In "Things that make you go Hmmm" - overgenomen door ZH - vraagt Grant Williams zich af wat een dollar [of een euro] is, merkt daarover op dat elk experiment met ongedekt papiergeld in de geschiedenis nooit lang heeft geduurd en besluit met:
"Wat er verder ook gebeuren mag, van een paar dingen kunnen we nagenoeg zeker zijn":
- Regeringen zullen altijd de juiste maatregelen treffen - nadat ze elke andere mogelijkheid om er onderuit te komen hebben uitgeput [vrij naar Winston Churchill].
- Elke keer weer zullen ze het blikje over de weg voor zich uit blijven schoppen tot de weg doodloopt op een bakstenen muur.
- Uiteindelijk wordt het succes (of anderszins) van elk politiek besluit sinds de ondergang van Lehman bepaald door iets dat glanst, een gele kleur heeft en ongeveer $1500 per ounce kost.
Goud maakt een goede kans ergens in de (naaste) toekomst weer deel te gaan uitmaken van het monetaire systeem. Er zijn diverse tekenen die daarop wijzen. De financiële en politieke elites zullen er gillend en trappend bijgesleept moeten worden, maar als het vertrouwen in hun fiat systeem instort, zullen ze niet anders kunnen dan hun schulden dekken met tastbare, harde valuta. Als het zover is, zal dat betekenen dat kredietverstrekking niet meer onbeperkt kan groeien, dat schulden niet eindeloos kunnen worden doorgerold, maar moeten worden afgelost. De maatregel bijv. om hypotheken een lagere max te geven, de eis dat de hoofdsom tijdens de looptijd tenminste voor de helft moet worden afgelost en een tendens (Rabo) om terug te gaan naar de annuïteitsvorm, illustreren een dergelijke omslag in de algemene houding tgo. schuld.
Wie ziet, hoeveel tijd de ministers van financiën en de CB-presidenten van de geïndustrialiseerde landen momenteel bezig zijn, in de EU, in Amerika, met de BIS en het IMF en in E-7 en E-20 verband, het ene plan na het andere te verzinnen om erupties van schuldvulkanen te verdrinken in zeeën van nieuwe leningen met uit het niets gecreëerde, digitale fiatflappen, moet wel tot de conclusie komen dat er iets niet helemaal in de haak is en dat het wereldwijde Ponzi-systeem - de omgekeerde schuldenpyramide - ernstig uit balans is en op het punt staat om te vallen.
Wat het met schulden overladen geld- en CDS-circuit heeft kortgesloten, was ongetwijfeld de torenhoge olieprijs in 2008. Die veroorzaakte in het olie-importerende deel van de wereld een acuut tekort aan nieuw krediet. De rente op schulden en de aflossingen konden niet meer worden betaald. Bear Stearns was het eerste slachtoffer, maar toen de de Amerikanen in het najaar Lehman lieten crashen, ontstond er paniek. Hank Paulson eiste en kreeg toen een blanco cheque van het Congres en bailde iedereen en z'n ouwe moeder uit met miljardeninjecties. De ECB aarzelde echter. Trichet had nog kort daarvoor de basisrente verhoogd en leed nu gezichtsverlies, omdat hij op zijn schreden terug moest keren. Dat kostte tijd en intussen vielen ook in Europa een aantal banken om, bijv. Dexia, maar uiteindelijk ging aan onze kant van de oceaan de geldkraan ook wijd open.
Het kwaad was echter al geschied en woekerde voort. Banken die zoveel slechte leningen op hun balans hadden staan dat ze normaliter failliet hadden moeten gaan, werden door de ECB en door hun overheden "gered". Als je daar eenmaal aan begint, kun je er niet opeens meer mee stoppen en vervolgens blijkt dat er steeds meer geld bij moet, ook al houd je als Centrale Bank de rente laag en versoepel je de boekhoudregels, zodat banken hun slechte leningen niet tegen de marktwaarde, maar voor de volle 100% op hun balans mogen zetten en dus minder hoeven af te schrijven.
Zo houd je tijdelijk een schijnwereld in stand waarin steeds meer en sneller gaten vallen, die telkens met nieuwe proppen papiergeld worden gedicht. Degenen die de gaten veroorzaken, de insolvabele banken, kunnen daar niet op worden aangesproken, omdat ze dan alsnog zouden omvallen en dat mag nu juist niet gebeuren, vindt de financiële elite. Daarom worden de oplopende schulden op de staat afgewenteld, zodat die ook insolvabel wordt, d.w.z. de staat kan tot in lengte van jaren niet genoeg inkomsten genereren (belasting heffen) om de rente op de staatsschuld te betalen en aflopende obligaties in te lossen. Elke soevereine staat kan besluiten zijn schulden te saneren en de crediteuren met een verlies - haircut - op te zadelen, maar in de Nieuwe Wereldorde is ook dat niet meer toegestaan. Er wordt "hulp" geboden door het IMF in de vorm van leningen en bezuinigingsmaatregelen. De schulden nemen daardoor toe en in plaats van de crediteuren is de bevolking de dupe. Die mag tot in lengte van jaren de gokschulden van anderen aflossen.
Tot nog toe hebben de geïndustrialiseerde landen en met name de US met zijn reservevaluta altijd boven hun stand kunnen leven. De rente op hun schulden hielden zij kunstmatig laag, zodat die makkelijk betaald kon worden, zeker als je de jaarlijkse inflatie er nog aftrekt. De schulden zelf werden nooit terugbetaald, maar doorgerold met nieuwe leningen. Nu gaat dat echter niet zo makkelijk meer, omdat:
a) de omvang van de totale schuld in veel landen een kritische grens - ongeveer 80 à 90% van het BNP (Rogoff) - heeft overschreden en niet meer te beheersen valt, ongeacht bezuinigingen, hoe streng ook. Dat maakt investeerders kopschuw;
b) de groei van de meeste westerse economieën nagenoeg nul is of zelfs krimpt. Dit wordt overigens verhuld door officiële statistieken schaamteloos en op grote schaal te manipuleren. Daardoor tast iedereen in feite in het duister over de werkelijke risico's en daalt het vertrouwen in het monetair bestel. Dit zou het rentepeil moeten opdrijven, maar daarover waken de Centrale Banken als sfinxen, al lijkt Trichet zijn grip op de realiteit te verliezen (alweer een renteverhoging aan de vooravond van een crisis, net als in 2008). In plaats van de rente, stegen het laatste halfjaar vooral de premies op verzekeringen tegen wanbetaling, de CDS - credit default swaps.
Als de druk in een systeem te hoog oploopt en alle veiligheidskleppen worden door politieke belangen stijf dichtgehouden, moet er op een een gegeven moment iets uit elkaar klappen. De financiële elite weet dat donders goed. Is ze daarom bezig de buit zoveel mogelijk binnen te halen, voordat het doek valt? En de politiek? Voorzover het geoorloofd is zo te generaliseren, mag je zeggen dat de politiek koortsachtig rondholt van de ene zwakke plek naar de andere met kitspuit en duct tape om de scheuren en barsten provisorisch dicht te plakken, lapmiddelen.
Zolang er niets aan de omvang van de schulden zelf wordt gedaan, leidt al dat koortsachtige geconfereer tot niets en volgt de ene crisis op de andere.
Wat leidende politici niet lijken te willen zien of erkennen is dat een beleid om het uitsluitend bankiers en eurocraten naar de zin te maken, ernstig afbreuk doet aan de democratische grondslag van onze samenleving. De weerstanden daartegen nemen toe en sociale onrust zal de spanning in het systeem nog extra opjagen.
Waar de eerste klap uiteindelijk valt, kan niemand voorspellen, maar wanneer ie valt, zakt de bodem onder het hele systeem weg en volgt er een tsunami, vele malen verwoestender dan de dreun van 2008-2009. Lehman was het voorspel, nu wordt het menens.
maandag 11 juli 2011
dinsdag 5 juli 2011
Italiaanse Soap Opera
Het gehannes van de euroministers van financiën met het doorrollen van onaflosbare Griekse staatsleningen door banken, pensioenfondsen en andere investeerders begint melodramatische trekjes te vertonen.
Al die moeite - dagen durende vergaderingen, teleconferenties - en de eierschaalsparende woordkeus om het toch vooral te laten lijken, alsof alle potentieel benadeelde partijen hun verliezen zonder énige dwang en geheel vrijwillig nemen, het mocht allemaal niet baten. De ratings agencies blijven erbij, dat er sprake zal zijn van wanbetaling - 'a credit event'.
Bovendien blijken de partijen waar de voorgenomen maatregelen op gericht zijn/waren - de grote banken en pensioenfondsen - tégen vorig jaar gemaakte afspraken in, een deel van hun Griekse staatsobligaties intussen al verkocht te hebben. Met hen valt dus eigenlijk geen deal meer te maken. Het zijn vnl. hedge funds die nu reikhalzend uitkijken naar de zakken geld die de EU en de ECB voor hen gaan vullen met belastinggeld van de weinige nog kredietwaardige eurolanden.
Investeerders kijken inmiddels verder dan de Griekse grenzen, want zoals bekend klotsen de schuldgolven tot over de lippen van bijna alle Club Med landen, van Portugal bijv., waarvan de staatsschuld vandaag door Moody's tot junk status werd verlaagd en ook van Italië, het land met na Griekenland relatief de hoogste staatsschuld van de EU - 120% van het BNP. In absolute cijfers is Italië met een staatsschuld van €1,84 biljoen - volgens The Guardian €2,45 biljoen - goed voor de derde plaats in de wereld, na de US en Japan.
Klik op afb. door naar Colonel Flick's photostream @ Flickr
Dat ligt niet aan Giulio Tremonti, de Italiaanse minister van financiën, die buitenslands wordt gewaardeerd om zijn niet aflatende ijver de regering Berlusconi tot bezuinigingen te bewegen om in 2014 tot een sluitende begroting te komen.
Dat wordt hem door zijn collega's en de politieke partijen in Italië niet in dank afgenomen en de laatste tijd wordt er voortdurend op zijn aftreden aangedrongen. De grote baas zelf heeft het ook met hem gehad. "Hij is het genie en voor de rest is iedereen een ezel," zo vatte Berlusconi Tremonti's visie op de mensheid samen.
Tremonti, wel wetend dat het laatste greintje goodwill dat Berlusconi in het buitenland nog geniet, voornamelijk aan hém te danken is, heeft nu gedreigd met opstappen, als het geroep om zijn aftreden niet ophoudt. Paradoxaler kan het niet, maar dit is dan ook Italië. Opstappen of aftreden, het zal sowieso niet lang meer duren, omdat Tremonti persoonlijk in een typisch Italiaans corruptieschandaal lijkt te zijn verwikkeld.
Intussen kruipen de rentepercentages *), waartegen de zwakkere eurolanden op de geldmarkt moeten lenen om hun begrotingstekorten te financieren, onverbiddelijk steeds verder omhoog. En ook al weten de eurocraten, de centrale banken van de eurozone en de ECB de ontwikkeling van het drama nog maanden, zo geen jaren te rekken †), een teveel aan schulden loopt uiteindelijk altijd uit op een bankroet en altijd 'volkomen onverwacht'. Niemand die dat had kunnen voorzien...
----------
*) Zie voor de aardigheid, welk verschil een paar dagen kan maken als een doorgravende crisis zich plotseling verdiept. De referentielink geeft de stand van 6 juli, deze nieuwe link die van 11 juli 2011. En hier dezelfde gegevens in cijfers.
En weer een week later, 18 juli, is het nog veel erger. De rentes die investeerders vragen voor 2-jarig en 10-jarig staatspapier zijn of komen op volstrekt onbetaalbare niveaus. Tegen die rentes moet bijv. Italië in de komende twaalf maanden €300 miljard aan aflopende staatsleningen zien te herfinancieren.
†) En over tijd rekken gesproken, in zijn toelichting op 7 juli bij de verhoging van de ECB-basisrente met 0,25% tot 1,5% - niet echt bevorderlijk voor landen met hoge schulden, wel voor bijv. Duitsland - kondigde Trichet aan dat hij Portugese schulden voor onbepaalde tijd gewoon als onderpand voor nieuwe leningen zou blijven accepteren, ook al hadden ze nu een junk rating. Hij handelt daarmee in strijd met de eigen regels van de ECB, maar geen haan die daar naar kraait. Als de elite zich door regels gedwarsboomd ziet, worden die gewoon aangepast of genegeerd. Iets waar elke belegger altijd op bedacht moet zijn en nu des te meer.
Al die moeite - dagen durende vergaderingen, teleconferenties - en de eierschaalsparende woordkeus om het toch vooral te laten lijken, alsof alle potentieel benadeelde partijen hun verliezen zonder énige dwang en geheel vrijwillig nemen, het mocht allemaal niet baten. De ratings agencies blijven erbij, dat er sprake zal zijn van wanbetaling - 'a credit event'.
