Het einde van een fantasiewereld

Het duiveltje dat Strauss-Kahn ertoe bracht zich te vergrijpen aan de kamermeid - mogelijk uit de diepste diepten van de hel opgeroepen in de stroom van fantasieën over het Einde der Tijden van de dementerende, Amerikaanse bijbelvorser Harold Camping en zijn volgelingen - had dat niet op een beter moment kunnen doen om de verwarring in de financiële wereld zo groot mogelijk te maken.

Naast het extra struikelblok, wie Strauss-Kahn nu moet opvolgen als president van het IMF - een Europeaan om te zorgen voor een euro-vriendelijk beleid, of juist geen Europeaan, zoals de BRIC en de rest van de wereld eisen - worden de stemmen binnen het euroblok zelf steeds luider om de financiële "hulp" aan de Club Med landen en met name aan Griekenland per direct te staken.

In Finland haalden de "Echte Finnen" bij recente verkiezingen 19% van de stemmen, in Frankrijk is Marine le Pen van het Front National populairder dan Sarkozy en diens socialistische rivalen, in Duitsland groeit de weerstand tegen het zwalkende beleid van Angela Merkel en bij ons timmert Geert Wilders aan de weg.
Na de discussie afgelopen week in de Tweede Kamer mag het duidelijk zijn dat Geert geen cent meer voor het corrupte en leugenachtige Griekenland overheeft, omdat we ons geld nooit terug zullen zien, terwijl de regering, de regeringspartijen én de hele oppositie minus de SP er alles aan doen de lichtzinnigheid en onverantwoordelijkheid van dat standpunt te benadrukken, met de volle steun van de vleugellamme aalscholver van de Nederlandsche Bank, Nout Wellink.

Zonder een fan van Wilders te zijn, ben ik het met hem - en Roemers van de SP - eens, dat meer "steun" aan Griekenland niets oplost en dat wij elke euro die wij er nog insteken, onherroepelijk kwijt zijn. Anderzijds ben ik het met Rutte e.a. eens, dat de gevolgen van het stopzetten van die "hulp" niet te overzien zijn. Bovendien vind ik dat Wilders voor zijn standpunt populistische en verkeerde argumenten gebruikt. Het gaat er niet om, dat de Grieken niet te vertrouwen zouden zijn en hun verplichtingen niet nakomen, het punt is dat de nationale en Europese politieke en financiële "elites" ons de afgelopen twintig jaar in een "cul-de-sac" hebben gemanoeuvreerd, waar we langs de regulaire politieke weg niet meer uit kunnen komen.

De "steun" die wij volgens de heersende opinie aan Griekenland moeten geven - in de vorm van leningen met wurgclausules, komt namelijk niet ten goede aan de Grieken en de Griekse economie, maar aan de Franse en Duitse banken die Griekenland sinds de invoering van de euro honderden miljarden aan onverantwoorde leningen hebben verstrekt. Het 'arme' Griekenland, met een economie die op weinig meer drijft dan olijfolie en toerisme en een cultuur waarin belastingontduiking tot kunst is verheven, kan die leningen onmogelijk terugbetalen. Als wij stoppen met onze goedgevendheid op kosten van de Europese belastingbetaler, gaat Griekenland failliet en vervolgens ook de banken in Frankrijk en Duitsland die dan hun Griekse leningen grotendeels moeten afschrijven. Dat zou een domino-effect op gang brengen, dat zo'n beetje de hele Westerse bankwereld door zijn onderlinge verwevenheid op de knieën zou brengen en de doodsklok zou luiden voor de euro in zijn huidige vorm.

Zie: Der Spiegel, 24 mei 2011 - The Hidden Cost of Saving the Euro
ECB's Balance Sheet Contains Massive Risks
Zie: The Daily Telegraph, 25 mei 2011, Jeremy Warner
It's ever more obvious, Greece must leave the euro
Zie: Het Financieele Dagblad, 26 mei 2011
Oud-ECB-bestuurder voorziet faillissement van Griekenland

Wie dat per se wil mag Wilders' opstelling dus onverantwoord vinden. Het jammere voor het andere kamp is echter, dat Griekenland sowieso failliet gaat. Zonder extra leningen bij wijze van spreken morgen al en mét extra leningen misschien over een maand, of een jaar, maar dan wel met nóg ingrijpender gevolgen.
Via Zero Hedge kwam mij een artikel onder ogen in de Daily Telegraph van 20 mei 2011, waarin de Engelse econoom Andrew Lilico puntsgewijs opsomt, wat er gebeurt als Griekenland de handdoek in de financiële ring gooit. Het is geen mooi plaatje en het mag duidelijk zijn, dat de euro - en daarmee iedereen die euro's bezit of erin wordt betaald (lonen, pensioenen) - zware tijden tegemoet gaat.

