Mark, bedankt!

De laatste noodgreep van de bankiersmaffia en hun eurocratische knechten, de "redding van Griekenland", doet onwillekeurig denken aan de Kinderkruistocht.
Geïnspireerd door een religieus, van elk realisme gespeend visioen, trekt een schare naïevelingen op naar het doel in de veronderstelling dat eenmaal daar aangekomen, alle structurele problemen als bij toverslag zullen verdwijnen. De historische onderneming werd een volslagen fiasco en eindigde voor de overlevenden in de meeste gevallen in slavernij. Hoe toepasselijk!

Martinus Nijhoff maakte er een gedicht op, waarvan ik voor deze gelegenheid het begin een beetje heb aangepast:

Zij hadden een oproep uit Brussel vernomen:
"Laat de euroleiders tot mij komen."

Daar gingen ze, zingende, hand in hand,
Ernstig op weg, met op nul hun verstand,

Dwalende zonder gids, zonder held,
Als een zwerm sprinkhanen over het veld.

In de koffer van elke politicus lag
Een prognose van de verkiezingsuitslag.

De eerste reactie van de markten op de politieke schuldreconstructie uit Brussel was aarzelend positief, al duurde dat niet lang.¹) De aandelenmarkten gingen omhoog, evenals de euro ten opzichte van de US-dollar en de rente op staatspapier van schuldenlanden daalde met vele procenten. Goud zakte wat in euro's, maar sprong naar een all-time high in de dollar. De beademingsapparatuur van Ierland en Portugal werd wat royaler afgesteld en zombie Griekenland kan een eurobloedtransfusie van nieuwe schuld tegemoetzien, waarmee het tot 2014 zijn anemisch bestaan moet zien te rekken. Voor daarna, zo niet eerder - Griekse verkiezingen in september a.s. - is een derde bail-out onvermijdelijk, tenzij de Duitsers er dan de stekker uittrekken.²)

Maar in de ogen van commentatoren waar ik mijn mening op baseer, is een beetje failliet nog altijd failliet. De Griekse premier Papandreou mag er nog zo triomfantelijk bij grijnzen, of de schulden nu 175% van het BNP bedragen, of 140%, een land waarvan de economie krimpt en dat meer blijft uitgeven dan er binnenkomt, kan ook over een langere termijn zijn schulden niet aflossen en als de markt dat land alleen geld wil lenen tegen 15% rente - in plaats van recentelijk nog 30% - dan blijft dat voor Griekenland onbetaalbaar en dus uitzichtloos.
Mark Rutte maakte het dan ook wel bont door na afloop van het euro-overleg te verklaren, dat Nederland - samen met Duitsland - "zijn zin had gekregen". Het belangrijkste, volgens Rutte, was dat de private beleggers - de banken, pensioenfondsen en investeerders - gingen meebetalen aan de schuldenregeling. Dat zou betekenen dat het volgens Rutte verantwoord is miljarden aan Nederlands belasting- en pensioengeld in een bodemloze put te storten, als je als politicus maar zorgt dat de banken enz. er een fooi bijgooien.
En bij een meerderheid van onze volksvertegenwoordiging - SP en PVV uitgezonderd - gaat zo'n belachelijke redenering erin als een fles jenever in een ouderling. Maar, zoals eerder gezegd: Griekenland is een "sideshow". Laten we maar zien, hoe het uitpakt.

De hoofdzaak is de vraag, of de eurozone blijft bestaan uit nationale staten met een eigen fiscale verantwoordelijkheid, of dat de schulden van alle landen op één hoop worden gegooid en ieder land gaat meebetalen aan de rentelasten en aflossing van de gezamenlijke schuldenberg, een zg. "transfer union" (= zuinige landen betalen mee aan de schulden van big spenders).
Met de uitbreiding van de bevoegdheden van de EFSF, een voorloper van het ESM - European Stability Mechanism dat medio 2013 zal ingaan - hebben de leiders van de eurozone, helaas, een belangrijke stap gezet om van de EU een "transfer union" te maken. Niet zo verwonderlijk, als de profiterende kant in de meerderheid is. Nederland en Duitsland staan nu op het punt een essentieel deel van hun fiscale soevereiniteit over te dragen aan een EU-instantie die gaat opereren in een niemandsland zonder directe democratische controle, onder toezicht van de Europese Commissie die een hulpeloze marionet is van de internationale bankiersmaffia.