Bovendien blijken de partijen waar de voorgenomen maatregelen op gericht zijn/waren - de grote banken en pensioenfondsen - tégen vorig jaar gemaakte afspraken in, een deel van hun Griekse staatsobligaties intussen al verkocht te hebben. Met hen valt dus eigenlijk geen deal meer te maken. Het zijn vnl. hedge funds die nu reikhalzend uitkijken naar de zakken geld die de EU en de ECB voor hen gaan vullen met belastinggeld van de weinige nog kredietwaardige eurolanden.
Investeerders kijken inmiddels verder dan de Griekse grenzen, want zoals bekend klotsen de schuldgolven tot over de lippen van bijna alle Club Med landen, van Portugal bijv., waarvan de staatsschuld vandaag door Moody's tot junk status werd verlaagd en ook van Italië, het land met na Griekenland relatief de hoogste staatsschuld van de EU - 120% van het BNP. In absolute cijfers is Italië met een staatsschuld van €1,84 biljoen - volgens The Guardian €2,45 biljoen - goed voor de derde plaats in de wereld, na de US en Japan.
Klik op afb. door naar Colonel Flick's photostream @ Flickr
Dat ligt niet aan Giulio Tremonti, de Italiaanse minister van financiën, die buitenslands wordt gewaardeerd om zijn niet aflatende ijver de regering Berlusconi tot bezuinigingen te bewegen om in 2014 tot een sluitende begroting te komen.
Dat wordt hem door zijn collega's en de politieke partijen in Italië niet in dank afgenomen en de laatste tijd wordt er voortdurend op zijn aftreden aangedrongen. De grote baas zelf heeft het ook met hem gehad. "Hij is het genie en voor de rest is iedereen een ezel," zo vatte Berlusconi Tremonti's visie op de mensheid samen.
Tremonti, wel wetend dat het laatste greintje goodwill dat Berlusconi in het buitenland nog geniet, voornamelijk aan hém te danken is, heeft nu gedreigd met opstappen, als het geroep om zijn aftreden niet ophoudt. Paradoxaler kan het niet, maar dit is dan ook Italië. Opstappen of aftreden, het zal sowieso niet lang meer duren, omdat Tremonti persoonlijk in een typisch Italiaans corruptieschandaal lijkt te zijn verwikkeld.
Intussen kruipen de rentepercentages *), waartegen de zwakkere eurolanden op de geldmarkt moeten lenen om hun begrotingstekorten te financieren, onverbiddelijk steeds verder omhoog. En ook al weten de eurocraten, de centrale banken van de eurozone en de ECB de ontwikkeling van het drama nog maanden, zo geen jaren te rekken †), een teveel aan schulden loopt uiteindelijk altijd uit op een bankroet en altijd 'volkomen onverwacht'. Niemand die dat had kunnen voorzien...
----------
*) Zie voor de aardigheid, welk verschil een paar dagen kan maken als een doorgravende crisis zich plotseling verdiept. De referentielink geeft de stand van 6 juli, deze nieuwe link die van 11 juli 2011. En hier dezelfde gegevens in cijfers.
En weer een week later, 18 juli, is het nog veel erger. De rentes die investeerders vragen voor 2-jarig en 10-jarig staatspapier zijn of komen op volstrekt onbetaalbare niveaus. Tegen die rentes moet bijv. Italië in de komende twaalf maanden €300 miljard aan aflopende staatsleningen zien te herfinancieren.
†) En over tijd rekken gesproken, in zijn toelichting op 7 juli bij de verhoging van de ECB-basisrente met 0,25% tot 1,5% - niet echt bevorderlijk voor landen met hoge schulden, wel voor bijv. Duitsland - kondigde Trichet aan dat hij Portugese schulden voor onbepaalde tijd gewoon als onderpand voor nieuwe leningen zou blijven accepteren, ook al hadden ze nu een junk rating. Hij handelt daarmee in strijd met de eigen regels van de ECB, maar geen haan die daar naar kraait. Als de elite zich door regels gedwarsboomd ziet, worden die gewoon aangepast of genegeerd. Iets waar elke belegger altijd op bedacht moet zijn en nu des te meer.
vrijdag 17 juni 2011
Tenenkrommend
Sarkozy is vandaag in Berlijn en hij en Angela pleiten voor een "snelle oplossing" van de Griekse schuldencrisis, wel wetend dat er geen oplossing is, anders dan een snel bankroet. Waar hun "plan" in feite op neerkwam, was het bankroet geen bankroet te noemen. Ik verzin dit niet.
Waarom blijven de leiders van de belangrijkste eurolanden ons voorliegen en de werkelijkheid ontkennen?
Laatste nieuws, 19-20 juni 2011
- Der Spiegel - Gezamenlijk plan Merkel / Sarkozy / ECB van tafel
- Bloomberg - Geen 12, maar 6 miljard euro voor Grieken.
- Zero Hedge - Crisis Hour: De Jager's finest hour / Jan Kees houdt poot (voorlopig) stijf
- dft.nl - Van Duijn: Geen compromissen / de laatste alinea negeren (of ROFL).
- Video - Mayor of London says: Greece should leave the euro / voor hun eigen bestwil
Klik op grafiek door naar Zero Hedge artikel.
Griekenland heeft in juli de vijfde termijn tegoed van €12 miljard, onderdeel van de vorig jaar overeengekomen EU-bijdrage van €110 miljard. Zelfs met dat bedrag kan de nieuwe Griekse regering maar één maand vooruit, omdat ze in juli en augustus in totaal €18,2 miljard moet betalen aan rente en aflossing van leningen. Er blijft dus een gat van ruim 6 miljard euro over en dat is ongerekend de lopende financieringsbehoefte - de Griekse overheid geeft dit jaar immers ca. 10% meer uit dan ze aan inkomsten (belastingen) binnenhaalt.
De kans op een Grieks bankroet is door de markt geprijsd op 80%. Je moet niet goed bij je hoofd zijn om daar nog meer geld in te willen steken, omdat je zo goed als zeker weet, dat je het kwijt bent, zo goed als alles! Toch is dat precies wat de politieke 'leiders' hun kiezers, en de beoefenaren van de schaamteloze pseudowetenschap - en denk daarbij niet aan astrologie - de belastingbetaler voorhouden als enige optie. Er is nu al sprake van dat er naast de huidige steunoperatie nog eens €150 miljard bij moet!
En nóg is Griekenland daarmee niet gered, want de staatsuitgaven blijven hoger dan de inkomsten, ook omdat de steun uit leningen bestaat, waarover weer extra rente moet worden betaald. Dat geld wordt niet geïnvesteerd in, maar onttrokken aan de Griekse economie die daardoor verder inkrimpt. Er is geen einde aan en het is daarom, dat de Griekse bevolking in opstand komt. Hun verzet tegen de pogingen van hun eigen overheid om nationaal bezit, d.w.z. inkomstenbronnen, te verkopen aan buitenlandse investeerders (lees: aasgieren) en de bevolking tot schuldslavernij te brengen, maakt een bankroet uiteindelijk onontkoombaar. Na de tweede steunoperatie zal er op termijn toch weer een nieuwe nodig zijn.
Is het nu echt zo moeilijk in te zien, dat EU/IMF-leningen de noodzakelijke aanpassing aan de realiteit juist blokkeren? Hoe kun je van de Grieken - en van ieder ander - verwachten, dat zij hun huidige, onverdiend hoge levensstandaard vrijwillig opgeven, zolang ze ons zo gek weten te krijgen bakken met geld richting Athene te blijven sturen, ook al biedt dat maar tijdelijk en schijnbaar soelaas.
Voor de andere Europese schuldenlanden, Ierland en Portugal, geldt hetzelfde. Wat doet Jan Kees de Jager, als die binnenkort ook voor een tweede regeling aankloppen? En vervolgens Spanje, België en Italië? Laat de Nederlandse bevolking zich dan opnieuw een oor aannaaien? Of wordt de Dam in Amsterdam, of het Malieveld dan een tweede Syntagma Plein? Want de internationale bankenmaffia en haar EU-sycofanten gaan net zolang door met het plunderen van belastingbetalers en afbreken van het democratisch bestel tot er eindelijk ergens een staatsman opstaat die de collectieve drogbeelden van de eurolemmingen wegblaast en met heldere argumenten durft te zeggen: Nu is 't genoeg!
Beluister een interview (17 min.) op King World News met Nigel Farage, lid van het Europees Parlement, over precies deze onderwerpen. Duidelijker kun je het niet stellen.
Hoewel iedereen nu op Griekenland gefocust lijkt, gaat het hier eigenlijk om een 'sideshow'. De afschrijvingen op de schulden van dit kleine Balkanland zijn door de Europese banken evt. nog wel te dragen. Verschillende hebben hun verlies gedeeltelijk al bij voorbaat genomen. Maar het echte vuurwerk barst pas los, als in het kielzog van een Grieks bankroet de banken in andere schuldenlanden hun kredietwaardigheid verliezen en de interbancaire rente omhoogschiet. Banken weigeren elkaar dan onderling geld te lenen, omdat ze het risico daarvan niet kunnen overzien. Dan ontstaat, net als in 2008, een nieuwe kredietcrisis en stort het hele Ponzi-circus van de ene dag op de andere in elkaar. Door alle 'bailouts' is de solvabiliteit van overheden en centrale banken en de ECB nu echter aanzienlijk lager dan toen, evenals de bereidheid van Europese kiezers om zich alle schulden van anderen in hun maag te laten splitsen en de banken fluitend vrijuit te laten gaan.
- Daily Telegraph - Battle lines drawn for a eurozone debt war
- Daily Telegraph - Why Germany must exit the euro
Alom klinken nu de stemmen op die een referendum eisen, desnoods EU-breed.
- Ierland - Laten we onze kans pakken, nu Griekenland de ECB en de EU in de tang heeft.
- Duitsland, Oostenrijk, Nederland - en ook de Grieken zelf!
Intussen zijn de EU-ministers van financiën en het IMF al bezig met de volgende stap, een verdubbeling van het Europese Financiële Stabiliteitsfonds (EFSF). In eerste instantie is daar €440 miljard in gestort, maar omdat de financiële wereld allang weet dat in de naaste toekomst ook Spanje niet zonder een 'bailout' kan, staat het inmiddels vast dat het garantiefonds wordt opgetrokken naar €780 miljard.
Nout Wellink zinspeelde daar vorige week al op en sprak de wens uit er uiteindelijk €1,5 biljoen (€1.500 miljard) van te maken. Aangezien het Nederlandse aandeel in het EFSF ongeveer 5% bedraagt, kunnen wij voor het redden van de euro - tenzij wij er een referendum over weten af te dwingen - ons borst natmaken voor een bijdrage plus garanties tot €75 miljard! En omdat er na een eerste 'bailout' ronde, altijd weer een tweede schijnt te moeten komen en daarna nog een derde, vragen wij ons af, wat er mis was met onze goeie, ouwe gulden.
De Londense denktank 'Open Europe" heeft uitgerekend dat de 'bailout' van Griekenland tot 2014 de eurolanden per huishouden minstens €1.450 gaat kosten en concludeert:
- Der Spiegel - Time for Plan B: How the euro became Europe's greatest threat
- Zero Hedge - Nigel Farage - Why Greece must be allowed to default
- Daily Telegraph - Andrew Lilico - Greece is going to be kicked out of the eurozone
- Der Spiegel - Stefan Homburg - "The boundless stupidity of the German government"
En tenslotte, 28 juni 2011:
Charles Hugh Smith - "De elite is één grote dievenbende"
BBC - De besparingen die Papandreou door het parlement moet jassen
En de toekomstverwachtingen, 1 juli 2011
- Zero Hedge - JP Morgan: The terminal stages of Greek insolvency
- Mike Shedlock - Greece spoon-fed to death by new €85 billion loan in small bites
- ZH - Greek Debt Deal: Smoke and Mirrors to Obfuscate an Obvious Case of Insolvency
maar ratings agency Standard & Poor's trapt er niet in.
Waarom blijven de leiders van de belangrijkste eurolanden ons voorliegen en de werkelijkheid ontkennen?
Laatste nieuws, 19-20 juni 2011
- Der Spiegel - Gezamenlijk plan Merkel / Sarkozy / ECB van tafel
- Bloomberg - Geen 12, maar 6 miljard euro voor Grieken.
- Zero Hedge - Crisis Hour: De Jager's finest hour / Jan Kees houdt poot (voorlopig) stijf
- dft.nl - Van Duijn: Geen compromissen / de laatste alinea negeren (of ROFL).
- Video - Mayor of London says: Greece should leave the euro / voor hun eigen bestwil
Klik op grafiek door naar Zero Hedge artikel.