Wát ze ook doen, de Grieken worden de paria's van Europa, want zij krijgen door de media ongetwijfeld de zwartepiet toebedeeld voor alle ellende die het continent treft. Dat is onterecht, want de werkelijke schuldigen zijn de politici en de bankiers.
De politici hebben - met voorbijgaan aan democratische uitspraken (referenda) van het electoraat - hun fantasieën over een verenigd Europa doorgedreven, de voorwaarden geschapen waarin dit absolute debacle gestalte kon krijgen, en de tekenen van misbruik en wanbeleid toegedekt met geld van de belastingbetaler.
De bankiers hebben daar jarenlang van geprofiteerd door in de verwachting dat de politiek hun verliezen toch wel zou dekken, onverantwoorde risico's aan te gaan en de financiële markten in casino's te veranderen, zodat ze met gokwinsten hun salarissen en bonussen tot buitenproportionele hoogten konden opvoeren. En nu het financiële draagvlak onder hun parasitaire praktijken dreigt te bezwijken, doen zij met de arrogantie van de macht een beroep op de politiek om hun miljardenschulden en oninbare vorderingen te socialiseren, d.w.z. de schatkist = belastingbetaler ervoor te laten opdraaien.

Tot nu toe lukt dat, zij het moeizaam, maar nu er werkelijk slachtoffers dreigen te vallen, schijnt de werkelijkheid - voor hen die willen zien - onbarmhartig door het sleetse weefsel van politieke en financiële fantasieën heen.
Waarom zouden wij de Grieken, de Ieren, of de Portugezen willen voorschrijven, hoe zij met hun geld dienen om te gaan? Moeten zij niet gewoon kunnen doen wat in hun belang is om te leven zoals zij dat graag willen. Als zij boven hun stand leven, is de consequentie dat ze hun munt moeten devalueren en het rentepeil naar omstandigheid aanpassen. Daar zorgt een vrije markt vanzelf voor, ook zonder een Centrale Bank.
Door de kunstmatige rente van de ECB en het euroregime kunnen zij geen kant op en nemen hun schulden zelfs alleen maar toe. Zo wordt de bevolking van landen die "financiële steun" ontvangen, in feite veroordeeld tot levenslange schuldslavernij.
In Griekenland zijn stakingen aan de orde van de dag, in Spanje - bij een werkloosheid van 21% en met een jeugdwerkloosheid van 43% - begint het verzet zich op de stadspleinen te manifesteren. Wat niet betaald kán worden, zal niet betaald worden en omdat hun euro ook onze euro is, zullen ook wij moeten bloeden voor dit echec.
Zolang de economie groeide, had niemand te klagen, maar nu Europa worstelt met de gevolgen van de wereldwijde recessie en de bankencrisis heeft het alle betrokken landen in een houdgreep. Laten wij ons losmaken uit deze wederzijds verstikkende verstrengeling en een einde maken aan de vernederende betutteling. Een verenigd Europa is een hersenschim, waar alleen politici belust op macht [plus de riante oudedagsvoorziening] en hun financiële elites van profiteren, niet de gewone Nederlanders, Fransen, Grieken of Italianen. Dat is melkvee.

In de verscheidenheid ligt onze kracht en als wij onze nationale kracht hernemen, betekent dat minder macht voor arrogante politici met grootse fantasieën en minder armslag voor geldbeluste bankiers en economische roofridders.
De volksvertegenwoordiging kan dan in eigen huis weer orde op zaken stellen en hoeft zich niet voortdurend af te vragen, of de doorgeschoten regelzucht van de verwaten Eurocratie wel bevredigd wordt. In het VK voert supermarktketen Asda eind mei 2011 de Engelse pounds en ounces weer in bij de verkoop van aardbeien en als dat aanslaat bij hun klanten [lees de commentaren bij het artikel], willen ze het uitbreiden tot andere producten.
De herinvoering van grenscontroles door Denemarken is ook tekenend voor deze trend. Een land dat staat voor zijn vrijheid en verworvenheden, laat zich niet blijvend de wet voorschrijven door een in LaLa-land levend Brussel, dat een oorspronkelijk kleinschalig verdrag uit 1985 [Schengen] misbruikt om een schone schijn van "vrij reizen" op te houden, zonder dat het in een sindsdien volledig veranderde wereld de randvoorwaarden daarvoor in stand kan houden.