Wat wij daarvan gaan merken, is niet moeilijk te voorspellen. We hoeven slechts te kijken naar de ontwikkelingen in Amerika. Nog meer manipulatie van financiële markten, monetarisering van schulden op ongekende schaal - euro's printen; het overhevelen van nationale en private (bank) schulden naar federaal (EFSF) niveau; invoering van Europese belastingen - openlijk of onzichtbaar (via het ESM); meer steun aan insolvabele instellingen - zombies; voortijlende bureaucratisering en regelgeving; meer corruptie; privatisering van winsten, socialisering van verliezen; financiering van megalomane projecten o.a. infrastructuur en op milieu- en energiegebied; een groeiende afstand tussen de financiële elite en de belastingbetalende loonslaven; de ondergang van de Europese middenklasse; minder democratische zeggenschap over de eigen leefomgeving in ruil voor meer brood en spelen en uiteindelijk een gigantische crash als het hele Ponzi-systeem onder zijn schulden bezwijkt. Alle papier wordt waardeloos, eerst geleidelijk, tenslotte panisch.

Alleen de Duitse Centrale Bank en de Bondsdag - en evt. in september het Duitse Hooggerechtshof - kunnen deze voor ons rampzalige beslissing nog ongedaan maken. Van onze eigen politici hebben wij niets te verwachten. Die hebben volledig gefaald. Sinds wanneer gaat het zg. Europese belang (lees: bankiersbelang) boven dat van Nederland? Zowel in het referendum over het Verdrag van Lissabon, als in recente polls blijft de Nederlander in meerderheid het nationaal belang vooropstellen. Kunnen onze regering en onze gekozen "volks"-vertegenwoordigers daar ongestraft aan voorbij blijven gaan?

Wat voor Nederland geldt, geldt niet minder voor andere leden van de eurozone. Mike Shedlock, "Mish", verwacht dat iedereen spijt zal krijgen van deze afgedwongen "deal", zo al niet binnen een maand, dan toch zeker voor het eind van dit jaar. Ondanks alle hype en blabla, zijn de economische vooruitzichten belabberd. De bezuinigingen leiden tot verdere inkrimping van het BNP, duurdere schulden, afnemende werkgelegenheid, dalende huizenprijzen en een inzakkende wereldhandel.
Onder zo'n dreigende wolkenlucht zal dit initiatief om het geld voor een Europees garantiefonds van enkele biljoenen euro's uit de zakken van de nog weinige solvabele europartners te kloppen hopelijk een snelle en dramatische dood sterven.

Een uiteenvallen van de eurozone lijkt nu een traumatiserende gebeurtenis, maar de opluchting erna en de noodzaak voor elk land zijn problemen zelf aan te pakken zullen zoveel dynamiek genereren, dat het leed voor de meeste van betrekkelijk korte duur zal zijn - zie IJsland.
Het alternatief is jarenlang doormodderen in een steeds strakker keurslijf en met steeds strengere bezuinigingen; lijden onder de incompetentie van zich voortdurend meer macht toeëigenende beurocraten; toezien hoe de schuldenberg hoger en hoger groeit en uiteindelijk, gezamenlijk ten onder gaan in een EU-brede crisis van catastrofale proporties.

Toevoeging 25 juli 2011
Waarschijnlijk mede in verband met de nervositeit van de geldmarkten door het gehakketak in Washington over de verhoging van het Amerikaanse schuldplafond kondigden twee eurolanden vandaag aan, dat ze voorlopig afzagen van uitgifte van nieuwe staatsleningen. Oostenrijk ziet af van een aangekondigde schuldveiling op 2 augustus en Italië laat de in medio augustus geplande veiling vervallen. De reden: ze hebben het geld niet nodig - voor Zero Hedge een reden te veronderstellen, dat Italië even niet wil weten hoeveel meer rente ze moeten gaan betalen om hun papier kwijt te raken. Ze wachten liever even tot het leun- en steunfonds (EFSF) waartoe afgelopen donderdag werd besloten, wat meer body heeft gekregen. Waar blijft je blanco cheque, Mark?