Griekenland heeft in juli de vijfde termijn tegoed van €12 miljard, onderdeel van de vorig jaar overeengekomen EU-bijdrage van €110 miljard. Zelfs met dat bedrag kan de nieuwe Griekse regering maar één maand vooruit, omdat ze in juli en augustus in totaal €18,2 miljard moet betalen aan rente en aflossing van leningen. Er blijft dus een gat van ruim 6 miljard euro over en dat is ongerekend de lopende financieringsbehoefte - de Griekse overheid geeft dit jaar immers ca. 10% meer uit dan ze aan inkomsten (belastingen) binnenhaalt.
De kans op een Grieks bankroet is door de markt geprijsd op 80%. Je moet niet goed bij je hoofd zijn om daar nog meer geld in te willen steken, omdat je zo goed als zeker weet, dat je het kwijt bent, zo goed als alles! Toch is dat precies wat de politieke 'leiders' hun kiezers, en de beoefenaren van de schaamteloze pseudowetenschap - en denk daarbij niet aan astrologie - de belastingbetaler voorhouden als enige optie. Er is nu al sprake van dat er naast de huidige steunoperatie nog eens €150 miljard bij moet!
En nóg is Griekenland daarmee niet gered, want de staatsuitgaven blijven hoger dan de inkomsten, ook omdat de steun uit leningen bestaat, waarover weer extra rente moet worden betaald. Dat geld wordt niet geïnvesteerd in, maar onttrokken aan de Griekse economie die daardoor verder inkrimpt. Er is geen einde aan en het is daarom, dat de Griekse bevolking in opstand komt. Hun verzet tegen de pogingen van hun eigen overheid om nationaal bezit, d.w.z. inkomstenbronnen, te verkopen aan buitenlandse investeerders (lees: aasgieren) en de bevolking tot schuldslavernij te brengen, maakt een bankroet uiteindelijk onontkoombaar. Na de tweede steunoperatie zal er op termijn toch weer een nieuwe nodig zijn.
Is het nu echt zo moeilijk in te zien, dat EU/IMF-leningen de noodzakelijke aanpassing aan de realiteit juist blokkeren? Hoe kun je van de Grieken - en van ieder ander - verwachten, dat zij hun huidige, onverdiend hoge levensstandaard vrijwillig opgeven, zolang ze ons zo gek weten te krijgen bakken met geld richting Athene te blijven sturen, ook al biedt dat maar tijdelijk en schijnbaar soelaas.
Voor de andere Europese schuldenlanden, Ierland en Portugal, geldt hetzelfde. Wat doet Jan Kees de Jager, als die binnenkort ook voor een tweede regeling aankloppen? En vervolgens Spanje, België en Italië? Laat de Nederlandse bevolking zich dan opnieuw een oor aannaaien? Of wordt de Dam in Amsterdam, of het Malieveld dan een tweede Syntagma Plein? Want de internationale bankenmaffia en haar EU-sycofanten gaan net zolang door met het plunderen van belastingbetalers en afbreken van het democratisch bestel tot er eindelijk ergens een staatsman opstaat die de collectieve drogbeelden van de eurolemmingen wegblaast en met heldere argumenten durft te zeggen: Nu is 't genoeg!
Beluister een interview (17 min.) op King World News met Nigel Farage, lid van het Europees Parlement, over precies deze onderwerpen. Duidelijker kun je het niet stellen.
Hoewel iedereen nu op Griekenland gefocust lijkt, gaat het hier eigenlijk om een 'sideshow'. De afschrijvingen op de schulden van dit kleine Balkanland zijn door de Europese banken evt. nog wel te dragen. Verschillende hebben hun verlies gedeeltelijk al bij voorbaat genomen. Maar het echte vuurwerk barst pas los, als in het kielzog van een Grieks bankroet de banken in andere schuldenlanden hun kredietwaardigheid verliezen en de interbancaire rente omhoogschiet. Banken weigeren elkaar dan onderling geld te lenen, omdat ze het risico daarvan niet kunnen overzien. Dan ontstaat, net als in 2008, een nieuwe kredietcrisis en stort het hele Ponzi-circus van de ene dag op de andere in elkaar. Door alle 'bailouts' is de solvabiliteit van overheden en centrale banken en de ECB nu echter aanzienlijk lager dan toen, evenals de bereidheid van Europese kiezers om zich alle schulden van anderen in hun maag te laten splitsen en de banken fluitend vrijuit te laten gaan.
- Daily Telegraph - Battle lines drawn for a eurozone debt war
- Daily Telegraph - Why Germany must exit the euro
Alom klinken nu de stemmen op die een referendum eisen, desnoods EU-breed.
- Ierland - Laten we onze kans pakken, nu Griekenland de ECB en de EU in de tang heeft.
- Duitsland, Oostenrijk, Nederland - en ook de Grieken zelf!
Intussen zijn de EU-ministers van financiën en het IMF al bezig met de volgende stap, een verdubbeling van het Europese Financiële Stabiliteitsfonds (EFSF). In eerste instantie is daar €440 miljard in gestort, maar omdat de financiële wereld allang weet dat in de naaste toekomst ook Spanje niet zonder een 'bailout' kan, staat het inmiddels vast dat het garantiefonds wordt opgetrokken naar €780 miljard.
Nout Wellink zinspeelde daar vorige week al op en sprak de wens uit er uiteindelijk €1,5 biljoen (€1.500 miljard) van te maken. Aangezien het Nederlandse aandeel in het EFSF ongeveer 5% bedraagt, kunnen wij voor het redden van de euro - tenzij wij er een referendum over weten af te dwingen - ons borst natmaken voor een bijdrage plus garanties tot €75 miljard! En omdat er na een eerste 'bailout' ronde, altijd weer een tweede schijnt te moeten komen en daarna nog een derde, vragen wij ons af, wat er mis was met onze goeie, ouwe gulden.
De Londense denktank 'Open Europe" heeft uitgerekend dat de 'bailout' van Griekenland tot 2014 de eurolanden per huishouden minstens €1.450 gaat kosten en concludeert:
'... it’s time to stop bailing-out Greece.'En voor iedereen die er nu nóg niet van overtuigd is, dat de euro én de EU zonder een volledig andere aanpak van de schuldencrisis ten dode zijn opgeschreven, dat onze sociale voorzieningen aan de instandhouding van een ziek systeem worden opgeofferd en dat de bevolking bewust een stem in de vormgeving van haar eigen toekomst wordt onthouden:
- Der Spiegel - Time for Plan B: How the euro became Europe's greatest threat
- Zero Hedge - Nigel Farage - Why Greece must be allowed to default
- Daily Telegraph - Andrew Lilico - Greece is going to be kicked out of the eurozone
- Der Spiegel - Stefan Homburg - "The boundless stupidity of the German government"
En tenslotte, 28 juni 2011:
Charles Hugh Smith - "De elite is één grote dievenbende"
BBC - De besparingen die Papandreou door het parlement moet jassen
En de toekomstverwachtingen, 1 juli 2011
- Zero Hedge - JP Morgan: The terminal stages of Greek insolvency
- Mike Shedlock - Greece spoon-fed to death by new €85 billion loan in small bites
- ZH - Greek Debt Deal: Smoke and Mirrors to Obfuscate an Obvious Case of Insolvency
maar ratings agency Standard & Poor's trapt er niet in.
maandag 13 juni 2011
U ook nog een plakje?
Kijk, daar is ie weer, onze Jan Kees de Jager. En wat houdt ie daar in z'n hand? Wel ja, een plakje salami, zelf gesneden. 'Miljardenstrop bij omvallen Griekenland,' schrijft hij aan de Tweede Kamer. Welk kamerlid durft nu nog tegen een tweede miljardenlening aan Griekenland te stemmen en de kans te lopen dat hij/zij en zijn partij achteraf de schuld krijgen van het debacle, als Griekenland écht omvalt en de volgende wankele dominostenen - Ierland, Portugal, België, Spanje - in zijn val meesleurt. Politiek is een vals spel en het moet subtiel gespeeld worden, met altijd wel een vleugje morele chantage.
Wat de gezellige dikkerd er dus niet bij vermeldt, is dat de Griekse situatie sowieso uitzichtloos is - credit rating opnieuw verlaagd. Zelfs met nóg een lening van €100 miljard gaat het land kopje onder, want ze hebben nu al meer schulden dan ze ooit kunnen terugbetalen - laat staan met nog eens honderd miljard erbij - en ze zijn dat ook helemaal niet van plan. Het is een bodemloze put, waar elke extra euro spoorloos in verdwijnt en de enige reële oplossing is 'vergeving van schulden', afschrijving. Dat betekent grote verliezen voor de huidige schuldeisers en een herstructurering van het Europese bankwezen, maar die stond toch al te gebeuren, al hebben de centrale banken er de laatste drie jaar alles aan gedaan om dat te verhullen. Ze willen dat het een verrassing blijft, voor 2012.
De SGP, het vrouw-onvriendelijke partijtje dat het gedoogkabinet Rutte af en toe meegedoogt als de zondagsheiliging en het vloeken in en buiten de kerk ermee gediend zijn, formuleerde het vorige week tamelijk scherp. 'Misschien moeten we het faillissement van Griekenland nu maar accepteren, nu het grootste deel van de schuld nog privaat is,' d.w.z. van de banken. Wat Jan Kees voorstaat, komt erop neer dat de rijkere Europese landen de oninbare vorderingen van de banken via 'the Greek connection' ver boven de reële marktwaarde blijven opkopen met geld uit de staatskas, zodat de schuld en het risico - 50 à 70% - grotendeels worden afgewenteld op de banggemaakte belastingbetaler. Daar wil hij graag een paar salami's voor in plakjes snijden, blijkbaar.
De kiezer neemt hem dat overigens niet in dank af. Volgens een poll is 71% tegen verdere steun aan de Grieken, omdat ze - terecht - vrezen dat we het geld nooit terug zullen zien. Zou er voor belangrijke beslissingen die buiten de gewone dagelijkse orde vallen een referendumplicht bestaan, dan zou de invloed van belangengroepen en EU-lobbyisten op onze nationale besluitvorming ingeperkt kunnen worden. Zonder correctiemechanisme gaan onze bewindslieden en parlementariërs gewoon hun gang, omdat ze erop rekenen dat hun arrogantie tegen de tijd van de verkiezingen door de meeste mensen al weer vergeten zal zijn.
In Duitsland, de spreekstalmeester van het eurocircus, lijkt echter ook op politiek niveau het draagvlak voor een louter fiscale aanpak van de problemen af te brokkelen. Daar wordt nu openlijk gepleit voor 'haircuts' voor banken en investeerders, als onderdeel van een oplossing. Daarover woedt momenteel een verbeten strijd met de starre ECB, die het wil houden bij het gebruikelijke permanentje.
Intussen buigt het Duitse Hooggerechtshof zich over de vraag, of een euro 'bailout' wel strookt met de Duitse Grondwet en met het Europees recht - het Verdrag van Lissabon. Het eerlijke antwoord is 'nee', maar de rechters weten wat er op het spel staat en zullen niet rücksichtslos knuppels in hoenderhokken willen gooien, als de kans bestaat dat ze daarmee het EU-wespennest verstoren.
Wat de gezellige dikkerd er dus niet bij vermeldt, is dat de Griekse situatie sowieso uitzichtloos is - credit rating opnieuw verlaagd. Zelfs met nóg een lening van €100 miljard gaat het land kopje onder, want ze hebben nu al meer schulden dan ze ooit kunnen terugbetalen - laat staan met nog eens honderd miljard erbij - en ze zijn dat ook helemaal niet van plan. Het is een bodemloze put, waar elke extra euro spoorloos in verdwijnt en de enige reële oplossing is 'vergeving van schulden', afschrijving. Dat betekent grote verliezen voor de huidige schuldeisers en een herstructurering van het Europese bankwezen, maar die stond toch al te gebeuren, al hebben de centrale banken er de laatste drie jaar alles aan gedaan om dat te verhullen. Ze willen dat het een verrassing blijft, voor 2012.
De SGP, het vrouw-onvriendelijke partijtje dat het gedoogkabinet Rutte af en toe meegedoogt als de zondagsheiliging en het vloeken in en buiten de kerk ermee gediend zijn, formuleerde het vorige week tamelijk scherp. 'Misschien moeten we het faillissement van Griekenland nu maar accepteren, nu het grootste deel van de schuld nog privaat is,' d.w.z. van de banken. Wat Jan Kees voorstaat, komt erop neer dat de rijkere Europese landen de oninbare vorderingen van de banken via 'the Greek connection' ver boven de reële marktwaarde blijven opkopen met geld uit de staatskas, zodat de schuld en het risico - 50 à 70% - grotendeels worden afgewenteld op de banggemaakte belastingbetaler. Daar wil hij graag een paar salami's voor in plakjes snijden, blijkbaar.