Records...

Woensdag, 20 april, werden op de edelmetaalmarkt een aantal records gebroken. In een verrassend korte tijd na het 'nemen' van de USD 1400 horde voor een ounce goud (31,1 gram), sneuvelde de USD 1500 grens. Tegelijk stijgt de zilverprijs momenteel ongeveer met een dollar per dag en vandaag werd de USD 45 grens voor een ounce zilver moeiteloos overschreden.
[Nog geen zes uur na publicatie van deze post viel ook de USD 46 mijlpaal. Een dollar / ounce erbij binnen acht uur!]
De USD had het deze week om diverse redenen zwaar te verduren en de euro steeg daardoor op de valutamarkten tot boven USD 1,45. De goudprijs in euro's zakte daarop enigszins terug ten opzichte van begin deze week tot ca. EUR 1034 per ounce, EUR 33.228 per kilo, maar de opmars van zilver was zo krachtig, dat die zelfs in de duurdere euro een nieuw record vestigde. De prijs per ounce steeg tot ruim boven de EUR 31, wat betekent dat voor een kilo zilver voor het eerst ooit meer dan EUR 1000 moet worden neergeteld, een ongelofelijke prijs.
[Aan het eind van de dag, 21 april, was ook de zilverprijs van EUR 31 al weer geschiedenis, omdat de EUR 32 bereikt werd, 1030 euro per kilo.]
Wie naar de verhouding tussen de goud- en de zilverprijs kijkt en weet dat die ruim een jaar geleden nog 80 : 1 was, kan daaruit afleiden dat de zilverprijs sindsdien is geëxplodeerd. De verhouding is nu ca. 33 : 1. In het afgelopen halfjaar is zilver ruim 84% duurder geworden, terwijl de goudprijs in dezelfde periode 'slechts' 11% steeg.

Klik op het plaatje voor een groter beeld.

Goud en zilver zijn edelmetalen die tot halverwege de vorige eeuw als geld werden gebruikt. In feite manifesteren zij zich nu opnieuw in die hoedanigheid, omdat hun waarde (in koopkracht) nagenoeg constant blijft, anders dan die van onze papieren en digitale fiatvaluta die onbeperkt kunnen worden bijgedrukt. Het feit dat goud en zilver in de afgelopen tien jaar zoveel 'duurder' zijn geworden, betekent eigenlijk dat de USD, EUR en andere valuta hun waarde in hoog tempo verliezen, zodat er meer van moeten worden neergeteld om eenzelfde hoeveelheid goud of zilver te kopen.
Als we van alle producten in bovenstaande grafiek de prijs in zilver(geld) zouden weergeven, zouden we zien dat ze het laatste halfjaar allemaal een stuk goedkoper waren geworden!

Door de enorme schulden waar de westerse landen onder gebukt gaan, houden de Centrale Banken de rentes op een onverantwoord laag niveau, anders zijn de rentebetalingen niet meer op te brengen. Bovendien is er steeds meer geld nodig om de gevolgen van de kredietcrisis het hoofd te bieden. Dat geld is er niet en dus trekken de Centrale Banken het uit een virtuele muur en lenen het uit aan insolvabele overheden [die het direct uitgeven] en zakenbanken [die ermee gaan speculeren]. Het gaat wereldwijd om enkele honderden miljarden dollars en euro's per maand. Al dat 'gratis' geld, voorzover het tot de echte economie doordringt, drijft de prijzen op, met name van grondstoffen, olie en voedsel. Deze prijsinflatie is in de grafiek dan ook duidelijk te zien. Als de magere varkenslap [lean hogs] in een halfjaar tijd zomaar de helft duurder wordt, is er blijkbaar iets niet helemaal koosjer, niet met de lap maar met ons geld.
Hetzelfde geldt uiteraard voor aandelen. Gemeten in depreciërende euro's en dollars lijkt het of we in een 'boom' zitten, uitgedrukt in de harde valuta blijken de indices juist hard te dalen en drijft de juichstemming vooral op gebakken lucht.