---------

¹) Het effect van de reddingsoperatie lijkt uitgewerkt in minder dan een week. Op woensdag, 27 juli, schiet de Italiaanse 10-jaarsrente al weer richting 6% en de Spaanse eroverheen. Bij 7% ligt de kritische grens. Komt de rente daarboven, dan klopt een land bij de ECB of nu de EFSF aan voor steun. Cyprus sluit wellicht ook aan bij de rij van gegadigden. Standard & Poor's verlaagde woensdag zijn rating van Griekenland van junk [CCC] naar "junker" [CC] en Moody's zette Cyprus twee treetjes omlaag. De Cypriotische overheid en één van de lokale banken hebben voor miljarden aan Grieks [dus waardeloos] staatspapier in de kluis liggen en worden daardoor zelf ook minder solvabel geacht.
Voor de grootste bank van Duitsland, Deutsche Bank, waren de ontwikkelingen het afgelopen halfjaar genoeg reden haar exposure aan GIPSI-schulden met maar liefst 70% te verminderen! Blijkbaar hadden de grote banken zelf al geen vertrouwen meer in een "goede afloop" voor de euro en laten zij het achterhoedegevecht graag over aan hun gladiatoren in de politieke arena.

²) En de kans daarop wordt met de dag groter. Tegen een achtergrond van voortdurende onmacht van het Amerikaans Congres om het schuldenplafond te verhogen, levert de vrijdagmorgen, 29 juli, een mand vol nieuwe rampspoed op voor de eurocraten.

• Zapatero vervroegt verkiezingen van maart 2012 naar november 2011 en brengt zo voor Spanje het uur van de waarheid weer een halfjaar dichterbij;
• Italië kijkt met een schuin oog naar de stijgende rentes op zijn staatsleningen richting 6% - de komende anderhalf jaar moet het €400 miljard aflossen / doorrollen - en stelt zijn bijdrage aan het reddingsplan voor Griekenland [en dus ook het EFSF] bij voorbaat ter discussie. Ook de stijging in aantal en prijs van CDS'n op Italiaanse schuld vormt een bron van toenemende zorg;
• Denemarken - geen lid van het euroblok - komt ook onder vuur te liggen. Ook daar nam de overheid bankschulden over en desondanks kunnen volgens S&P 15 banken alsnog omvallen.

Als Italië én Spanje (moeten) afhaken, blijft er van de halfzachte plannen om de euro te "redden" weinig heel. Er is gewoon geen geld genoeg [video] voor. En als de ECB - evt. met steun van de Fed [via swaps], het IMF en desnoods China [dat zijn export naar de EU wil beschermen] - schulden op grote schaal gaat opkopen [euro's printen], kortom de Amerikaanse "oplossing", is het wat Duitsland betreft "game over".

U ook nog een plakje?

Kijk, daar is ie weer, onze Jan Kees de Jager. En wat houdt ie daar in z'n hand? Wel ja, een plakje salami, zelf gesneden. 'Miljardenstrop bij omvallen Griekenland,' schrijft hij aan de Tweede Kamer. Welk kamerlid durft nu nog tegen een tweede miljardenlening aan Griekenland te stemmen en de kans te lopen dat hij/zij en zijn partij achteraf de schuld krijgen van het debacle, als Griekenland écht omvalt en de volgende wankele dominostenen - Ierland, Portugal, België, Spanje - in zijn val meesleurt. Politiek is een vals spel en het moet subtiel gespeeld worden, met altijd wel een vleugje morele chantage.

Wat de gezellige dikkerd er dus niet bij vermeldt, is dat de Griekse situatie sowieso uitzichtloos is - credit rating opnieuw verlaagd. Zelfs met nóg een lening van €100 miljard gaat het land kopje onder, want ze hebben nu al meer schulden dan ze ooit kunnen terugbetalen - laat staan met nog eens honderd miljard erbij - en ze zijn dat ook helemaal niet van plan. Het is een bodemloze put, waar elke extra euro spoorloos in verdwijnt en de enige reële oplossing is 'vergeving van schulden', afschrijving. Dat betekent grote verliezen voor de huidige schuldeisers en een herstructurering van het Europese bankwezen, maar die stond toch al te gebeuren, al hebben de centrale banken er de laatste drie jaar alles aan gedaan om dat te verhullen. Ze willen dat het een verrassing blijft, voor 2012.