De kiezer neemt hem dat overigens niet in dank af. Volgens een poll is 71% tegen verdere steun aan de Grieken, omdat ze - terecht - vrezen dat we het geld nooit terug zullen zien. Zou er voor belangrijke beslissingen die buiten de gewone dagelijkse orde vallen een referendumplicht bestaan, dan zou de invloed van belangengroepen en EU-lobbyisten op onze nationale besluitvorming ingeperkt kunnen worden. Zonder correctiemechanisme gaan onze bewindslieden en parlementariërs gewoon hun gang, omdat ze erop rekenen dat hun arrogantie tegen de tijd van de verkiezingen door de meeste mensen al weer vergeten zal zijn.
In Duitsland, de spreekstalmeester van het eurocircus, lijkt echter ook op politiek niveau het draagvlak voor een louter fiscale aanpak van de problemen af te brokkelen. Daar wordt nu openlijk gepleit voor 'haircuts' voor banken en investeerders, als onderdeel van een oplossing. Daarover woedt momenteel een verbeten strijd met de starre ECB, die het wil houden bij het gebruikelijke permanentje.
Intussen buigt het Duitse Hooggerechtshof zich over de vraag, of een euro 'bailout' wel strookt met de Duitse Grondwet en met het Europees recht - het Verdrag van Lissabon. Het eerlijke antwoord is 'nee', maar de rechters weten wat er op het spel staat en zullen niet rücksichtslos knuppels in hoenderhokken willen gooien, als de kans bestaat dat ze daarmee het EU-wespennest verstoren.
zaterdag 11 juni 2011
Neither a borrower nor a lender be
William Shakespeare, Hamlet Act I, scene 3
Een vriend vraagt je om hem even een tientje voor te schieten en dat doe je. De volgende keer dat je hem ziet, verwacht je dat hij het terug zal geven, maar hij zegt er niets over en de keer daarop ook niet.
Je weet dat hij soms wat krap zit en je wilt niet moeilijk doen over één tientje, maar het valt je wel een beetje van hem tegen. Zou hij het gewoon vergeten zijn?
Een maand later vraagt hij of je hem vijftig euro kan lenen. Moeilijk. Ga je nu zeggen, dat je dat tientje van laatst nog niet terug hebt gehad? Leen je hem die vijftig euro, maar wil je dan wél weten wanneer je ze terugkrijgt?
Je zoon is bezig een eigen bedrijf te starten en hij vraagt je of je hem 25.000 euro wilt lenen. Je krijgt het terug, zodra hij winst gaat maken. Hij verwacht binnen een half jaar. Je kunt geen nee zeggen, het is je zoon tenslotte. Je vertelt het wel tegen je dochter en je zegt erbij dat het een lening is voor hooguit een jaar, want je wilt geen scheve ogen in de familie. Een week later komt je zoon met zijn nieuwe leasebak voorrijden. Op rekening van mijn bv, lacht hij.
Tegen de tijd dat het halfjaar om is, verwacht je toch wel een indicatie van hoe het met het geld zit, maar je zoon zegt er niets over. Als je hem vraagt, hoe het gaat, antwoordt hij 'prima'. Hij kan het werk nauwelijks aan en heeft laatst nog een nieuwe medewerker aangenomen op freelance basis. 'Maak je maar geen zorgen, pa.'
Maar dat doe je natuurlijk juist wel. Je vrouw zou eigenlijk graag een nieuwe keuken willen, maar je hebt net je belastingaanslag gekregen en die 25 mille zou goed van pas komen.
'Hoe gaat het eigenlijk met broer?' vraagt je dochter, als ze je kleinzoon komt ophalen na een nachtje logeren. 'Heeft ie die lening nou al terugbetaald, pa? Want ik hoorde dat het niet zo goed gaat met zijn zaak.'
Een week later belt je zoon. Of hij 's avonds langs kan komen, want hij heeft groot nieuws. Betekent dat dat je je geld terugkrijgt? Of juist niet?
'Kijk,' zegt hij, 'ik draai wel een ton omzet dit jaar, maar ik maak nog geen winst. Daarvoor zou ik moeten uitbreiden. Ik ben gisteren bij de bank geweest met een business plan en ze willen me een credit line geven van vijftig mille, maar dat is niet genoeg. Ik moet een kantoor huren en inrichten en daarvoor heb ik toch al gauw een ton meer nodig. Nou dacht ik, als jij nou je hypotheek verhoogt en mij die ton leent, dan beloof ik je . . .'
Er was eens een land, dat de helft van de tijd van zijn bestaan bankroet was geweest en tien procent rente moest betalen over zijn staatsleningen. De bevolking was arm, maar verre van ongelukkig. Ze maakten zich niet druk, want de zon scheen en er was genoeg te eten en iedereen leefde zo'n beetje als het hem of haar uitkwam. Door het mooie weer en de prachtige, blauwe zee kwamen er veel toeristen naartoe, elk jaar weer meer en iedereen die zich een klein beetje in wilde spannen, kon daar een aardige duit aan verdienen.
Het bijzondere van dat land was, dat het eigenlijk geen echt land was, geen staat, maar een verzameling kleine gemeenschappen met een hoge mate van autonomie. De mensen binnen zo'n gemeenschap kenden elkaar en hielden elkaar de hand boven het hoofd. De centrale regering was ver weg en als die weer eens wat moest, zorgde de gemeenschap ervoor dat het allemaal op niks uitliep en dat iedereen gewoon kon blijven doen, wat ie het liefst deed.
Als je binnen je gemeenschap de juiste mensen kende en op het goede moment iemand wat toestopte, had je weinig last van de centrale bureaucratie en hoefde je nauwelijks belasting te betalen.
De regering functioneerde op dezelfde manier. Vriendjespolitiek zat in de cultuur gebakken. Het was ondenkbaar dat iemand die een tree, een trap of een heel trappenhuis hoger in de hiërarchie stond, zijn broer, neef, of desnoods een nicht van zijn schoonmoeder niet aan een baan, uitkering of vergunning hielp. Daar was je familie voor.
En de mogelijkheden om elkaar te helpen werden alsmaar groter. Want hoewel er aan belastingen veel minder binnenkwam dan nodig was, had de regering nieuwe financieringsbronnen aangeboord die onuitputtelijk leken.
Allereerst waren daar de subsidies van de EU, de miljarden die elk jaar het land binnenstroomden om de achterstand op allerlei gebied in te lopen. Niet alleen profiteerden daar de vriendjes van de politieke elite van, maar ook het ambtenarenapparaat kon drastisch worden uitgebreid, omdat er zoveel meer mensen nodig waren om de regelgeving die het lidmaatschap van de EU meebracht, in te voeren, bij te houden en op de uitvoering toe te zien.
Plotseling konden er nieuwe wegen worden aangelegd, de landbouw kreeg subsidies en er kwamen genoeg banen bij om alle vriendjes en de vriendjes van vriendjes aan werk te helpen en voor wie niet kon of wilde werken kwamen er uitkeringen en het mooie was, dat het allemaal betaald werd met geleend geld en dat de regering dus niet moeilijk hoefde te doen over het feit dat er geen belasting werd betaald. Belastingen ontduiken werd de nationale sport.
Maar het mooiste cadeau voor de inwoners van dit arme land was de invoering van de euro in 2002. Waar zij eerst voor het bouwen van huizen en het kopen van auto's, jachten en breedbeeld TV's hadden moeten sparen, omdat de rente op leningen in hun oude valuta voor de meesten niet op te brengen was, konden ook gewone mensen nu voor een habbekrats geld lenen en al hun materiële dromen verwezenlijken. En die kans lieten zij niet onbenut. Geef hun eens ongelijk. Bankiers kunnen de verleidingen van gratis geld ook niet weerstaan.
De regering deed vrolijk mee. Afgezien van riante salarisverhogingen voor de politieke bobo's zelf en voor het hele en nog steeds uitdijende ambtenarenapparaat, organiseerde zij in 2004 de Olympische Spelen, waarbij kosten noch moeite werden gespaard en bestelde zij o.a. voor tientallen miljarden aan schepen voor de uitbreiding en modernisering van de oorlogsvloot. Het kon niet op.
De voornamelijk Duitse en Franse bedrijven, waar al die bestellingen binnenkwamen, zagen hun omzetten met sprongen stijgen en de voornamelijk Duitse en Franse banken die het voorrecht hadden de miljardencontracten te mogen financieren, zagen dat ongetwijfeld als bewijs dat de nieuwe eenheidsmunt de internationale handel en industrie tot ongekende bloei zou brengen. Even leek dat ook zo, maar toen kwam de kredietcrisis.
Opeens werden alle kredietkranen dichtgedraaid en banken en bedrijven die voor hun normale cash flow afhankelijk waren van leningen, dreigden van de ene dag op de andere om te vallen. Voor overheden gold hetzelfde, ook voor de overheid van het arme land. Die had zich rijk gerekend en naar naderhand bleek, niet helemaal op een nette manier. Toen de geldstroom opdroogde, kwam er een gat aan het licht in de bodem van de schatkist dat zó groot en diep was, dat de zittende regering er geen gat meer in zag en nieuwe verkiezingen uitschreef, die ze verloor.
Als het land monetair nog op eigen benen had gestaan, zou de nieuwe regering de schulden van het oude regime grotendeels hebben afgeschreven. Dat zou ten koste zijn gegaan van de buitenlandse banken en investeerders en wellicht voor een deel ook van de eigen banken en pensioenfondsen. De regering zou de munt hebben gedevalueerd en vervolgens aan het puinruimen zijn geslagen, net als IJsland dat gedaan heeft.
Dat zou de economie van het land twintig jaar terug hebben gezet, maar het had ook alle misstanden van de afgelopen jaren opgeruimd, de concurrentiepositie jegens het buitenland drastisch verbeterd en het land van een loden schuldenlast bevrijd.
Maar nu was die weg afgesloten. De regering durfde niet haar eigen verantwoordelijkheid te nemen, maar gokte erop dat de eurolanden en de ECB zouden bijspringen en anders het IMF wel. Ongetwijfeld werd er door de boekhouders van de EU, ECB en het IMF - d.w.z. de VS - koortsachtig gerekend. Wat als dit en wat als dat? Maar omdat de euro anders dreigde te imploderen, kozen ze knarsetandend voor Solidariteit, al staken ze niet onder stoelen of banken dat de inwoners van het arme land zich onder valse voorwendselen het euroblok in gelogen hadden en een stel luie uitvreters waren, die de steun eigenlijk niet verdienden. De druiven waren zuur.
Nadat er intussen nog een paar lijken uit de kast waren gerold en duidelijk werd dat het land eigenlijk volledig failliet was, werd er €110 miljard bij elkaar geschraapt aan bijdragen van de andere eurolanden en de ECB kocht de feitelijk waardeloze staatsobligaties op om een schijn van solvabiliteit op te houden en leende de banken van het arme land zoveel goedkope euro's als ze maar wilden in ruil voor nog meer waardeloze papieren onderpanden. Dat was in strijd met de bepalingen van het Verdrag van Lissabon, maar ach… nood breekt wet, nietwaar, en de ECB is toch niet onderworpen aan enigerlei vorm van democratische controle. Wel zo makkelijk... en levensgevaarlijk!
Wie gedacht had dat de inwoners van het arme land blij zouden zijn met zoveel Europese 'solidariteit', had het mis. Ze kwamen in opstand tegen de voorwaarden die aan de hulp verbonden waren. Het was eigenlijk ook geen hulp, het was een regelrechte strafexercitie.
Hoewel het land al bezweek onder zijn schulden, kwam die lening van €110 miljard daar nog eens bovenop en tegen een hogere rente dan het ECB-tarief. Bovendien was dat geld bestemd om de regering in staat te stellen haar verplichtingen na te komen jegens de buitenlandse schuldeisers. Precies!, diezelfde Duitse en Franse banken die de afgelopen jaren miljarden hadden uitgeleend met onverantwoord lage risicopremies, zonder zich af te vragen of het arme land zich die leningen wel kon veroorloven.
Verder moest het voortaan afgelopen zijn met de vriendjespolitiek. Er moest nu maar eens stevig opgetreden worden tegen al die belastingontduikers; de lonen, uitkeringen en pensioenen moesten omlaag en in het ambtenarenapparaat moest flink het mes worden gezet. Ook mensen die jarenlang de uitkeringen van allang overleden familieleden hadden opgestreken, dienden te worden aangepakt. En dat opmerkelijk hoge aantal inwoners van over de honderd? Leefden die allemaal nog wel?