Lage rentes en groeiende inflatie vormen een dodelijke combinatie voor bijvoorbeeld pensioenfondsen. Daarom besloot deze week een van de grootste pensioenfondsen ter wereld, die van de Universiteit van Texas, zich in te dekken tegen de uitholling van zijn vermogen. Als eerste van de grote beleggers kochten zij baar goud voor een waarde van USD 1 miljard. Verwacht wordt dat dit voor andere grote beleggers aanleiding zal zijn hun voorbeeld te volgen. Als die trend doorzet, kan de goudprijs de komende jaren nog maar één kant op, 'up..., up..., and away', de tussentijdse dips inbegrepen.

Deze fotoserie in de Daily Telegraph geeft een overzicht van de landen die volgens de World Gold Council in 2010 het meeste goud aankochten voor sieraden en beleggingen. Nog afgezien van de echte grote spelers - Centrale banken, bullion banks en hedge funds - komt de hier geïnventariseerde vraag uit op een totaal van ca. 2960 ton goud, al ruim boven de totale wereldproductie - 2500 ton in 2010, oftewel 129,5m³, een kubus van puur goud met een ribbe van iets meer dan 5 meter.

Leugen is haas, waarheid is schildpad

Het is knap als je in één plaatje een politieke leugen overtuigend weet door te prikken. Hier is dat de leugen van de 'groene brandstof', ethanol. Die is helemaal niet groen, want de productie ervan kost meer energie [uit fossiele brandstoffen] dan er aan netto energie uitkomt, zeker als je de milieuvervuiling, uitputting van landbouwgrond en de 30% lagere energiedichtheid van ethanol t.o.v. benzine meerekent.

In de VS wordt ethanol gewonnen uit maïs, een voedingsgewas. Doordat 40% van de maïsoogst tegenwoordig tot ethanol wordt verwerkt en de voorraden drastisch zijn geslonken, is de prijs op de wereldmarkt tot niet eerder vertoonde hoogte gestegen. Dat is mooi meegenomen voor de maïsboeren in de VS, maar het betekent hongerlijden voor de arme bevolking van Midden- en Zuid-Amerikaanse landen, waar maïs van oudsher het hoofdvoedsel is. Voor de rijke landen betekent het hogere vleesprijzen, want slachtvee wordt bijgevoerd met maïs en maïshaksel.

Doordat om velerlei redenen de beschikbaarheid van aardolieproducten op de vrije markt afneemt - een vat olie kost nu ruim US$120 en de prijs van een liter benzine [incl. 10% ethanol] is per vandaag 1,75 euro - en we onze auto als heilige koe blijven vereren, kunnen we wat de ethanol betreft niet meer terug. De vraag, of het gezien de nadelen niet verstandiger is ermee te stoppen, is alleen nog zichtbaar in de achteruitkijkspiegel. Zolang de overheid het gebruik verplicht stelt en subsidieert, valt er voor sommigen ook aan overbodige en zelfs ronduit schadelijke producten veel geld te verdienen.
De nadelen nemen we dus voorlopig maar voor lief, ook al lijken de wereld om ons heen en onze eigen toekomstperspectieven er al met al niet beter op te worden.

IJszeef

IJsland hield vorige week een referendum en 60% van de bevolking wees de terugbetaling van de IceSave schulden - 5,3 miljard euro - aan het VK en Nederland af. De Nederlandsche Bank, die 1,3 miljard euro voorschoot aan onze landgenoten, provincies en instanties die zo hebberig waren om hun geld voor een kwart procentje meer rente toe te vertrouwen aan een onbekende IJslandse bank, kan naar dat geld fluiten, in ieder geval voorlopig. *)

In de nu al enkele jaren slepende onderhandelingen over de terugbetaling hadden de partijen net een nieuwe deal gesloten. In plaats van een eerder verworpen overeenkomst om de schuld plus 5,5% rente per jaar in 25 jaar terug te betalen, mocht de IJslandse bevolking van 320.000 zielen er nu 46 jaar over doen tegen een rente van 3,5% per jaar, een hele vooruitgang. Maar nee dus, de IJslanders zien het in meerderheid niet zitten om elk jaar 115 miljoen euro plus 4 miljoen rente aan het VK en ons af te dragen, 372 euro per inwoner per jaar, 46 jaar lang.