De SGP, het vrouw-onvriendelijke partijtje dat het gedoogkabinet Rutte af en toe meegedoogt als de zondagsheiliging en het vloeken in en buiten de kerk ermee gediend zijn, formuleerde het vorige week tamelijk scherp. 'Misschien moeten we het faillissement van Griekenland nu maar accepteren, nu het grootste deel van de schuld nog privaat is,' d.w.z. van de banken. Wat Jan Kees voorstaat, komt erop neer dat de rijkere Europese landen de oninbare vorderingen van de banken via 'the Greek connection' ver boven de reële marktwaarde blijven opkopen met geld uit de staatskas, zodat de schuld en het risico - 50 à 70% - grotendeels worden afgewenteld op de banggemaakte belastingbetaler. Daar wil hij graag een paar salami's voor in plakjes snijden, blijkbaar.
De kiezer neemt hem dat overigens niet in dank af. Volgens een poll is 71% tegen verdere steun aan de Grieken, omdat ze - terecht - vrezen dat we het geld nooit terug zullen zien. Zou er voor belangrijke beslissingen die buiten de gewone dagelijkse orde vallen een referendumplicht bestaan, dan zou de invloed van belangengroepen en EU-lobbyisten op onze nationale besluitvorming ingeperkt kunnen worden. Zonder correctiemechanisme gaan onze bewindslieden en parlementariërs gewoon hun gang, omdat ze erop rekenen dat hun arrogantie tegen de tijd van de verkiezingen door de meeste mensen al weer vergeten zal zijn.

In Duitsland, de spreekstalmeester van het eurocircus, lijkt echter ook op politiek niveau het draagvlak voor een louter fiscale aanpak van de problemen af te brokkelen. Daar wordt nu openlijk gepleit voor 'haircuts' voor banken en investeerders, als onderdeel van een oplossing. Daarover woedt momenteel een verbeten strijd met de starre ECB, die het wil houden bij het gebruikelijke permanentje.
Intussen buigt het Duitse Hooggerechtshof zich over de vraag, of een euro 'bailout' wel strookt met de Duitse Grondwet en met het Europees recht - het Verdrag van Lissabon. Het eerlijke antwoord is 'nee', maar de rechters weten wat er op het spel staat en zullen niet rücksichtslos knuppels in hoenderhokken willen gooien, als de kans bestaat dat ze daarmee het EU-wespennest verstoren.

Neither a borrower nor a lender be

William Shakespeare, Hamlet Act I, scene 3

Een vriend vraagt je om hem even een tientje voor te schieten en dat doe je. De volgende keer dat je hem ziet, verwacht je dat hij het terug zal geven, maar hij zegt er niets over en de keer daarop ook niet.
Je weet dat hij soms wat krap zit en je wilt niet moeilijk doen over één tientje, maar het valt je wel een beetje van hem tegen. Zou hij het gewoon vergeten zijn?
Een maand later vraagt hij of je hem vijftig euro kan lenen. Moeilijk. Ga je nu zeggen, dat je dat tientje van laatst nog niet terug hebt gehad? Leen je hem die vijftig euro, maar wil je dan wél weten wanneer je ze terugkrijgt?