Eurocraten zijn blijkbaar mensen met een bovengemiddelde dosis optimisme, of het moet zo zijn dat zij elke vorm van werkelijkheidszin missen. Te denken dat je een gemeenschap, die zich door de eeuwen heen staande heeft weten te houden onder Turkse overheersing, zeeroverij, fascistische kolonelsregimes en nog niet zo heel lang geleden een moordzuchtige Duitse bezetting, op de knieën kunt brengen door financiële terreur en het vooruitzicht van een levenslange schuldslavernij, duidt op een vergevorderde staat van verstandsverbijstering en een ernstig gebrek aan inlevingsvermogen.
Natuurlijk ging het arme volk niet braaf aan de slag om op bevel van een stel buitenlandse boekhouders eens en voor al de structuur van hun samenleving af te breken. Zij trokken de straat op, hielden demonstraties en staakten het halve openbare leven plat. Alle pogingen van de regering om van het arme land een moderne democratie te maken, waarin mensen op tijd op hun werk komen, dingen kopen die ze niet nodig hebben met geld dat ze niet hebben en op tijd belasting betalen, werden vakkundig gesaboteerd.
Iedereen die wat opzij had gelegd - en dat waren er niet weinig met al die loonsverhogingen van de afgelopen jaren, plus het pensioen van hun overleden opa's en oma's - haalde zijn euro's van de bank, die daardoor weer moesten aankloppen bij meneer Trichet om de tekorten aan te vullen.
Klik op grafiek door naar Zero Hedge artikel.
De toch al niet hoge productie zakte steeds verder in en na verloop van een jaar begonnen de buitenlandse boekhouders in te zien, dat het land op deze manier steeds dieper in de schulden raakte en dat van enige terugbetaling van de leningen nooit sprake kon zijn.
In plaats van te erkennen dat ze de situatie verkeerd hadden beoordeeld en dat er een volledig tegenovergestelde aanpak nodig was - afschrijving van schulden, stelden ze een nieuwe lening van nog eens zo'n €100 miljard voor om de vers gevallen gaten in de begroting voorlopig op te vullen. Om het oplopen van de staatsschuld te beperken moest het arme land de belastingen opnieuw verhogen, nog meer banen schrappen en bovendien zijn 'kroonjuwelen' verkopen, objecten en bedrijven die eigendom waren van de staat - (Haha, probeer daar maar eens een koper voor te vinden. Dat moet wel een bijzonder onnozele hals zijn die zijn nek in zo'n strop durft te steken.)
Het enthousiasme over dit voorstel was overweldigend. De bevolking gooide zijn spandoeken neer en ging aan het werk. Uit eigen beweging verlaagden zij hun lonen tot net boven de armoedegrens, pensioenen en uitkeringen werden afgeschaft. Iedereen was voortaan stipt op tijd en alle doktoren en specialisten weigerden voortaan envelopjes met inhoud aan te nemen, maar deden gewoon hun werk voor een bescheiden salaris en betaalden daarover belasting tot op de allerlaatste cent.
Precies honderdnegentien jaar later mocht olijvenplukker George Papandreou, een achterachterkleinzoon van de vroegere premier, in Frankfurt a/Main symbolisch de laatste aflossing van de leningen overhandigen aan de president van de ECB. Het was een feestelijke, maar korte ceremonie.
Een vriend vraagt je om hem even een tientje voor te schieten en dat doe je. De volgende keer dat je hem ziet, verwacht je dat hij het terug zal geven, maar hij zegt er niets over en de keer daarop ook niet.
Je weet dat hij soms wat krap zit en je wilt niet moeilijk doen over één tientje, maar het valt je wel een beetje van hem tegen. Zou hij het gewoon vergeten zijn?
Een maand later vraagt hij of je hem vijftig euro kan lenen. Moeilijk. Ga je nu zeggen, dat je dat tientje van laatst nog niet terug hebt gehad? Leen je hem die vijftig euro, maar wil je dan wél weten wanneer je ze terugkrijgt?
Je zoon is bezig een eigen bedrijf te starten en hij vraagt je of je hem 25.000 euro wilt lenen. Je krijgt het terug, zodra hij winst gaat maken. Hij verwacht binnen een half jaar. Je kunt geen nee zeggen, het is je zoon tenslotte. Je vertelt het wel tegen je dochter en je zegt erbij dat het een lening is voor hooguit een jaar, want je wilt geen scheve ogen in de familie. Een week later komt je zoon met zijn nieuwe leasebak voorrijden. Op rekening van mijn bv, lacht hij.
Tegen de tijd dat het halfjaar om is, verwacht je toch wel een indicatie van hoe het met het geld zit, maar je zoon zegt er niets over. Als je hem vraagt, hoe het gaat, antwoordt hij 'prima'. Hij kan het werk nauwelijks aan en heeft laatst nog een nieuwe medewerker aangenomen op freelance basis. 'Maak je maar geen zorgen, pa.'
Maar dat doe je natuurlijk juist wel. Je vrouw zou eigenlijk graag een nieuwe keuken willen, maar je hebt net je belastingaanslag gekregen en die 25 mille zou goed van pas komen.
'Hoe gaat het eigenlijk met broer?' vraagt je dochter, als ze je kleinzoon komt ophalen na een nachtje logeren. 'Heeft ie die lening nou al terugbetaald, pa? Want ik hoorde dat het niet zo goed gaat met zijn zaak.'
Een week later belt je zoon. Of hij 's avonds langs kan komen, want hij heeft groot nieuws. Betekent dat dat je je geld terugkrijgt? Of juist niet?
'Kijk,' zegt hij, 'ik draai wel een ton omzet dit jaar, maar ik maak nog geen winst. Daarvoor zou ik moeten uitbreiden. Ik ben gisteren bij de bank geweest met een business plan en ze willen me een credit line geven van vijftig mille, maar dat is niet genoeg. Ik moet een kantoor huren en inrichten en daarvoor heb ik toch al gauw een ton meer nodig. Nou dacht ik, als jij nou je hypotheek verhoogt en mij die ton leent, dan beloof ik je . . .'
Er was eens een land, dat de helft van de tijd van zijn bestaan bankroet was geweest en tien procent rente moest betalen over zijn staatsleningen. De bevolking was arm, maar verre van ongelukkig. Ze maakten zich niet druk, want de zon scheen en er was genoeg te eten en iedereen leefde zo'n beetje als het hem of haar uitkwam. Door het mooie weer en de prachtige, blauwe zee kwamen er veel toeristen naartoe, elk jaar weer meer en iedereen die zich een klein beetje in wilde spannen, kon daar een aardige duit aan verdienen.
Het bijzondere van dat land was, dat het eigenlijk geen echt land was, geen staat, maar een verzameling kleine gemeenschappen met een hoge mate van autonomie. De mensen binnen zo'n gemeenschap kenden elkaar en hielden elkaar de hand boven het hoofd. De centrale regering was ver weg en als die weer eens wat moest, zorgde de gemeenschap ervoor dat het allemaal op niks uitliep en dat iedereen gewoon kon blijven doen, wat ie het liefst deed.
Als je binnen je gemeenschap de juiste mensen kende en op het goede moment iemand wat toestopte, had je weinig last van de centrale bureaucratie en hoefde je nauwelijks belasting te betalen.
De regering functioneerde op dezelfde manier. Vriendjespolitiek zat in de cultuur gebakken. Het was ondenkbaar dat iemand die een tree, een trap of een heel trappenhuis hoger in de hiërarchie stond, zijn broer, neef, of desnoods een nicht van zijn schoonmoeder niet aan een baan, uitkering of vergunning hielp. Daar was je familie voor.
En de mogelijkheden om elkaar te helpen werden alsmaar groter. Want hoewel er aan belastingen veel minder binnenkwam dan nodig was, had de regering nieuwe financieringsbronnen aangeboord die onuitputtelijk leken.
Allereerst waren daar de subsidies van de EU, de miljarden die elk jaar het land binnenstroomden om de achterstand op allerlei gebied in te lopen. Niet alleen profiteerden daar de vriendjes van de politieke elite van, maar ook het ambtenarenapparaat kon drastisch worden uitgebreid, omdat er zoveel meer mensen nodig waren om de regelgeving die het lidmaatschap van de EU meebracht, in te voeren, bij te houden en op de uitvoering toe te zien.
Plotseling konden er nieuwe wegen worden aangelegd, de landbouw kreeg subsidies en er kwamen genoeg banen bij om alle vriendjes en de vriendjes van vriendjes aan werk te helpen en voor wie niet kon of wilde werken kwamen er uitkeringen en het mooie was, dat het allemaal betaald werd met geleend geld en dat de regering dus niet moeilijk hoefde te doen over het feit dat er geen belasting werd betaald. Belastingen ontduiken werd de nationale sport.
Maar het mooiste cadeau voor de inwoners van dit arme land was de invoering van de euro in 2002. Waar zij eerst voor het bouwen van huizen en het kopen van auto's, jachten en breedbeeld TV's hadden moeten sparen, omdat de rente op leningen in hun oude valuta voor de meesten niet op te brengen was, konden ook gewone mensen nu voor een habbekrats geld lenen en al hun materiële dromen verwezenlijken. En die kans lieten zij niet onbenut. Geef hun eens ongelijk. Bankiers kunnen de verleidingen van gratis geld ook niet weerstaan.
De regering deed vrolijk mee. Afgezien van riante salarisverhogingen voor de politieke bobo's zelf en voor het hele en nog steeds uitdijende ambtenarenapparaat, organiseerde zij in 2004 de Olympische Spelen, waarbij kosten noch moeite werden gespaard en bestelde zij o.a. voor tientallen miljarden aan schepen voor de uitbreiding en modernisering van de oorlogsvloot. Het kon niet op.
De voornamelijk Duitse en Franse bedrijven, waar al die bestellingen binnenkwamen, zagen hun omzetten met sprongen stijgen en de voornamelijk Duitse en Franse banken die het voorrecht hadden de miljardencontracten te mogen financieren, zagen dat ongetwijfeld als bewijs dat de nieuwe eenheidsmunt de internationale handel en industrie tot ongekende bloei zou brengen. Even leek dat ook zo, maar toen kwam de kredietcrisis.
Opeens werden alle kredietkranen dichtgedraaid en banken en bedrijven die voor hun normale cash flow afhankelijk waren van leningen, dreigden van de ene dag op de andere om te vallen. Voor overheden gold hetzelfde, ook voor de overheid van het arme land. Die had zich rijk gerekend en naar naderhand bleek, niet helemaal op een nette manier. Toen de geldstroom opdroogde, kwam er een gat aan het licht in de bodem van de schatkist dat zó groot en diep was, dat de zittende regering er geen gat meer in zag en nieuwe verkiezingen uitschreef, die ze verloor.
Als het land monetair nog op eigen benen had gestaan, zou de nieuwe regering de schulden van het oude regime grotendeels hebben afgeschreven. Dat zou ten koste zijn gegaan van de buitenlandse banken en investeerders en wellicht voor een deel ook van de eigen banken en pensioenfondsen. De regering zou de munt hebben gedevalueerd en vervolgens aan het puinruimen zijn geslagen, net als IJsland dat gedaan heeft.
Dat zou de economie van het land twintig jaar terug hebben gezet, maar het had ook alle misstanden van de afgelopen jaren opgeruimd, de concurrentiepositie jegens het buitenland drastisch verbeterd en het land van een loden schuldenlast bevrijd.
Maar nu was die weg afgesloten. De regering durfde niet haar eigen verantwoordelijkheid te nemen, maar gokte erop dat de eurolanden en de ECB zouden bijspringen en anders het IMF wel. Ongetwijfeld werd er door de boekhouders van de EU, ECB en het IMF - d.w.z. de VS - koortsachtig gerekend. Wat als dit en wat als dat? Maar omdat de euro anders dreigde te imploderen, kozen ze knarsetandend voor Solidariteit, al staken ze niet onder stoelen of banken dat de inwoners van het arme land zich onder valse voorwendselen het euroblok in gelogen hadden en een stel luie uitvreters waren, die de steun eigenlijk niet verdienden. De druiven waren zuur.
Nadat er intussen nog een paar lijken uit de kast waren gerold en duidelijk werd dat het land eigenlijk volledig failliet was, werd er €110 miljard bij elkaar geschraapt aan bijdragen van de andere eurolanden en de ECB kocht de feitelijk waardeloze staatsobligaties op om een schijn van solvabiliteit op te houden en leende de banken van het arme land zoveel goedkope euro's als ze maar wilden in ruil voor nog meer waardeloze papieren onderpanden. Dat was in strijd met de bepalingen van het Verdrag van Lissabon, maar ach… nood breekt wet, nietwaar, en de ECB is toch niet onderworpen aan enigerlei vorm van democratische controle. Wel zo makkelijk... en levensgevaarlijk!
