis voor de Peak Oil gemeenschap.
Matt was ervan overtuigd dat de olieprijs door een explosief stijgende vraag (China, India) maar één kant op kon, omhoog. Vijf jaar geleden wedde hij om US$10,000 met een columnist van de NYT, dat er in 2010 US$200 per vat betaald zou worden, maar daarin kreeg hij geen gelijk. In 2008 zagen we een - voorlopige - top van US$147 and change, daarna een terugval naar ca. US$34 en dit jaar klom de prijs naar US$86 om juist deze week terug te zakken naar zo'n US$75. Als reden daarvoor geven deskundigen aan dat de vraag naar olie de komende tijd verder zal dalen door een double dip van de wereldeconomie.
Dat is ook sinds vorig jaar de overheersende mening op TOD. De economie en het financiële systeem staan in directe relatie tot de beschikbaarheid van goedkope energie. Als de olieprijs grofweg boven de US$80 uitstijgt - of 5,5%+ van het BNP bedraagt, neemt de economische activiteit af en raakt het financiële systeem in ademnood, doordat de rente op schulden niet meer kan worden betaald en schulden zelf niet meer kunnen worden geherfinancierd. Banken worden opgezadeld met niet-presterende leningen en moeten een deel daarvan afschrijven. Doordat de omvang van alle schulden tezamen gigantisch is en de situatie gecompliceerd wordt door honderden biljoenen aan derivatives, ontstaat een domino-effect, waardoor een aantal banken en bedrijven omvalt en de geldhoeveelheid - het uitstaande krediet = schuld - krimpt. Dat is een 'deflatoir' proces.
Niemand die deze samenhang eerder inzag - al in 1998 - dan Colin Campbell, de oprichter van ASPO, hier in een clip uit 2005.
Om het gevaar van een totale melt-down van het financiële systeem te bezweren, schoten bijna overal ter wereld de centrale banken en overheden toe met leningen en garantstellingen om de geldstroom en de wereldhandel draaiende te houden. Het gevolg is, dat daardoor - aan de vooravond van een tweede krediet- of schuldencrisis - nu ook de overheden zelf diep in de schuld zitten, terwijl de banken de gevolgen van de eerdere klap nog lang niet te boven zijn.
De hoge overheidsschulden en de daaruit voortvloeiende bezuinigingsdrift, hebben hun weerslag op nationale economieën en daarmee op de wereldeconomie. De wereldhandel neemt af, de vraag naar grondstoffen en goederen daalt, evenals de belastingopbrengsten en de werkloosheid loopt op. Het feit dat mensen over minder geld beschikken en minder geneigd zijn tot lenen en het doen van grote uitgaven [huizen, verbouwingen, nieuwe auto's] versterkt de neergaande spiraal nog.
Onder deze deflatoire omstandigheden valt de olieprijs terug tot ver onder de kritische grens. Net als in 2009 gebeurde, worden de investeringen in alternatieve energie en de exploratie van nieuwe olie- en gasbronnen door gebrek aan geld - d.w.z. krediet - weer op de spaarbrander gezet. Bij een lage olieprijs lonen deze activiteiten niet en zo schuift een - overigens illusoire - "oplossing van het energievraagstuk" door de ontwikkeling van alternatieve energiebronnen steeds verder op in de tijd en raakt uiteindelijk buiten bereik.
Als deze tweede economische dip over een jaar of wat zal zijn verwerkt en het schuldenniveau hoe dan ook gedaald is, zal de wereldhandel weer opkrabbelen en daarmee ook de olieprijs. Zo ontstaat een beeld van een in de komende jaren sterk fluctuerende prijs van olie en in samenhang daarmee een voortsukkelende wereldeconomie, met pieken en dalen, waarbij de eerste steeds minder hoog en de laatste elke keer wat dieper zullen zijn. Over het tijdpad valt weinig te zeggen, maar de richting staat vast, met alle gevolgen vandien voor het welstandsniveau van de westerse wereld, de voedselproductie [volledig afhankelijk van olie] en ons vermogen om de complexiteit van onze huidige samenleving in stand te houden.
zaterdag 31 juli 2010
Balen van het europarlement
Vandaag staat er een interview in de Volkskrant met Hans van Baalen, europarlementslid van de VVD. Wat hij zegt over dat 'Parlement' is in één woord ONTLUISTEREND, voorzover iemand zich er nog illusies over maakte natuurlijk.
Zijn uitspraak op de voorpagina is al veelzeggend:
"Het grootste deel van het europarlement weet niet wat het er doet."
Nog een paar highlights
Het europarlement is bezigheidstherapie voor in het eigen land afgebrande of voor het moment door hun partij afgeserveerde politici, die zo comfortabel kunnen worden geloosd - en niet per se in Nederland*). De hoge (belastingvrije) beloning en de goudgerande onkosten- en pensioenregeling zijn een pleister op de wonde.
Het is nog een geluk dat maar 200 van de 736 leden hard werken. Stel je voor dat ze allemaal actief werden, dan zouden de lidstaten helemaal overweldigd worden door ongevraagde en onwenselijke nieuwe regelgeving. En ik denk dat het invoeren van de huidige regelstroom, het ambtelijk overleg daarover en de handhaving ons op nationaal niveau nu al meer kost, dan onze hele jaarlijkse netto EU-bijdrage zelf.
*) Neem België [de Volkskrant, 4 aug.]
Zijn uitspraak op de voorpagina is al veelzeggend:
"Het grootste deel van het europarlement weet niet wat het er doet."
Nog een paar highlights
- het parlement telt 736 leden, waarvan er zo'n 200 hard werken
- het parlement is alleen bezig met de vraag: wat kan Europa méér doen? Er zit geen rem op
- de stroom van bemoeizucht wordt breder en breder
- het parlement klapt voor zichzelf, elke keer als het een rapport van een europarlementariër aanvaardt - en er worden véél rapporten aanvaard
- europarlementariërs zitten in een isolement, ze zijn doodsbang niet serieus te worden genomen. Daarom sluiten ze de rijen en durven niet kritisch naar elkaar te zijn
- de parlementariërs hoeven zich niet te verantwoorden tegenover hun kiezers. Het is geen parlement waarvan de macht is afgedwongen door het volk. Er is niet voor gevochten, het is gegeven
- wie komen op al die recepties af? Niet de wetgevers, niet de voorzitters, maar er zijn een heleboel mensen in het parlement die hun dag moeten indelen. Die komen allemaal.
Het europarlement is bezigheidstherapie voor in het eigen land afgebrande of voor het moment door hun partij afgeserveerde politici, die zo comfortabel kunnen worden geloosd - en niet per se in Nederland*). De hoge (belastingvrije) beloning en de goudgerande onkosten- en pensioenregeling zijn een pleister op de wonde.
Het is nog een geluk dat maar 200 van de 736 leden hard werken. Stel je voor dat ze allemaal actief werden, dan zouden de lidstaten helemaal overweldigd worden door ongevraagde en onwenselijke nieuwe regelgeving. En ik denk dat het invoeren van de huidige regelstroom, het ambtelijk overleg daarover en de handhaving ons op nationaal niveau nu al meer kost, dan onze hele jaarlijkse netto EU-bijdrage zelf.
*) Neem België [de Volkskrant, 4 aug.]
"Voor Leterme, wiens kabinet tweemaal ten val kwam en wiens partij vervolgens een zware verkiezingsnederlaag leed, zou een baantje in Europa worden gezocht. Een andere mogelijkheid is dat hij gouverneur wordt van de provincie West-Vlaanderen, zijn thuisbasis."
Abonneren op:
Posts (Atom)