---

Je zoon is bezig een eigen bedrijf te starten en hij vraagt je of je hem 25.000 euro wilt lenen. Je krijgt het terug, zodra hij winst gaat maken. Hij verwacht binnen een half jaar. Je kunt geen nee zeggen, het is je zoon tenslotte. Je vertelt het wel tegen je dochter en je zegt erbij dat het een lening is voor hooguit een jaar, want je wilt geen scheve ogen in de familie. Een week later komt je zoon met zijn nieuwe leasebak voorrijden. Op rekening van mijn bv, lacht hij.
Tegen de tijd dat het halfjaar om is, verwacht je toch wel een indicatie van hoe het met het geld zit, maar je zoon zegt er niets over. Als je hem vraagt, hoe het gaat, antwoordt hij 'prima'. Hij kan het werk nauwelijks aan en heeft laatst nog een nieuwe medewerker aangenomen op freelance basis. 'Maak je maar geen zorgen, pa.'
Maar dat doe je natuurlijk juist wel. Je vrouw zou eigenlijk graag een nieuwe keuken willen, maar je hebt net je belastingaanslag gekregen en die 25 mille zou goed van pas komen.
'Hoe gaat het eigenlijk met broer?' vraagt je dochter, als ze je kleinzoon komt ophalen na een nachtje logeren. 'Heeft ie die lening nou al terugbetaald, pa? Want ik hoorde dat het niet zo goed gaat met zijn zaak.'
Een week later belt je zoon. Of hij 's avonds langs kan komen, want hij heeft groot nieuws. Betekent dat dat je je geld terugkrijgt? Of juist niet?
'Kijk,' zegt hij, 'ik draai wel een ton omzet dit jaar, maar ik maak nog geen winst. Daarvoor zou ik moeten uitbreiden. Ik ben gisteren bij de bank geweest met een business plan en ze willen me een credit line geven van vijftig mille, maar dat is niet genoeg. Ik moet een kantoor huren en inrichten en daarvoor heb ik toch al gauw een ton meer nodig. Nou dacht ik, als jij nou je hypotheek verhoogt en mij die ton leent, dan beloof ik je . . .'

---

Er was eens een land, dat de helft van de tijd van zijn bestaan bankroet was geweest en tien procent rente moest betalen over zijn staatsleningen. De bevolking was arm, maar verre van ongelukkig. Ze maakten zich niet druk, want de zon scheen en er was genoeg te eten en iedereen leefde zo'n beetje als het hem of haar uitkwam. Door het mooie weer en de prachtige, blauwe zee kwamen er veel toeristen naartoe, elk jaar weer meer en iedereen die zich een klein beetje in wilde spannen, kon daar een aardige duit aan verdienen.
Het bijzondere van dat land was, dat het eigenlijk geen echt land was, geen staat, maar een verzameling kleine gemeenschappen met een hoge mate van autonomie. De mensen binnen zo'n gemeenschap kenden elkaar en hielden elkaar de hand boven het hoofd. De centrale regering was ver weg en als die weer eens wat moest, zorgde de gemeenschap ervoor dat het allemaal op niks uitliep en dat iedereen gewoon kon blijven doen, wat ie het liefst deed.
Als je binnen je gemeenschap de juiste mensen kende en op het goede moment iemand wat toestopte, had je weinig last van de centrale bureaucratie en hoefde je nauwelijks belasting te betalen.

De regering functioneerde op dezelfde manier. Vriendjespolitiek zat in de cultuur gebakken. Het was ondenkbaar dat iemand die een tree, een trap of een heel trappenhuis hoger in de hiërarchie stond, zijn broer, neef, of desnoods een nicht van zijn schoonmoeder niet aan een baan, uitkering of vergunning hielp. Daar was je familie voor.
En de mogelijkheden om elkaar te helpen werden alsmaar groter. Want hoewel er aan belastingen veel minder binnenkwam dan nodig was, had de regering nieuwe financieringsbronnen aangeboord die onuitputtelijk leken.
Allereerst waren daar de subsidies van de EU, de miljarden die elk jaar het land binnenstroomden om de achterstand op allerlei gebied in te lopen. Niet alleen profiteerden daar de vriendjes van de politieke elite van, maar ook het ambtenarenapparaat kon drastisch worden uitgebreid, omdat er zoveel meer mensen nodig waren om de regelgeving die het lidmaatschap van de EU meebracht, in te voeren, bij te houden en op de uitvoering toe te zien.
Plotseling konden er nieuwe wegen worden aangelegd, de landbouw kreeg subsidies en er kwamen genoeg banen bij om alle vriendjes en de vriendjes van vriendjes aan werk te helpen en voor wie niet kon of wilde werken kwamen er uitkeringen en het mooie was, dat het allemaal betaald werd met geleend geld en dat de regering dus niet moeilijk hoefde te doen over het feit dat er geen belasting werd betaald. Belastingen ontduiken werd de nationale sport.