Wie gedacht had dat de inwoners van het arme land blij zouden zijn met zoveel Europese 'solidariteit', had het mis. Ze kwamen in opstand tegen de voorwaarden die aan de hulp verbonden waren. Het was eigenlijk ook geen hulp, het was een regelrechte strafexercitie.
Hoewel het land al bezweek onder zijn schulden, kwam die lening van €110 miljard daar nog eens bovenop en tegen een hogere rente dan het ECB-tarief. Bovendien was dat geld bestemd om de regering in staat te stellen haar verplichtingen na te komen jegens de buitenlandse schuldeisers. Precies!, diezelfde Duitse en Franse banken die de afgelopen jaren miljarden hadden uitgeleend met onverantwoord lage risicopremies, zonder zich af te vragen of het arme land zich die leningen wel kon veroorloven.
Verder moest het voortaan afgelopen zijn met de vriendjespolitiek. Er moest nu maar eens stevig opgetreden worden tegen al die belastingontduikers; de lonen, uitkeringen en pensioenen moesten omlaag en in het ambtenarenapparaat moest flink het mes worden gezet. Ook mensen die jarenlang de uitkeringen van allang overleden familieleden hadden opgestreken, dienden te worden aangepakt. En dat opmerkelijk hoge aantal inwoners van over de honderd? Leefden die allemaal nog wel?
Eurocraten zijn blijkbaar mensen met een bovengemiddelde dosis optimisme, of het moet zo zijn dat zij elke vorm van werkelijkheidszin missen. Te denken dat je een gemeenschap, die zich door de eeuwen heen staande heeft weten te houden onder Turkse overheersing, zeeroverij, fascistische kolonelsregimes en nog niet zo heel lang geleden een moordzuchtige Duitse bezetting, op de knieën kunt brengen door financiële terreur en het vooruitzicht van een levenslange schuldslavernij, duidt op een vergevorderde staat van verstandsverbijstering en een ernstig gebrek aan inlevingsvermogen.
Natuurlijk ging het arme volk niet braaf aan de slag om op bevel van een stel buitenlandse boekhouders eens en voor al de structuur van hun samenleving af te breken. Zij trokken de straat op, hielden demonstraties en staakten het halve openbare leven plat. Alle pogingen van de regering om van het arme land een moderne democratie te maken, waarin mensen op tijd op hun werk komen, dingen kopen die ze niet nodig hebben met geld dat ze niet hebben en op tijd belasting betalen, werden vakkundig gesaboteerd.
Iedereen die wat opzij had gelegd - en dat waren er niet weinig met al die loonsverhogingen van de afgelopen jaren, plus het pensioen van hun overleden opa's en oma's - haalde zijn euro's van de bank, die daardoor weer moesten aankloppen bij meneer Trichet om de tekorten aan te vullen.
Klik op grafiek door naar Zero Hedge artikel.
De toch al niet hoge productie zakte steeds verder in en na verloop van een jaar begonnen de buitenlandse boekhouders in te zien, dat het land op deze manier steeds dieper in de schulden raakte en dat van enige terugbetaling van de leningen nooit sprake kon zijn.
In plaats van te erkennen dat ze de situatie verkeerd hadden beoordeeld en dat er een volledig tegenovergestelde aanpak nodig was - afschrijving van schulden, stelden ze een nieuwe lening van nog eens zo'n €100 miljard voor om de vers gevallen gaten in de begroting voorlopig op te vullen. Om het oplopen van de staatsschuld te beperken moest het arme land de belastingen opnieuw verhogen, nog meer banen schrappen en bovendien zijn 'kroonjuwelen' verkopen, objecten en bedrijven die eigendom waren van de staat - (Haha, probeer daar maar eens een koper voor te vinden. Dat moet wel een bijzonder onnozele hals zijn die zijn nek in zo'n strop durft te steken.)
Het enthousiasme over dit voorstel was overweldigend. De bevolking gooide zijn spandoeken neer en ging aan het werk. Uit eigen beweging verlaagden zij hun lonen tot net boven de armoedegrens, pensioenen en uitkeringen werden afgeschaft. Iedereen was voortaan stipt op tijd en alle doktoren en specialisten weigerden voortaan envelopjes met inhoud aan te nemen, maar deden gewoon hun werk voor een bescheiden salaris en betaalden daarover belasting tot op de allerlaatste cent.
Precies honderdnegentien jaar later mocht olijvenplukker George Papandreou, een achterachterkleinzoon van de vroegere premier, in Frankfurt a/Main symbolisch de laatste aflossing van de leningen overhandigen aan de president van de ECB. Het was een feestelijke, maar korte ceremonie.
zaterdag 28 mei 2011
Game over voor Griekenland?
Net nu de Grieken besloten hebben hun staatsbedrijven, een paar eilanden en de gootsteen in hun zwarte schuldengat te storten, dreigt volgens Der Spiegel 'de Trojka' - het IMF, de EU en de ECB - de kraan voor verdere leningen aan Griekenland dicht te draaien, omdat uit accountantsonderzoek blijkt dat de Griekse regering op alledrie de afgesproken punten gefaald heeft:
- uitgaven aan uitkeringen en ambtenarensalarissen zijn nog steeds te hoog,
- de belastingen zijn te laag en worden onvoldoende geïnd,
- in de privatisering van staatsbedrijven zit te weinig schot.
De IMF-verklaring bracht de EU-ministers van financiën in beroering, die het vorige week nog over een "zachte herstructurering" van schulden hadden - uitsmeren van de terugbetaling van de leningen, maar die nu op de lijn zitten van "als het IMF niet betaalt, dan de EU ook niet!"
Dan rest alleen de ECB, die nu op grond van het Trojka-rapport zal moeten inzien, dat er in feite geen redden meer aan is. Ondanks - of dankzij - alle hulp blijven de schulden van Griekenland alleen maar toenemen. Een "haircut" voor de schuldeisers lijkt daarmee onvermijdelijk, al sluit de ECB dat halsstarrig uit en hebben de EUrocraten er nachtmerries van.
Op Zero Hedge is een (gedeeltelijke) vertaling van het Spiegelartikel geplaatst, besloten met een commentaar van een Goldman Sachs analist - (misschien niet) toevallig dezelfde instelling die de toenmalige Griekse regering in 1998 hielp haar schulden te verbergen, zodat Griekenland nog net kon toetreden tot het euroblok. Deze analist besluit zijn stuk met de woorden:
En nog voor de EU-leiders ook maar een schim van een plan hebben bedacht om de aalgladde Griekse geest weer in een goed sluitende schatkist te frommelen, wordt er achter hun rug al weer zachtjes gekucht. Ahum, Ierland, volkomen onverwacht natuurlijk, maar de Ieren zouden als het niet te lastig is, toch eigenlijk ook nog wel graag enkele tientallen miljarden meer willen hebben, eh... lenen, want anders, tja..., u begrijpt...
Hoe geloofwaardig is het, als de Ierse premier dat vervolgens binnen 24 uur weer absoluut ontkent. Heeft Papandreou dat ook niet voortdurend gedaan?
Intussen zit de gewone Griek niet stil. Afgezien van staken en demonstreren, is hij ijverig bezig zijn euro's zo snel mogelijk van de bank te halen, dit jaar met een gemiddelde snelheid van €3 miljard per maand. Afgelopen donderdag en vrijdag €1,5 miljard in twee dagen! Hoelang nog?
UPDATE, 31 mei 2011
Een sprankje hoop voor aldegenen die denken dat je schuldenproblemen kunt oplossen door een schuldenaar met nóg meer schuld op te zadelen. Volgens een artikel in de Wall Street Journal overweegt Angela Merkel de Grieken toch nog een nieuwe lening te verstrekken zonder een bijpassende 'haircut' voor investeerders. Morgen steken de ministers van financiën van de eurolanden de koppen bij elkaar om een kortetermijnoplossing voor Griekenland te bekokstoven, zodat het IMF alsnog gerustgesteld kan worden en de volgende tranche onbelemmerd het Griekse schuldenmoeras in kan stromen.
Het is nog onzeker, of de Duitse, Nederlandse en Finse parlementen met deze move zullen instemmen, maar de ervaring met de bank bailouts leert, dat de situatie eerst echt volkomen hopeloos moet worden en de verliezen astronomisch, voordat een politicus zijn gezond verstand laat spreken, tenzij er verkiezingen voor de deur staan natuurlijk.
Voor ex-politici ligt dat anders. Willem Vermeend, voormalig staatssecretaris van financiën, pleit er in een opiniestuk in de Telegraaf voor dat Griekenland vrijwillig het euroblok verlaat. "Met een krimpende economie en een renteverplichting van 35% van de totale staatsinkomsten is er geen enkele mogelijkheid dat Griekenland ooit in staat zal zijn schulden terug te betalen."
Inderdaad, elke euro daaraan nog besteed is weggegooid geld, maar onze politici kijken niet op een paar slordige miljarden. Het gaat immers om "andermans geld" en er zijn er maar weinig die er moeite mee hebben daar royaal mee te strooien.
Maar welk smerig spel wordt hier eigenlijk gespeeld? Als Griekenland zogenaamd 'gered' wordt, maar op voorwaarde dat het de familiejuwelen verkoopt, gaan die voor een spotprijs naar de jongens met de diepe zakken en blijft Griekenland tenslotte volkomen berooid achter. Na de Grieken wacht de rest van de periferie dan hetzelfde lot.
Uiteindelijk krijgen de Eurocraten die landen dan volledig in hun macht en de schulden worden via Eurobonds afgewenteld op alle Europese belastingbetalers, die door hun eigen nationale overheden - met instemming van onder druk gezette parlementen - verkocht worden aan het internationale grootkapitaal, de banken en hun anonieme 'investeerders' die in eerste instantie de 'credit crunch' zelf veroorzaakten.
We zijn gek als we dat accepteren. En omdat de parlementaire democratie blijkbaar de ballen niet heeft om 'NEE' te zeggen tegen de geldmaffia, moeten we een referendum eisen, een BINDEND REFERENDUM. Het gaat tenslotte om óns geld.
De volledige AGENDA van de euro schuldencrisis - onvermeld blijven: ongeagendeerde revoluties, uitstoting van Griekenland uit het euroblok en de opdoeking van een monetair experiment.
En hier is de DEAL [3 juni 2011] - nog meer ontslagen en hogere belastingen in ruil voor een nieuwe IMF/EU/ECB-bijdrage - die direct wordt doorgesluisd naar de schuldeisers en over een half jaar draait de Griekse economie weer als een tierelier. Wat denkt die Trojka wel? Dat wij en de Grieken seniel zijn of zo? Een kluwen van leugens om een kern van incompetentie en daaruit voortvloeiend bedrog.
En hier zijn nog eens alle DROGREDENEN bij monde van een centrale bank president, die het onheil niet zag aankomen, op de top van de crisis geen adequate maatregelen durfde nemen en nu weer met dezelfde oude lapmiddelen aan komt zetten: nog meer miljarden in hetzelfde zwarte schuldengat storten. En reken maar dat de politiek er weer intrapt, want niemand van hen durft de eurolemmingen een halt toe te roepen. Valt de Tweede Kamer opnieuw voor Jan Kees de Jagers beproefde salamitactiek?
En het gaat niet om kleingeld. Volgens een nieuw artikel in Der Spiegel [5 juni 2011 - Google-vertaling op Zero Hedge] hebben de Grieken na de eerste lening van €110 miljard, nu opnieuw geen tachtig maar nog eens meer dan €100 miljard nodig om weer even vooruit te kunnen, d.w.z. tot een volgende lening, want zolang ze in het euroblok blijven en hun schulden niet kunnen herstructureren, blijft hun economie krimpen en gaan ze steeds dieper de put in.
Hoewel de Grieken wel zo handig zijn, dat op het eind niet zij, maar wij met een kat in de zak blijven zitten. Sinds de Oudheid wordt er al gezegd: "Pas op voor de Grieken, en vooral als ze met cadeautjes komen." En nu zij gedwongen zijn hun tafelzilver te verkopen, zeggen ze lachend: "Wat wij verkopen zijn sprookjes en dat doen we om tijd te winnen."
Maar linksom of rechtsom, via deze weg gaan we uiteindelijk wel allemaal het schip in. Ook een ECB kan geld maar één keer weggooien, zo blijkt. Het halfzachte beleid van Trichet en zijn ECB-zombies - waaronder "onze eigen" Nout Wellink - heeft er inmiddels voor gezorgd, dat de markt de ECB in feite insolvabel acht.
- uitgaven aan uitkeringen en ambtenarensalarissen zijn nog steeds te hoog,
- de belastingen zijn te laag en worden onvoldoende geïnd,
- in de privatisering van staatsbedrijven zit te weinig schot.