Waarom zouden ze ook? Voor westerse politici en media is het, gezien de verontwaardiging over de referendumuitslag, inmiddels blijkbaar vanzelfsprekend dat schulden van faillerende banken voor 100% op de belastingbetaler worden afgeschoven, maar in IJsland zeggen ze: hoezo wij betalen? Wij hebben hier part noch deel aan gehad. Landesbanki - de eigenaar van IceSave - was een gewone, particuliere bank. De mensen in Nederland en Engeland hebben vrijwillig en voor eigen risico hun geld op die bank gezet en toen die failliet ging, waren ze het kwijt. Jammer voor hen, maar zo is dat nu eenmaal. Daar kun je ons toch niet op aanspreken?

Veel mensen, vooral buiten het VK en Nederland, zijn dat met de IJslanders eens en juichen het zelfs toe, dat ze zich geen oor laten aannaaien. Als je een hele bevolking laat opdraaien voor de gokschulden van onverantwoordelijk opererende, op bonussen beluste bankiers, doordat de overheid die schulden overneemt, krijg je toestanden zoals in Ierland. In plaats van de schuldigen worden de onschuldigen gestraft.
De Nederlandsche Bank en de regering hadden er na de royale overname van ABN-Amro en de miljardensteun aan andere grootbanken geen moeite mee DSB, het bankje van Dirk Scheringa, te laten crashen. De gewone spaarders kregen hun geld terug (tot een ton), maar mensen die omwille van 2½% méér rendement, een achtergestelde vordering (7½% rente) hadden - zonder DNB-garantie - zijn hun hele inleg gewoon kwijt.

Stel dat Dirk een DSB-filiaal in Reykjavik had geopend. Hadden wij na zijn faillissement de IJslanders die zo dom waren geweest hun geld aan hem toe te vertrouwen, ruimhartig gecompenseerd? Of hadden wij als typische Hollanders dan gedacht: jammer jongens, eigen schuld, dikke bult.
Er is echter één fundamenteel verschil tussen ons en de IJslanders. Als onze regering - bijv. onder druk van de EU - besloten had de IJslandse spaarders toch hun inleg terug te geven, hadden wij in ieder geval NIET de kans gekregen om onze mening via een referendum kenbaar te maken, zelfs niet als dat betekend had, dat wij en onze kinderen daar 46 jaar lang voor hadden moeten bloeden. Want referenda, daar zijn de regeerders in Den Haag en Brussel erg huiverig voor.

---------------
*) Op 14 april plaatste de Volkskrant een ingezonden stuk van de IJslandse premier Johanna Sigurdardottir, waarin zij uitlegt dat de spaarders van IceSave schadeloos gesteld zullen worden uit de boedel van Landesbanki. Zij denkt dat daarin voldoende baten zitten om 90% van alle schulden terug te betalen.
De schaduwkant daarvan is dat van tevoren nooit te zeggen valt, hoeveel een failliete boedel uiteindelijk opbrengt. Zeker in een recessie kan de waarde van Landesbanki's leningenportefeuille bij verkoop minder waard blijken dan Johanna Sigurdardottir in haar somberste dromen vermoedt en de afwikkeling is geen kwestie van maanden maar van jaren.

De plof van een opgeblazen zak

De werkelijke reden waarom de EU zich plotseling zo oorlogszuchtig toont om Libië te gaan 'bevrijden' en er desnoods grondtroepen wil inzetten, is allesbehalve duidelijk. Het is zonneklaar dat ze Gaddafi kwijt willen, maar of het hun bovenal gaat om de Libische stammen voor het eerst van hun leven te laten kennismaken met de zegeningen van de Westerse democratie, is de vraag en de volgende vraag is: zijn de 'rebellen' daar werkelijk op uit? Aangezien het voor een niet onaanzienlijk deel gaat om Libische veteranen die in Tsjetsjenië, Irak en Afghanistan aan de kant van Al-Qaida hebben gevochten (bron: CIA), heb ik daaraan zo mijn twijfels.
Je hoeft niet eens een cynicus te zijn om enig verband te vermoeden met beschikbaarheid van Libische olie voor de Europese markt. Gaddafi is onberekenbaar en stel je voor dat hij zijn olie aan de Chinezen zou gaan verkopen. Dat had hij hun onlangs trouwens al aangeboden.
En er is nog iets anders. Al een week na het begin van de opstand richtten de rebellen in Benghazi een Centrale Bank van Libië op. Zoiets is nog nergens eerder vertoond. Wat zou daar achter zitten? Het mogelijke antwoord op die vraag is even onthullend als onthutsend.