Maar het mooiste cadeau voor de inwoners van dit arme land was de invoering van de euro in 2002. Waar zij eerst voor het bouwen van huizen en het kopen van auto's, jachten en breedbeeld TV's hadden moeten sparen, omdat de rente op leningen in hun oude valuta voor de meesten niet op te brengen was, konden ook gewone mensen nu voor een habbekrats geld lenen en al hun materiële dromen verwezenlijken. En die kans lieten zij niet onbenut. Geef hun eens ongelijk. Bankiers kunnen de verleidingen van gratis geld ook niet weerstaan.
De regering deed vrolijk mee. Afgezien van riante salarisverhogingen voor de politieke bobo's zelf en voor het hele en nog steeds uitdijende ambtenarenapparaat, organiseerde zij in 2004 de Olympische Spelen, waarbij kosten noch moeite werden gespaard en bestelde zij o.a. voor tientallen miljarden aan schepen voor de uitbreiding en modernisering van de oorlogsvloot. Het kon niet op.

De voornamelijk Duitse en Franse bedrijven, waar al die bestellingen binnenkwamen, zagen hun omzetten met sprongen stijgen en de voornamelijk Duitse en Franse banken die het voorrecht hadden de miljardencontracten te mogen financieren, zagen dat ongetwijfeld als bewijs dat de nieuwe eenheidsmunt de internationale handel en industrie tot ongekende bloei zou brengen. Even leek dat ook zo, maar toen kwam de kredietcrisis.
Opeens werden alle kredietkranen dichtgedraaid en banken en bedrijven die voor hun normale cash flow afhankelijk waren van leningen, dreigden van de ene dag op de andere om te vallen. Voor overheden gold hetzelfde, ook voor de overheid van het arme land. Die had zich rijk gerekend en naar naderhand bleek, niet helemaal op een nette manier. Toen de geldstroom opdroogde, kwam er een gat aan het licht in de bodem van de schatkist dat zó groot en diep was, dat de zittende regering er geen gat meer in zag en nieuwe verkiezingen uitschreef, die ze verloor.

Als het land monetair nog op eigen benen had gestaan, zou de nieuwe regering de schulden van het oude regime grotendeels hebben afgeschreven. Dat zou ten koste zijn gegaan van de buitenlandse banken en investeerders en wellicht voor een deel ook van de eigen banken en pensioenfondsen. De regering zou de munt hebben gedevalueerd en vervolgens aan het puinruimen zijn geslagen, net als IJsland dat gedaan heeft.
Dat zou de economie van het land twintig jaar terug hebben gezet, maar het had ook alle misstanden van de afgelopen jaren opgeruimd, de concurrentiepositie jegens het buitenland drastisch verbeterd en het land van een loden schuldenlast bevrijd.

Maar nu was die weg afgesloten. De regering durfde niet haar eigen verantwoordelijkheid te nemen, maar gokte erop dat de eurolanden en de ECB zouden bijspringen en anders het IMF wel. Ongetwijfeld werd er door de boekhouders van de EU, ECB en het IMF - d.w.z. de VS - koortsachtig gerekend. Wat als dit en wat als dat? Maar omdat de euro anders dreigde te imploderen, kozen ze knarsetandend voor Solidariteit, al staken ze niet onder stoelen of banken dat de inwoners van het arme land zich onder valse voorwendselen het euroblok in gelogen hadden en een stel luie uitvreters waren, die de steun eigenlijk niet verdienden. De druiven waren zuur.

Nadat er intussen nog een paar lijken uit de kast waren gerold en duidelijk werd dat het land eigenlijk volledig failliet was, werd er €110 miljard bij elkaar geschraapt aan bijdragen van de andere eurolanden en de ECB kocht de feitelijk waardeloze staatsobligaties op om een schijn van solvabiliteit op te houden en leende de banken van het arme land zoveel goedkope euro's als ze maar wilden in ruil voor nog meer waardeloze papieren onderpanden. Dat was in strijd met de bepalingen van het Verdrag van Lissabon, maar ach… nood breekt wet, nietwaar, en de ECB is toch niet onderworpen aan enigerlei vorm van democratische controle. Wel zo makkelijk... en levensgevaarlijk!