Zie Der Spiegel, voorpublicatie 28 mei 2011 - ReformstauHet onthoofde IMF gaf van de week al aan de volgende tranche niet te kunnen uitkeren, als er geen garantie is dat Griekenland tenminste voor een vol jaar nog aan zijn financiële verplichtingen kan voldoen. Blijkbaar is dat allesbehalve zeker.
EU droht Griechenland mit Zahlungsstopp
Invoeging - 9 juni 2011
Uiteindelijk blijkt het Trojkarapport voor de Griekse regering nog vernietigender uit te pakken. Het stelt dat de hervormingen in feite tot stilstand zijn gekomen en bovendien krimpt de Griekse economie veel harder dan voorzien.
De IMF-verklaring bracht de EU-ministers van financiën in beroering, die het vorige week nog over een "zachte herstructurering" van schulden hadden - uitsmeren van de terugbetaling van de leningen, maar die nu op de lijn zitten van "als het IMF niet betaalt, dan de EU ook niet!"
Dan rest alleen de ECB, die nu op grond van het Trojka-rapport zal moeten inzien, dat er in feite geen redden meer aan is. Ondanks - of dankzij - alle hulp blijven de schulden van Griekenland alleen maar toenemen. Een "haircut" voor de schuldeisers lijkt daarmee onvermijdelijk, al sluit de ECB dat halsstarrig uit en hebben de EUrocraten er nachtmerries van.
Op Zero Hedge is een (gedeeltelijke) vertaling van het Spiegelartikel geplaatst, besloten met een commentaar van een Goldman Sachs analist - (misschien niet) toevallig dezelfde instelling die de toenmalige Griekse regering in 1998 hielp haar schulden te verbergen, zodat Griekenland nog net kon toetreden tot het euroblok. Deze analist besluit zijn stuk met de woorden:
"The first task at hand for Euro-zone governments is to find a replacement for the IMF money if the IMF does decide it is not in a position to disburse the next tranche.Zelfs Sarkozy begint nu te zinspelen op de mogelijkheid dat bezitters van Grieks staatspapier ook hun steentje - of noem het een menhir - zullen moeten bijdragen, al blijft hij om de hete brij heendraaien: herstructurering betekent in het Frans géén kwijtschelding. Sarkozy moet en zal zijn sluwe spelletjes spelen. Blijkbaar vindt hij het nog te vroeg om de realiteit in het openbaar onder ogen te zien. Volgend jaar zijn de presidentsverkiezingen.
Otherwise, we may get a Greek debt restructuring much faster than previously thought."
En nog voor de EU-leiders ook maar een schim van een plan hebben bedacht om de aalgladde Griekse geest weer in een goed sluitende schatkist te frommelen, wordt er achter hun rug al weer zachtjes gekucht. Ahum, Ierland, volkomen onverwacht natuurlijk, maar de Ieren zouden als het niet te lastig is, toch eigenlijk ook nog wel graag enkele tientallen miljarden meer willen hebben, eh... lenen, want anders, tja..., u begrijpt...
Hoe geloofwaardig is het, als de Ierse premier dat vervolgens binnen 24 uur weer absoluut ontkent. Heeft Papandreou dat ook niet voortdurend gedaan?
Intussen zit de gewone Griek niet stil. Afgezien van staken en demonstreren, is hij ijverig bezig zijn euro's zo snel mogelijk van de bank te halen, dit jaar met een gemiddelde snelheid van €3 miljard per maand. Afgelopen donderdag en vrijdag €1,5 miljard in twee dagen! Hoelang nog?
UPDATE, 31 mei 2011
Een sprankje hoop voor aldegenen die denken dat je schuldenproblemen kunt oplossen door een schuldenaar met nóg meer schuld op te zadelen. Volgens een artikel in de Wall Street Journal overweegt Angela Merkel de Grieken toch nog een nieuwe lening te verstrekken zonder een bijpassende 'haircut' voor investeerders. Morgen steken de ministers van financiën van de eurolanden de koppen bij elkaar om een kortetermijnoplossing voor Griekenland te bekokstoven, zodat het IMF alsnog gerustgesteld kan worden en de volgende tranche onbelemmerd het Griekse schuldenmoeras in kan stromen.
Het is nog onzeker, of de Duitse, Nederlandse en Finse parlementen met deze move zullen instemmen, maar de ervaring met de bank bailouts leert, dat de situatie eerst echt volkomen hopeloos moet worden en de verliezen astronomisch, voordat een politicus zijn gezond verstand laat spreken, tenzij er verkiezingen voor de deur staan natuurlijk.
Voor ex-politici ligt dat anders. Willem Vermeend, voormalig staatssecretaris van financiën, pleit er in een opiniestuk in de Telegraaf voor dat Griekenland vrijwillig het euroblok verlaat. "Met een krimpende economie en een renteverplichting van 35% van de totale staatsinkomsten is er geen enkele mogelijkheid dat Griekenland ooit in staat zal zijn schulden terug te betalen."
Inderdaad, elke euro daaraan nog besteed is weggegooid geld, maar onze politici kijken niet op een paar slordige miljarden. Het gaat immers om "andermans geld" en er zijn er maar weinig die er moeite mee hebben daar royaal mee te strooien.
Maar welk smerig spel wordt hier eigenlijk gespeeld? Als Griekenland zogenaamd 'gered' wordt, maar op voorwaarde dat het de familiejuwelen verkoopt, gaan die voor een spotprijs naar de jongens met de diepe zakken en blijft Griekenland tenslotte volkomen berooid achter. Na de Grieken wacht de rest van de periferie dan hetzelfde lot.
Uiteindelijk krijgen de Eurocraten die landen dan volledig in hun macht en de schulden worden via Eurobonds afgewenteld op alle Europese belastingbetalers, die door hun eigen nationale overheden - met instemming van onder druk gezette parlementen - verkocht worden aan het internationale grootkapitaal, de banken en hun anonieme 'investeerders' die in eerste instantie de 'credit crunch' zelf veroorzaakten.
We zijn gek als we dat accepteren. En omdat de parlementaire democratie blijkbaar de ballen niet heeft om 'NEE' te zeggen tegen de geldmaffia, moeten we een referendum eisen, een BINDEND REFERENDUM. Het gaat tenslotte om óns geld.
De volledige AGENDA van de euro schuldencrisis - onvermeld blijven: ongeagendeerde revoluties, uitstoting van Griekenland uit het euroblok en de opdoeking van een monetair experiment.
En hier is de DEAL [3 juni 2011] - nog meer ontslagen en hogere belastingen in ruil voor een nieuwe IMF/EU/ECB-bijdrage - die direct wordt doorgesluisd naar de schuldeisers en over een half jaar draait de Griekse economie weer als een tierelier. Wat denkt die Trojka wel? Dat wij en de Grieken seniel zijn of zo? Een kluwen van leugens om een kern van incompetentie en daaruit voortvloeiend bedrog.
En hier zijn nog eens alle DROGREDENEN bij monde van een centrale bank president, die het onheil niet zag aankomen, op de top van de crisis geen adequate maatregelen durfde nemen en nu weer met dezelfde oude lapmiddelen aan komt zetten: nog meer miljarden in hetzelfde zwarte schuldengat storten. En reken maar dat de politiek er weer intrapt, want niemand van hen durft de eurolemmingen een halt toe te roepen. Valt de Tweede Kamer opnieuw voor Jan Kees de Jagers beproefde salamitactiek?
En het gaat niet om kleingeld. Volgens een nieuw artikel in Der Spiegel [5 juni 2011 - Google-vertaling op Zero Hedge] hebben de Grieken na de eerste lening van €110 miljard, nu opnieuw geen tachtig maar nog eens meer dan €100 miljard nodig om weer even vooruit te kunnen, d.w.z. tot een volgende lening, want zolang ze in het euroblok blijven en hun schulden niet kunnen herstructureren, blijft hun economie krimpen en gaan ze steeds dieper de put in.
Hoewel de Grieken wel zo handig zijn, dat op het eind niet zij, maar wij met een kat in de zak blijven zitten. Sinds de Oudheid wordt er al gezegd: "Pas op voor de Grieken, en vooral als ze met cadeautjes komen." En nu zij gedwongen zijn hun tafelzilver te verkopen, zeggen ze lachend: "Wat wij verkopen zijn sprookjes en dat doen we om tijd te winnen."
Maar linksom of rechtsom, via deze weg gaan we uiteindelijk wel allemaal het schip in. Ook een ECB kan geld maar één keer weggooien, zo blijkt. Het halfzachte beleid van Trichet en zijn ECB-zombies - waaronder "onze eigen" Nout Wellink - heeft er inmiddels voor gezorgd, dat de markt de ECB in feite insolvabel acht.
"The looming threat in European monetary affairs is the financial integrity of the central bank itself," reckons Jim Grant, publisher of long running investment newsletter Grant's Interest Rate Observer.
Grant adds that the ECB is "factually insolvent" as a result both of buying bonds from weaker Eurozone countries and accepting them as collateral against loans.
zondag 22 mei 2011
Het einde van een fantasiewereld
Het duiveltje dat Strauss-Kahn ertoe bracht zich te vergrijpen aan de kamermeid - mogelijk uit de diepste diepten van de hel opgeroepen in de stroom van fantasieën over het Einde der Tijden van de dementerende, Amerikaanse bijbelvorser Harold Camping en zijn volgelingen - had dat niet op een beter moment kunnen doen om de verwarring in de financiële wereld zo groot mogelijk te maken.
Naast het extra struikelblok, wie Strauss-Kahn nu moet opvolgen als president van het IMF - een Europeaan om te zorgen voor een euro-vriendelijk beleid, of juist geen Europeaan, zoals de BRIC en de rest van de wereld eisen - worden de stemmen binnen het euroblok zelf steeds luider om de financiële "hulp" aan de Club Med landen en met name aan Griekenland per direct te staken.
In Finland haalden de "Echte Finnen" bij recente verkiezingen 19% van de stemmen, in Frankrijk is Marine le Pen van het Front National populairder dan Sarkozy en diens socialistische rivalen, in Duitsland groeit de weerstand tegen het zwalkende beleid van Angela Merkel en bij ons timmert Geert Wilders aan de weg.
Na de discussie afgelopen week in de Tweede Kamer mag het duidelijk zijn dat Geert geen cent meer voor het corrupte en leugenachtige Griekenland overheeft, omdat we ons geld nooit terug zullen zien, terwijl de regering, de regeringspartijen én de hele oppositie minus de SP er alles aan doen de lichtzinnigheid en onverantwoordelijkheid van dat standpunt te benadrukken, met de volle steun van de vleugellamme aalscholver van de Nederlandsche Bank, Nout Wellink.
Zonder een fan van Wilders te zijn, ben ik het met hem - en Roemers van de SP - eens, dat meer "steun" aan Griekenland niets oplost en dat wij elke euro die wij er nog insteken, onherroepelijk kwijt zijn. Anderzijds ben ik het met Rutte e.a. eens, dat de gevolgen van het stopzetten van die "hulp" niet te overzien zijn. Bovendien vind ik dat Wilders voor zijn standpunt populistische en verkeerde argumenten gebruikt. Het gaat er niet om, dat de Grieken niet te vertrouwen zouden zijn en hun verplichtingen niet nakomen, het punt is dat de nationale en Europese politieke en financiële "elites" ons de afgelopen twintig jaar in een "cul-de-sac" hebben gemanoeuvreerd, waar we langs de regulaire politieke weg niet meer uit kunnen komen.
De "steun" die wij volgens de heersende opinie aan Griekenland moeten geven - in de vorm van leningen met wurgclausules, komt namelijk niet ten goede aan de Grieken en de Griekse economie, maar aan de Franse en Duitse banken die Griekenland sinds de invoering van de euro honderden miljarden aan onverantwoorde leningen hebben verstrekt. Het 'arme' Griekenland, met een economie die op weinig meer drijft dan olijfolie en toerisme en een cultuur waarin belastingontduiking tot kunst is verheven, kan die leningen onmogelijk terugbetalen. Als wij stoppen met onze goedgevendheid op kosten van de Europese belastingbetaler, gaat Griekenland failliet en vervolgens ook de banken in Frankrijk en Duitsland die dan hun Griekse leningen grotendeels moeten afschrijven. Dat zou een domino-effect op gang brengen, dat zo'n beetje de hele Westerse bankwereld door zijn onderlinge verwevenheid op de knieën zou brengen en de doodsklok zou luiden voor de euro in zijn huidige vorm.
Via Zero Hedge kwam mij een artikel onder ogen in de Daily Telegraph van 20 mei 2011, waarin de Engelse econoom Andrew Lilico puntsgewijs opsomt, wat er gebeurt als Griekenland de handdoek in de financiële ring gooit. Het is geen mooi plaatje en het mag duidelijk zijn, dat de euro - en daarmee iedereen die euro's bezit of erin wordt betaald (lonen, pensioenen) - zware tijden tegemoet gaat.