De EU is intussen de risée van de wereld. Zo'n grote economie en een minstens zo grote besluiteloosheid. De voorzitter van het Europees parlement, Van Rompuy, valt over de grens voornamelijk op door zijn treffende gelijkenis met Gollum en de zwakke Barroso wordt beschouwd als de loopjongen van de as Berlijn-Parijs. Vinden de heren - want Angela M. heeft voor de strijd afgehaakt - het tijd worden om de wereld eens te laten zien, dat er met Europa niet te spotten valt? Is dit wéér zo'n voorbeeld van staten die niet meer weten hoe zij hun interne problemen moeten oplossen en dan hun frustratie projecteren op een externe vijand? En de verzwakte dictator van Libië kunnen ze wel aan, denken ze. Twee, nee drie vliegen in één klap, de geschifte Gadaffi weg, zijn geplaagde volk bevrijd en de EU vrij toegang tot de olievoorraden.

Ondanks het Europese sabelgerinkel en de strijdkreten van vooral de in eigen land verguisde Sarkozy, zijn het toch de Amerikanen die met breed geëtaleerde tegenzin om zich in een derde oorlog te storten, de kastanjes uit het vuur halen en het leeuwedeel van de kosten voor hun rekening nemen, getuige een artikel vandaag in de Volkskrant. En, zoals daarin gesteld, niemand weet hoe dit conflict gaat aflopen en hoelang het gaat duren, Washington niet, de NAVO niet en Brussel al helemaal niet.

Heeft Nederland de oorlog verklaard aan Libië? Nee, maar er vliegen wel Nederlandse F-16s boven Libisch grondgebied met de opdracht Libische jagers desnoods neer te halen. Deze uitzonderlijke situatie is gesanctioneerd door de VN Veiligheidsraad, een instantie die vaker voor een dergelijk doel uit de winterslaap is gewekt. Door in te stemmen met deelname aan deze actie 'om de Libische bevolking te beschermen tegen de moordzuchtige trawanten van Gaddafi' geven de parlementen van Europese landen in feite een blanco cheque af voor oorlogshandelingen voor onbepaalde tijd.

Althans, even afgezien van wapenvoorraden. Het is echt bijna niet te geloven, maar volgens een artikel in de Washington Post van 15 april is de NAVO door zijn 'slimme bommen' en andere hoogwaardige munitie heen! De Amerikanen vragen zich nu af, of ze zich nog veel langer afzijdig kunnen houden, wil de luchtactie tegen Gaddafi niet uitlopen op een regelrechte blamage.

Wat die blanco cheque aangaat, daar krijgen we nog spijt van, want geld is nu juist het probleem. De kredietcrisis van 2008 is nog lang niet uitgewoed. Doordat de westerse overheden de miljardenschulden van hun insolvabele banken hebben overgenomen, kampen zij nu zelf met grote financieringsproblemen. De USA kan alleen het hoofd boven water houden door de basisrente op 0% te houden en via het infuus van de Fed per jaar anderhalf biljoen dollar aan 'funny money' in het bankencircuit te pompen.
De Japanse Centrale Bank tovert bij een nationale schuld van 2x het BNP en een rentestand van 0%, nog eens biljoenen yens uit de hoge hoed om de waardestijging van de yen te stoppen, anders wordt hun export te prijzig; de ECB hield de korte rente drie jaar lang op 1% [op 7 april 2011 verhoogd naar 1,25%] en koopt tientallen miljarden aan schulden van failliete eurolanden op. Evengoed struikelt in Europa de ene regering na de andere over de begroting en de rentes die de zwakste landen - Griekenland, Ierland en Portugal - op de geldmarkt voor hun staatsleningen moeten betalen, lopen ondanks steuntoezeggingen van de EU gestaag op tot onbetaalbare hoogten.

Naarmate de gevolgen dieper doorvreten in de economie, neemt het vertrouwen in de overheid af en de weerstand toe. In de pers is er nauwelijks aandacht voor, maar in Griekenland begint het verzet onder de lokale bevolking revolutionaire vormen aan te nemen. Traangas is daar zo langzamerhand een vast bestanddeel van de atmosfeer aan het worden.