Wie gedacht had dat de inwoners van het arme land blij zouden zijn met zoveel Europese 'solidariteit', had het mis. Ze kwamen in opstand tegen de voorwaarden die aan de hulp verbonden waren. Het was eigenlijk ook geen hulp, het was een regelrechte strafexercitie.
Hoewel het land al bezweek onder zijn schulden, kwam die lening van €110 miljard daar nog eens bovenop en tegen een hogere rente dan het ECB-tarief. Bovendien was dat geld bestemd om de regering in staat te stellen haar verplichtingen na te komen jegens de buitenlandse schuldeisers. Precies!, diezelfde Duitse en Franse banken die de afgelopen jaren miljarden hadden uitgeleend met onverantwoord lage risicopremies, zonder zich af te vragen of het arme land zich die leningen wel kon veroorloven.
Verder moest het voortaan afgelopen zijn met de vriendjespolitiek. Er moest nu maar eens stevig opgetreden worden tegen al die belastingontduikers; de lonen, uitkeringen en pensioenen moesten omlaag en in het ambtenarenapparaat moest flink het mes worden gezet. Ook mensen die jarenlang de uitkeringen van allang overleden familieleden hadden opgestreken, dienden te worden aangepakt. En dat opmerkelijk hoge aantal inwoners van over de honderd? Leefden die allemaal nog wel?

Eurocraten zijn blijkbaar mensen met een bovengemiddelde dosis optimisme, of het moet zo zijn dat zij elke vorm van werkelijkheidszin missen. Te denken dat je een gemeenschap, die zich door de eeuwen heen staande heeft weten te houden onder Turkse overheersing, zeeroverij, fascistische kolonelsregimes en nog niet zo heel lang geleden een moordzuchtige Duitse bezetting, op de knieën kunt brengen door financiële terreur en het vooruitzicht van een levenslange schuldslavernij, duidt op een vergevorderde staat van verstandsverbijstering en een ernstig gebrek aan inlevingsvermogen.

Natuurlijk ging het arme volk niet braaf aan de slag om op bevel van een stel buitenlandse boekhouders eens en voor al de structuur van hun samenleving af te breken. Zij trokken de straat op, hielden demonstraties en staakten het halve openbare leven plat. Alle pogingen van de regering om van het arme land een moderne democratie te maken, waarin mensen op tijd op hun werk komen, dingen kopen die ze niet nodig hebben met geld dat ze niet hebben en op tijd belasting betalen, werden vakkundig gesaboteerd.
Iedereen die wat opzij had gelegd - en dat waren er niet weinig met al die loonsverhogingen van de afgelopen jaren, plus het pensioen van hun overleden opa's en oma's - haalde zijn euro's van de bank, die daardoor weer moesten aankloppen bij meneer Trichet om de tekorten aan te vullen.

Klik op grafiek door naar Zero Hedge artikel.

De toch al niet hoge productie zakte steeds verder in en na verloop van een jaar begonnen de buitenlandse boekhouders in te zien, dat het land op deze manier steeds dieper in de schulden raakte en dat van enige terugbetaling van de leningen nooit sprake kon zijn.

In plaats van te erkennen dat ze de situatie verkeerd hadden beoordeeld en dat er een volledig tegenovergestelde aanpak nodig was - afschrijving van schulden, stelden ze een nieuwe lening van nog eens zo'n €100 miljard voor om de vers gevallen gaten in de begroting voorlopig op te vullen. Om het oplopen van de staatsschuld te beperken moest het arme land de belastingen opnieuw verhogen, nog meer banen schrappen en bovendien zijn 'kroonjuwelen' verkopen, objecten en bedrijven die eigendom waren van de staat - (Haha, probeer daar maar eens een koper voor te vinden. Dat moet wel een bijzonder onnozele hals zijn die zijn nek in zo'n strop durft te steken.)

Het enthousiasme over dit voorstel was overweldigend. De bevolking gooide zijn spandoeken neer en ging aan het werk. Uit eigen beweging verlaagden zij hun lonen tot net boven de armoedegrens, pensioenen en uitkeringen werden afgeschaft. Iedereen was voortaan stipt op tijd en alle doktoren en specialisten weigerden voortaan envelopjes met inhoud aan te nemen, maar deden gewoon hun werk voor een bescheiden salaris en betaalden daarover belasting tot op de allerlaatste cent.

Precies honderdnegentien jaar later mocht olijvenplukker George Papandreou, een achterachterkleinzoon van de vroegere premier, in Frankfurt a/Main symbolisch de laatste aflossing van de leningen overhandigen aan de president van de ECB. Het was een feestelijke, maar korte ceremonie.