Wát ze ook doen, de Grieken worden de paria's van Europa, want zij krijgen door de media ongetwijfeld de zwartepiet toebedeeld voor alle ellende die het continent treft. Dat is onterecht, want de werkelijke schuldigen zijn de politici en de bankiers.
De politici hebben - met voorbijgaan aan democratische uitspraken (referenda) van het electoraat - hun fantasieën over een verenigd Europa doorgedreven, de voorwaarden geschapen waarin dit absolute debacle gestalte kon krijgen, en de tekenen van misbruik en wanbeleid toegedekt met geld van de belastingbetaler.
De bankiers hebben daar jarenlang van geprofiteerd door in de verwachting dat de politiek hun verliezen toch wel zou dekken, onverantwoorde risico's aan te gaan en de financiële markten in casino's te veranderen, zodat ze met gokwinsten hun salarissen en bonussen tot buitenproportionele hoogten konden opvoeren. En nu het financiële draagvlak onder hun parasitaire praktijken dreigt te bezwijken, doen zij met de arrogantie van de macht een beroep op de politiek om hun miljardenschulden en oninbare vorderingen te socialiseren, d.w.z. de schatkist = belastingbetaler ervoor te laten opdraaien.
Tot nu toe lukt dat, zij het moeizaam, maar nu er werkelijk slachtoffers dreigen te vallen, schijnt de werkelijkheid - voor hen die willen zien - onbarmhartig door het sleetse weefsel van politieke en financiële fantasieën heen.
Waarom zouden wij de Grieken, de Ieren, of de Portugezen willen voorschrijven, hoe zij met hun geld dienen om te gaan? Moeten zij niet gewoon kunnen doen wat in hun belang is om te leven zoals zij dat graag willen. Als zij boven hun stand leven, is de consequentie dat ze hun munt moeten devalueren en het rentepeil naar omstandigheid aanpassen. Daar zorgt een vrije markt vanzelf voor, ook zonder een Centrale Bank.
Door de kunstmatige rente van de ECB en het euroregime kunnen zij geen kant op en nemen hun schulden zelfs alleen maar toe. Zo wordt de bevolking van landen die "financiële steun" ontvangen, in feite veroordeeld tot levenslange schuldslavernij.
In Griekenland zijn stakingen aan de orde van de dag, in Spanje - bij een werkloosheid van 21% en met een jeugdwerkloosheid van 43% - begint het verzet zich op de stadspleinen te manifesteren. Wat niet betaald kán worden, zal niet betaald worden en omdat hun euro ook onze euro is, zullen ook wij moeten bloeden voor dit echec.
Zolang de economie groeide, had niemand te klagen, maar nu Europa worstelt met de gevolgen van de wereldwijde recessie en de bankencrisis heeft het alle betrokken landen in een houdgreep. Laten wij ons losmaken uit deze wederzijds verstikkende verstrengeling en een einde maken aan de vernederende betutteling. Een verenigd Europa is een hersenschim, waar alleen politici belust op macht [plus de riante oudedagsvoorziening] en hun financiële elites van profiteren, niet de gewone Nederlanders, Fransen, Grieken of Italianen. Dat is melkvee.
In de verscheidenheid ligt onze kracht en als wij onze nationale kracht hernemen, betekent dat minder macht voor arrogante politici met grootse fantasieën en minder armslag voor geldbeluste bankiers en economische roofridders.
De volksvertegenwoordiging kan dan in eigen huis weer orde op zaken stellen en hoeft zich niet voortdurend af te vragen, of de doorgeschoten regelzucht van de verwaten Eurocratie wel bevredigd wordt. In het VK voert supermarktketen Asda eind mei 2011 de Engelse pounds en ounces weer in bij de verkoop van aardbeien en als dat aanslaat bij hun klanten [lees de commentaren bij het artikel], willen ze het uitbreiden tot andere producten.
De herinvoering van grenscontroles door Denemarken is ook tekenend voor deze trend. Een land dat staat voor zijn vrijheid en verworvenheden, laat zich niet blijvend de wet voorschrijven door een in LaLa-land levend Brussel, dat een oorspronkelijk kleinschalig verdrag uit 1985 [Schengen] misbruikt om een schone schijn van "vrij reizen" op te houden, zonder dat het in een sindsdien volledig veranderde wereld de randvoorwaarden daarvoor in stand kan houden.
Naast het extra struikelblok, wie Strauss-Kahn nu moet opvolgen als president van het IMF - een Europeaan om te zorgen voor een euro-vriendelijk beleid, of juist geen Europeaan, zoals de BRIC en de rest van de wereld eisen - worden de stemmen binnen het euroblok zelf steeds luider om de financiële "hulp" aan de Club Med landen en met name aan Griekenland per direct te staken.
In Finland haalden de "Echte Finnen" bij recente verkiezingen 19% van de stemmen, in Frankrijk is Marine le Pen van het Front National populairder dan Sarkozy en diens socialistische rivalen, in Duitsland groeit de weerstand tegen het zwalkende beleid van Angela Merkel en bij ons timmert Geert Wilders aan de weg.
Na de discussie afgelopen week in de Tweede Kamer mag het duidelijk zijn dat Geert geen cent meer voor het corrupte en leugenachtige Griekenland overheeft, omdat we ons geld nooit terug zullen zien, terwijl de regering, de regeringspartijen én de hele oppositie minus de SP er alles aan doen de lichtzinnigheid en onverantwoordelijkheid van dat standpunt te benadrukken, met de volle steun van de vleugellamme aalscholver van de Nederlandsche Bank, Nout Wellink.
Zonder een fan van Wilders te zijn, ben ik het met hem - en Roemers van de SP - eens, dat meer "steun" aan Griekenland niets oplost en dat wij elke euro die wij er nog insteken, onherroepelijk kwijt zijn. Anderzijds ben ik het met Rutte e.a. eens, dat de gevolgen van het stopzetten van die "hulp" niet te overzien zijn. Bovendien vind ik dat Wilders voor zijn standpunt populistische en verkeerde argumenten gebruikt. Het gaat er niet om, dat de Grieken niet te vertrouwen zouden zijn en hun verplichtingen niet nakomen, het punt is dat de nationale en Europese politieke en financiële "elites" ons de afgelopen twintig jaar in een "cul-de-sac" hebben gemanoeuvreerd, waar we langs de regulaire politieke weg niet meer uit kunnen komen.
De "steun" die wij volgens de heersende opinie aan Griekenland moeten geven - in de vorm van leningen met wurgclausules, komt namelijk niet ten goede aan de Grieken en de Griekse economie, maar aan de Franse en Duitse banken die Griekenland sinds de invoering van de euro honderden miljarden aan onverantwoorde leningen hebben verstrekt. Het 'arme' Griekenland, met een economie die op weinig meer drijft dan olijfolie en toerisme en een cultuur waarin belastingontduiking tot kunst is verheven, kan die leningen onmogelijk terugbetalen. Als wij stoppen met onze goedgevendheid op kosten van de Europese belastingbetaler, gaat Griekenland failliet en vervolgens ook de banken in Frankrijk en Duitsland die dan hun Griekse leningen grotendeels moeten afschrijven. Dat zou een domino-effect op gang brengen, dat zo'n beetje de hele Westerse bankwereld door zijn onderlinge verwevenheid op de knieën zou brengen en de doodsklok zou luiden voor de euro in zijn huidige vorm.
Zie: Der Spiegel, 24 mei 2011 - The Hidden Cost of Saving the EuroWie dat per se wil mag Wilders' opstelling dus onverantwoord vinden. Het jammere voor het andere kamp is echter, dat Griekenland sowieso failliet gaat. Zonder extra leningen bij wijze van spreken morgen al en mét extra leningen misschien over een maand, of een jaar, maar dan wel met nóg ingrijpender gevolgen.
ECB's Balance Sheet Contains Massive Risks
Zie: The Daily Telegraph, 25 mei 2011, Jeremy Warner
It's ever more obvious, Greece must leave the euro
Zie: Het Financieele Dagblad, 26 mei 2011
Oud-ECB-bestuurder voorziet faillissement van Griekenland
Via Zero Hedge kwam mij een artikel onder ogen in de Daily Telegraph van 20 mei 2011, waarin de Engelse econoom Andrew Lilico puntsgewijs opsomt, wat er gebeurt als Griekenland de handdoek in de financiële ring gooit. Het is geen mooi plaatje en het mag duidelijk zijn, dat de euro - en daarmee iedereen die euro's bezit of erin wordt betaald (lonen, pensioenen) - zware tijden tegemoet gaat.
Wát ze ook doen, de Grieken worden de paria's van Europa, want zij krijgen door de media ongetwijfeld de zwartepiet toebedeeld voor alle ellende die het continent treft. Dat is onterecht, want de werkelijke schuldigen zijn de politici en de bankiers.
De politici hebben - met voorbijgaan aan democratische uitspraken (referenda) van het electoraat - hun fantasieën over een verenigd Europa doorgedreven, de voorwaarden geschapen waarin dit absolute debacle gestalte kon krijgen, en de tekenen van misbruik en wanbeleid toegedekt met geld van de belastingbetaler.
De bankiers hebben daar jarenlang van geprofiteerd door in de verwachting dat de politiek hun verliezen toch wel zou dekken, onverantwoorde risico's aan te gaan en de financiële markten in casino's te veranderen, zodat ze met gokwinsten hun salarissen en bonussen tot buitenproportionele hoogten konden opvoeren. En nu het financiële draagvlak onder hun parasitaire praktijken dreigt te bezwijken, doen zij met de arrogantie van de macht een beroep op de politiek om hun miljardenschulden en oninbare vorderingen te socialiseren, d.w.z. de schatkist = belastingbetaler ervoor te laten opdraaien.
Tot nu toe lukt dat, zij het moeizaam, maar nu er werkelijk slachtoffers dreigen te vallen, schijnt de werkelijkheid - voor hen die willen zien - onbarmhartig door het sleetse weefsel van politieke en financiële fantasieën heen.
Waarom zouden wij de Grieken, de Ieren, of de Portugezen willen voorschrijven, hoe zij met hun geld dienen om te gaan? Moeten zij niet gewoon kunnen doen wat in hun belang is om te leven zoals zij dat graag willen. Als zij boven hun stand leven, is de consequentie dat ze hun munt moeten devalueren en het rentepeil naar omstandigheid aanpassen. Daar zorgt een vrije markt vanzelf voor, ook zonder een Centrale Bank.
Door de kunstmatige rente van de ECB en het euroregime kunnen zij geen kant op en nemen hun schulden zelfs alleen maar toe. Zo wordt de bevolking van landen die "financiële steun" ontvangen, in feite veroordeeld tot levenslange schuldslavernij.
In Griekenland zijn stakingen aan de orde van de dag, in Spanje - bij een werkloosheid van 21% en met een jeugdwerkloosheid van 43% - begint het verzet zich op de stadspleinen te manifesteren. Wat niet betaald kán worden, zal niet betaald worden en omdat hun euro ook onze euro is, zullen ook wij moeten bloeden voor dit echec.
Zolang de economie groeide, had niemand te klagen, maar nu Europa worstelt met de gevolgen van de wereldwijde recessie en de bankencrisis heeft het alle betrokken landen in een houdgreep. Laten wij ons losmaken uit deze wederzijds verstikkende verstrengeling en een einde maken aan de vernederende betutteling. Een verenigd Europa is een hersenschim, waar alleen politici belust op macht [plus de riante oudedagsvoorziening] en hun financiële elites van profiteren, niet de gewone Nederlanders, Fransen, Grieken of Italianen. Dat is melkvee.
In de verscheidenheid ligt onze kracht en als wij onze nationale kracht hernemen, betekent dat minder macht voor arrogante politici met grootse fantasieën en minder armslag voor geldbeluste bankiers en economische roofridders.
De volksvertegenwoordiging kan dan in eigen huis weer orde op zaken stellen en hoeft zich niet voortdurend af te vragen, of de doorgeschoten regelzucht van de verwaten Eurocratie wel bevredigd wordt. In het VK voert supermarktketen Asda eind mei 2011 de Engelse pounds en ounces weer in bij de verkoop van aardbeien en als dat aanslaat bij hun klanten [lees de commentaren bij het artikel], willen ze het uitbreiden tot andere producten.
De herinvoering van grenscontroles door Denemarken is ook tekenend voor deze trend. Een land dat staat voor zijn vrijheid en verworvenheden, laat zich niet blijvend de wet voorschrijven door een in LaLa-land levend Brussel, dat een oorspronkelijk kleinschalig verdrag uit 1985 [Schengen] misbruikt om een schone schijn van "vrij reizen" op te houden, zonder dat het in een sindsdien volledig veranderde wereld de randvoorwaarden daarvoor in stand kan houden.
Abonneren op:
Posts (Atom)