En terwijl de Japanse economie wankelt onder de dreun van de aardbeving en de tsunami en de regering nauwelijks weet wat ze met een ontplofte, lekkende kernreactor aanmoet, de Chinese economie oververhit is en hun huizenmarkt op het punt staat te imploderen, de olieprijs richting $120 per vat kruipt en de prijzen van grondstoffen en voedsel op de wereldmarkt tot recordhoogte zijn gestegen, stort de EU zich - zonder ook maar een moment stil te staan bij wat de eigen bevolking daarvan vindt - in een ad-hoc oorlog in Noord-Afrika.
Onder dergelijke omstandigheden zijn er toch werkelijk wel verstandiger dingen te doen of te laten en dan noem ik terloops de extra CO2-uitstoot door deze onbezonnen actie. Ter compensatie zou er weer heel wat afgesequestreerd moeten worden, of bomen aangeplant, in de Libische woestijn, wellicht? Dan lijkt een extra verhoging van de stroomtarieven toch waarschijnlijker.

Het mag dan ook geen wonder heten, dat mensen en instellingen die iets te verliezen hebben, hun vertrouwen in de 'waarde' van de digitale en papieren fiat dollar, yen en euro opzeggen en in toenemende mate hun heil zoeken in grondstoffen en in de enige echte harde valuta van oudsher, baar goud en zilver. En dan heb ik het niet per se over de miljoenen Aziaten, van Arabieren tot Indiërs en Chinezen, die gouden en zilveren munten en sieraden kopen om zich in te dekken tegen prijsinflatie, maar over hedgefund managers, rijke Duitsers en de Centrale Banken van Rusland, India, China en andere landen, die sinds vorig jaar alles opkopen waar ze de hand op kunnen leggen, met tonnen tegelijk. Niet voor niets is de goudprijs in een jaar tijd 30% gestegen en de zilverprijs meer dan verdubbeld. Over rendement gesproken.
Wie nu nog gelooft in de ooit gegarandeerde 'waardevastheid' (koopkracht) van zijn in fiat valuta uit te keren pensioen, de Centrale Banken zelf in ieder geval niet.

Nigel Farage eist excuses van Van Rompuy

Tyler Durden van Zero Hedge schept er een sardonisch genoegen in de toespraken van Nigel Farage (MEP) tot het Europarlement onder de aandacht van een zo breed mogelijk publiek te brengen.
Hier weer een staaltje van Nigel's redenaarstalent, waarin hij Herman van Rompuy, de grote haiku-dichter uit St. Genesius-Rode, reduceert tot pygmee-formaat, omdat die zo ijdel was in december vorig jaar als hoogste vertegenwoordiger van de Europese Unie een misplaatst bezoek aan Gaddafi te brengen.
Gezien de huidige ontwikkelingen, had hij dat beter niet kunnen doen. Hij had dat zelfs helemaal niet moeten doen, volgens Nigel, die hem dan ook verzoekt in het openbaar zijn excuses te maken voor deze politieke blunder.
"Wie wil er nu met iemand als Gaddafi op de foto?"
YouTube video

Op de drempel van Fase 4

Een korter overzicht van de ontwikkeling van de moderne mens en zijn strijd om het bestaan zul je niet snel vinden, net zo min als de bijna volledige opsomming van factoren die deze strijd nu tot een hopeloze opgave dreigen te maken.
In het bestek van een A4-tje overspant Tom Whipple de tweeduizend eeuwen sinds het ontstaan der mensheid, de hooguit honderd eeuwen sinds de agrarische revolutie en de minder dan drie eeuwen van industriële activiteit.
In het jaar 2011 zal de grens van zeven miljard van onze soort op aarde gepasseerd worden, maar er lijkt weinig reden daarvoor de vlag uit te steken. De onmetelijk geachte rijkdommen van onze Moeder Aarde beginnen tekenen van uitputting te vertonen en dat betekent voor een miljard van onze armste soortgenoten nu al een dagelijks gebrek aan voedsel en water. De rijke, westerse bovenlaag voelt zich nog niet bedreigd in zijn bestaan, maar daarin kan abrupt verandering optreden als de welvaartsstaat zijn verplichtingen niet langer naar de toekomst door kan schuiven en voor onze ogen onder zijn schulden bezwijkt.

Tom Whipple: The peak oil crisis: the 3rd transition